Min of meer wel, ja. Terwijl ik het land doortuf voor mijn nieuwe werkgever - wat uitstekend bevalt -, in Het Echte Leven de contacten aanhaal met lezers en loggers en in een paar uur een site uit de grond stamp voor de helaas veel te vroeg overleden moeder van een goede vriend, staat er hier nog een nieuwe pc te wachten om uitgepakt te worden.

Ik ben dus nog heel eventjes weg…

Rockmuzikanten doen nogal eens hun best om zo bozig mogelijk te kijken op platenhoezen, pardon cd-inlays, pardon YouTube-video’s. Ik snap eerlijk gezegd nooit zo goed waarom. Als rocker doe je volgens mij precies wat je leuk vindt, dus een big smile is helemaal niet zo raar.

Gelukkig zijn er dan nog altijd rockers met humor. Zo waren daar de heren van Status Quo met de geniale cd-titel In Search Of The Fourth Chord, Frank Zappa met de hoes van Ship Arriving Too Late To Save A Drowning Witch, Iggy Pop met een rider vol geintjes. Maar ja, voorzover niet reeds overleden zijn ze toch van een vorige generatie. Gelukkig blijkt ook de huidige generatie het te kunnen. Justin Hawkins, voorheen die gillerd van The Darkness, heeft een eigen platenlabel en bracht daar uiteraard ook het debuutalbum van zijn eigen bandje Hot Leg op uit.

Het commerciële succes bleef uit. Hawkins daarover:

In my capacity as CEO of Barbecue Rock Records I was forced to drop Hot Leg, a move which deeply saddened me. In my capacity as frontman of Hot Leg I was absolutely furious and now I’m not talking to me.

Ze moeten al die rocksterren - en bloggers, en politici, enzovoort - verplicht lid maken van de Vereniging Ter Bevordering van Zelfrelativering. Daar wordt het leven een stuk leuker van.

Godley & Creme - Images

Op mijn oude dag ga ik nog gelovig worden, geloof ik. Nee, niet als lid van de Church Of The Flying Spaghetti Monster, maar als liefhebber van heavy metal.

Nadat de vorige keer bij een volkstelling Star Wars erin slaagde als religie te worden aangeduid, bedacht het Engelse blad Metal Hammer dat heavy metal dan ook best een religie kan zijn. Met Saxon’s Biff Byford als world metal peace ambassador.

Het spreekt voor zich dan de handen niet gevouwen worden, ze worden de lucht ingestoken als metal horns….

Keel is zo’n Naam Uit Het Verleden. Da’s ook niet zo gek, want zanger Ron Keel en zijn band hadden sinds 1989 niets meer uitgebracht en zelfs dat was een kliekjesalbum. De bandleden hadden zich met allerlei andere projecten bezig gehouden, Ron Keel zelfs met een carrière in de country (!). Maar hun meest succesvolle album The Right To Rock is 25 jaar oud en dan ligt een jubileumeditie voor de hand. 25 jaar na dato klinkt het allemaal behoorlijk gedateerd, ook na het oppoetsen, en muzikaal is het van-dik-hout-zaagt-men-planken-rock waar Kiss het patent op heeft.

Gelukkig komt er tegelijkertijd nieuw materiaal uit dat een stuk beter is, onder de titel Streets Of Rock & Roll. Qua geluid en qua muzikale prestaties, zij het dat het genre nog niets veranderd is. Maar het klinkt allemaal een stuk beter en dat doet veel. Het is gewoon een lekkere plaat, met vakmanschap en enthousiasme gemaakt: Keel: The Right To Rock en Streets Of Rock & Roll.

Glenn Hughes - Soul Mover

Tommy Denander heeft weer eens een plaat volgespeeld. Deze keer met zanger Zweed Kristoffer Lagerstrom, onder de naam Spin Gallery. Vooral Toto moet een voorbeeld geweest zijn bij deze plaat. Maar dan wel een van de veel te brave albums van Toto, want er is veel te veel op veilig gespeeld om iets moois op te leveren.

Rock The Bones Vol. 7 levert daarentegen wel het een en ander aan leuk spul op, omdat het een teaser-cd van Frontiers is. Mastedon, Giant, W.E.T., Lou Gramm Band, House Of Lords, Outloud en zo nog wat acts die al enige tijd iets uithebben, of binnenkort met iets nieuws komen. Al midprice bij het uitkomen, dus het is een mooie manier om wat bands te leren kennen.

File Under Spin Gallery en Rock The Bones Vol. 7.

Gillan - Live: Triple Trouble

Een spelletje in grijstinten, dat is geen flitsend actiespel. Het is een puzzelspel, waarbij je het eindpunt moet vinden door onderweg de raderen de goede kant op te draaien. Het wordt gaandeweg nog knap lastig, kleurtjes of niet: Grayscale.

Foreigner was deze zomer op Bospop uitstekend. Een tikkie routineus, maar niet zo erg dat het irritant werd. Nieuwe nummers werden er niet gespeeld, omdat die er niet waren. Althans niet op cd. Nu zijn ze er wel, voor het eerst met zanger Kelly Hansen. Lou Gramm zal altijd de ultieme Foreigner-stem blijven, maar Hansen kwijt zich met verve van zijn taak en klinkt goed beschouwd vrijwel hetzelfde. Prima songs met het typische Foreignerstempel, een paar echte uitschieters - zij het deze keer niet de ballads - en op de valreep één misser: Foreigner - Can’t Slow Down.

Faith No More - King For A Day

De grap is niet buitengewoon sterk, maar het is wel fraai om te zien hoeveel je kunt weglaten zonder de herkenbaarheid aan te tasten: Hitler vs. Chaplin.

Saviours is een Amerikaans gezelschap dat zich cross-over noemt maar dat niet is. Energiek wordt keer op keer hetzelfde kunstje herhaald, dat is het wel ongeveer: Saviours - Accelerated Living.

En toen viel er na de jaarwisseling nog een kerst-cd op de mat. Van Halford. Rob Halford ja, die archetypische leer-studs-en-motorenrocker. Met eigen nummers en verHalforde versies van traditionals. Die laatsten zijn nog het beste, maar of hier nou veel Europeanen voor warmlopen? Ik in elk geval niet: Halford - III Winter Songs.

The Darkness - One Way Ticket To Hell … And Back

Een alleraardigst nieuw bandje, namelijk. Waarbij alleraardigst een understatement is, inderdaad. Black Country heet de band, met een line-up om je vingers bij af te likken: Glenn Hughes op bas en zang, Joe Bonamassa op gitaar, Derek Sherinian (ex-Dream Theater) op toetsen en Jason Bonham op drums.

De namen zongen al rond, de bevestiging is er nu eindelijk ook, op de site van producer Kevin Shirley.

Wat is de reden van de stilte? Ben ik uitgegleden en zit ik nu met twee armen in het gips? Nou nee hoor.

Maar drukdrukdruk, vervolgens een cms dat was omgevallen en nu weer een haperende thuis-pc. Klusje voor het weekend en dan kan ik alsnog een stuk schrijven over die kabouter die zo van zijn eigen onfeilbaarheid overtuigd is dat hij niet de minste kritiek duldt die niettemin ons land schijnt te leiden.

Ik hoorde wat CDJA-jongeren “die toch best wel een beetje kritisch” waren iets roepen over “de premier van ons allemaal”. Zelden is dat zo weinig van toepassing geweest als bij voornoemde kabouter…

PowNed is nog niet eens begonnen, of ze slaan al aan het manipuleren. Intern, wel te verstaan. Niet alleen had de papa van huiseikeltje Rutger Castricum meteen een bestuursfunctie te pakken, ze laten ook meteen zien een wat vrije interpretatie van hun eigen voorschriften te hanteren.

“PowNed geeft zijn leden op democratisch aanvaardbare wijze invloed op het beleid”, zo is te lezen in hun eigen beleidsplan.

Vooropgesteld dat ze niet kritisch gaan doen. Want voor de ledenraad van 20 personen zijn er 22 kandidaten en ze geven doodleuk een negatief stemadvies over David Rietveld, GroenLinks-blogger. Natuurlijk, ze formuleren het anders, maar een stemadvies blijft het. Het is maar dat u het weet: ze komen subsidie ophalen, verdelen onderling de baantjes en democratische regels zijn er om misbruikt te worden. Dominique Weesie kan trots zijn: PowNed is nu al kandidaat voor de Dirk Scheringa Integriteits Award…

Oei, wat viel meneer Bono van zijn zelfgeboetseerde voetstuk…

Natuurlijk, hij had het over beginnende muzikanten, maar dat was voor de vorm. Wat hij bedoelde was dat de ISP’s hun gebruikers zouden moeten controleren op het verspreiden van illegale content omdat dat hem geld kost. De beginnende muzikant heeft meer last van de hebzuchtige majors en instanties als Buma-Stemra dan van illegale downloads.

En zeker, ook Bono - die het niet nodig zal hebben - mag betaald krijgen voor zijn werk. Dat Bono vergeet te vermelden dat je bijvoorbeeld bonusmateriaal voor een specifieke markt niet netjes via iTunes kunt kopen omdat je doodleuk naar de Nederlandse iTunes wordt teruggeleid, dat films in verschillende landen maanden in releasedatum kunnen verschillen en dat Sony het eigen materiaal van YouTube haalt ten faveure van een eigen dienst die hier te lande niet te bereiken is, dat vergeten we dan maar even.

Maar dat hij als voorbeeld voor het succesvol monitoren van content de Chinese overheid noemt, dat mag je een forse uitglijder noemen van de Heilige Bono. Hangjongeren? De Argentijnse junta loste dat op met een paar vluchten boven zee. Winkeldiefstal? Och, in Saoedi-Arabië lossen ze dat op met wat amputaties. Overbevolking? In Srebrenica was de verhuizing zo gepiept.

De ware aard komt pijnlijk boven zodra het de eigen portemonnee betreft…

AC/DC - Backtracks

Een ronduit briljant apparaat, dat in geen enkel huishouden mag ontbreken: The Ultimate Machine.

(via Serendips)

Volgende pagina →