Voor wie denkt dat ´ie uitgeleerd is: The Illustrated Guide To A Ph.D.

Hmm? U bent rechts, maar xenofoob noch homo- of vrouwenhater? Onzin, u bent rechts en uw opvattingen zijn dus dezelfde als die van Geert Wilders en de SGP. Rechts is rechts.

U zegt? Dat is dom? Zozo. Respectloos? Toe maar.

Mag ik u dan vragen mij nooit meer in te delen bij enige vorm van “linkse kerk” of “linkse elite”? Dat is namelijk even dom en respectloos.

U veegt mij op één hoop met allerlei opvattingen die de mijne niet zijn en gebruikt dat als alibi om maar meteen helemaal niet naar mijn daadwerkelijke opvattingen te luisteren.

Ach, dat gebeurt toch al jaren, en het is niets meer dan wat plagerij? Nou, er is een punt waar het alleen nog maar dirty campaigning is en dat punt zijn we al heel lang voorbij. Dat Rutte en Verhagen het een paar dagen geleden zelfs in een verklaring hadden over “de linkse kerk” geeft aan tot welk niveau de Nederlandse politiek gezakt is. Inhoud doet er niet meer toe, respect voor andere opvattingen is ouderwets.

Het is niets anders dan de wereld indelen in “wij” en “zij”, waarbij “wij” het gelijk in alle gevallen aan onze kant hebben en “zij” dom zijn en dus niet serieus genomen hoeven te worden. Het is het vleesgeworden egoïsme, met een flinke klodder arrogantie er bovenop.

Ja ho even, gebeurt datzelfde niet ook aan de linkerkant van het politieke spectrum? Zeker, en dat zijn dus precies de mensen waarmee ik niet geassocieerd wil worden. Types die brallen over “arbeidersklasseverraad” neem ik niet serieus.

Ik heb mijn eigen opvattingen, die kunnen verschillen van de uwe, en we kunnen allebei goede redenen hebben om tot die verschillende opvattingen te komen.  Als u daarin serieus genomen wilt worden, zult u mij ook serieus moeten nemen. Tot die tijd bent u een xenofobe homo- en vrouwenhater.

Laten we niet vergeten dat we een titel hebben heroverd op Spanje: die van het beste voetballand dat nog nooit wereldkampioen is geweest. *sprint ervandoor*

Voetbal International is heel goed in het bedenken van statistiekjes waar ze superlatieven op los kunnen laten. Het is natuurlijk ook een kwestie van de juiste parameters kiezen. Het record “het langst in de Nederlandse competitie het doel schoon houden in een wedstrijd waarin een meeuw uit de lucht is geschoten” staat vast op naam van Eddy Treijtel, bijvoorbeeld.

Maar goed, journalisten hoeven niet per definitie rekenaars te zijn. Je verwacht dat ze dan toch in elk geval met hun Nederlands wat zorgvuldiger zijn. Helaas:

Mocht Nederland zondag in de finale tegen Spanje opnieuw zegevieren, dan kroont de ploeg zich tot de vijfde wereldkampioen die alle WK-wedstrijden won. Oranje evenaart dan de langste zegereeks op één eindtoernooi. Het zou de prestatie van Oranje des te unieker maken.

Om te beginnen kent het woord uniek geen overtreffende trap, net zo min als perfect. Maar als je de twee zinnetjes ervoor leest, blijkt het te gaan over prestaties die door Oranje geëvenaard zouden worden. En zodra je een unieke prestatie evenaart, is zelfs de eerste prestatie niet uniek meer, laat staan de evenarende prestatie.

Kortom, beroerde taalvaardigheid bij VI. Maar ik durf niet te zeggen dat het een uniek of ongeëvenaard beroerde taalvaardigheid is bij VI…

Als designer kun je je eigen klanten vooraf selecteren. Zoals de designer van 27b/6 bijvoorbeeld. Zijn klanten moeten last hebben van gevoel voor humor en zelfspot, want anders word je geheid vereeuwigd in een van de prachtige mailwisselingen op de site van David Thorne. Of gefileerd, zo mag je het ook stellen. Zoals de dame die een poster nodig had voor haar vermiste kat Missy: Missing Missy.

Altijd al eens willen weten welke verschillen er zijn tussen Amerikaans Engels en Brits Engels? De Amerikaanse dame in deze filmpjes legt het u haarfijn uit. Waarbij Brits Engels een dialect is van “standard American”, uiteraard.

Klein voorbehoud: de dame is vermoedelijk nooit in Groot-Brittannië geweest -of door de douane teruggestuurd omdat ze geen tolk konden vinden…: How to Speak With a “British” Accent, How to Speak With a British Accent: British Accent Short O Practice en How “NOT” to Speak With a British Accent.

U weet wellicht dat NPS Kunststof mijn favoriete radioprogramma is. Ontspannen gesprekken door geinteresseerde interviewers (Jellie Brouwer en Petra Possel) met mensen die iets interessants te vertellen hebben.

Des te groter was de domper van gisteravond. Frénk van der Linden met Freek de Jonge. Twéé zure oude mannen vol zelfoverschatting en narcisme.

Ik heb maar een fijn cd’tje opgezet….

Gelezen bij Pascal S op Twitter:

Als je twijfelt tussen PVV en VVD mag je best beide vakjes rood maken trouwens!

Jawel hoor, alleen is het schrijven er een beetje bij ingeschoten.

Ja, maar over twee dagen zijn er verkiezingen! Mja, misschien juist daarom. Politiek geinteresseerd ben ik nog steeds, maar de manier waarop er campagne gevoerd wordt staat me zeer tegen. Liegen mag best, als je het maar stug volhoudt, dat is ongeveer het idee.

De VVD die campagne voert met de gevolgen van volledige en onmiddellijke afschaffing van de hypotheekrenteaftrek bijvoorbeeld, terwijl niet een partij dat voorstelt.

Het gaat alleen nog maar om de vraag of iemand zijn soundbites goed over het voetlicht krijgt. Daar doen alle zenders aan mee, publiek of commercieel. Ik heb dan ook nog amper debatten gezien, omdat ik toch binnen tien minuten afhaak vanwege het gebrek aan inhoud en waarheidsgehalte.

Daarnaast stoort het me zeer dat CDA en VVD van van alles breekpunten willen maken, maar vertikken uit te spreken dat met de PVV niet valt te regeren. Ik zou wel met Paars-plus (VVD, D66, PvdA en GroenLinks) kunnen leven, maar ik vrees dat de law-and-order-VVD’ers liever een partij met fundamenteel ondemocratische ideeën aan de macht helpen. Enerzijds met de hoop dat die zichzelf opblaast, maar anderzijds zonder al te veel bedenkingen bij ideeën die bij een partij die zich liberaal noemt de haren te berge zouden moeten doen rijzen.

Kortom,  ik houd mijn hart vast voor a.s. woensdag. En nee, daarover bloggen krijg ik even niet voor elkaar.

Gelezen in een reactie van Jogchum op een recensie op File Under:

Dogma’s zijn als lantaarnpalen.
Ze helpen je de goede weg te zien, maar alleen dronkenlappen klampen zich eraan vast.

Gisteren is een van mijn jeugdhelden overleden. Dat is op zich al opmerkelijk, want ik ben niet zo van de helden, jeugd- of anderszins.

Ronnie James Dio heeft echter zo’n beetje mijn hele muziekleven een bijzondere plaats gehad. Het begon met de zang op de single “Love Is All” van Roger Glover - was hij dat? ja, dat was hij - in mijn negende levensjaar.

De jaren erna werd ik via de platen van mijn broer gewaar van zijn werk bij Rainbow. In 1979, toen ik als veertienjarige een eigen smaak begon te ontwikkelen, kwam Black Sabbath’s Heaven And Hell uit, een echte klassieker in de hardrock en tot op de dag van vandaag een van mijn favoriete albums. Black Sabbath is voor mij vooral Sabbath met Dio en veel minder met Ozzy Osbourne.

De jaren na Black Sabbath was hij vooral met zijn eigen band Dio in de weer, met aanvankelijk groot succes, maar in de latere jaren veelal een herhaling van zetten. Niettemin was hij voor mij - en voor velen met mij - de beste hardrockzanger. De power werd geen greintje minder, ook niet toen de jaren vorderden.

Pas enkele jaren geleden zag ik hem live, met Dio op Arrow Classic Rock. Met eigen ogen zag ik wat een enorme persoonlijkheid daar op het podium stond. Hij mag dan klein van gestalte geweest zijn,  zijn charisma was overdonderend. Continu was hij bezig zijn publiek de muziek in te trekken, ondertussen waanzinnige zangpartijen afleverend.

Een jaar later was hij met Heaven & Hell (eigenlijk gewoon Black Sabbath) aanwezig op Fields Of Rock. De krakers van de het album Heaven And Hell waren live nog vele malen indrukwekkender dan op cd. Het vorig jaar verschenen studio-album Devil You Know kon de oude glorie niet helemaal terugbrengen, maar songs als “Bible Black” lieten een even indrukwekkende Ronnie James Dio horen als in 1979.

Met Ronnie James Dio is een tijdperk afgesloten. Voor complete generaties rockmuziekliefhebbers was hij de ultieme rock- en metalzanger en het zal ook in de toekomst een hele klus worden voor andere zangers om er zelfs maar in de buurt te komen.

Veel mooie in memoriams van collega-muzikanten zijn te vinden op Blabbermouth.

Leest u deze fragmenten eens:

“Het binnenvallen in het privédomein van de journalist is een buitenproportioneel en ontoelaatbaar middel. Er is geen sprake van een dreigende terroristische aanslag, mensenlevens staan niet op het spel en ook de staatsveiligheid is niet in gevaar.”

en

“De journalist is in Nederland vogelvrij, want ik kan mij niet voorstellen dat een integere minister zoals mevrouw Ter Horst (Binnenlandse Zaken) persoonlijk toestemming heeft gegeven voor de actie tegen Telegraaf-journaliste Van der Graaf.”

en

“De puinhopen bij de AIVD, zoals die door De Telegraaf de afgelopen jaren gedocumenteerd in kaart zijn gebracht, gaan ten koste van de journalistieke rechten.”

en

“De publicatie over Irak op 28 maart 2009 diende een groot maatschappelijk belang, waarbij ook de rol van de AIVD in 2002 en 2003 ter discussie werd gesteld.”

Zoals u uit de titel al begrijpt, zijn dit woorden van Sjuul Paradijs. Sjuul Paradijs is hoofdredacteur van De Telegraaf, die vandaag een interview publiceerde met het jongetje dat als enige de vliegramp in Libië overleefde.

Precies, meneer Paradijs heeft de mond vol over principes als het zijn eigen vod betreft, maar ziet die principes plots anders als er een smeuig verhaal gebracht kan worden ten koste van de privacy van een ander. Dat is geen boter op het hoofd, dat is een boterberg.

Het is nog een graadje erger dan het op het eerste gezicht lijkt. Sjuul Paradijs was de hoofdredacteur die principes nogal makkelijk overboord gooit, maar hij is niet eens de ergste hypocriet bij zijn krant.

Mag u één keer raden over welke journalist het hierboven ging. Juist, de journalist - en daarbij gebruik ik de benaming journalist zeer losjes… - waarbij de AIVD een inval deed was Jolande van der Graaf, dezelfde lijkenpikker die het jongetje interviewde.

De Telegraaf en zijn medewerkers hebben blijkbaar rechten die de rest van Nederland niet heeft. Maar als alle onprettige details van en uit de levens van Sjuul Paradijs en Jolande van der Graaf morgen online staan, zult u mij niet horen protesteren.

Update: GeenStijl doet plots heel flink tegen de Telegraaf, maar inmiddels heeft Jan Dijkgraaf, de aanstaande hoofdredacteur van PowNed, de GeeenStijl-omroep, al laten weten dat zelfs de licht verontschuldigende verklaring vanmiddag van Paradijs niet nodig was geweest. Maar ja, alledrie hebben ze wel kijkcijfers en dus inkomsten. Wat mij betreft mag de conclusie zijn dat ze hiermee allemaal cynische rioolratten met de integriteit van een kampbeul zijn. Is dat bot? Ja. Maar ik meen het oprecht, en dat is meer dan zij kunnen zeggen.

Tjongejonge, wat een drukte om niets gisteravond. Een orthodox-joodse man (in Wilders-termen ongetwijfeld een straatterrorist, zij het van het verkeerde geloof) ziet er anders uit, gedraagt zich anders en er vallen tientallen gewonden.

Bij de persconferentie roept de hoofdcommissaris meteen dat de man een veelpleger was. Feitelijk volstrekt irrelevant, maar het kwam wel handig uit. Het is niet meer dan een rechtvaardiging voor de paniek, terwijl het juist zou moeten gaan over de hysterische reactie die is opgeroepen door jaren van opgeklopte terrorismedreiging en opgeklopt onveiligheidsgevoel uit electoraal winstoogpunt.

De man zag er anders uit en gedroeg zich vreemd. Zeker. Maar een samenleving waar vreemd ogenblikkelijk als gevaarlijk wordt geinterpreteerd is zelf ziek. Degene die meteen begon te brullen dat er een bom was, bijvoorbeeld.

Laten we trouwens onze grote leider Balkenende niet vergeten, die ogenblikkelijk de paniek nog wat vergrootte door alvast te concluderen dat het wel opzet geweest moest zijn. Of de journalist die op de persconferentie opperde dat er voortaan geen tassen meer zouden mogen worden meegenomen naar de herdenking.

Nederland tegen terrorisme? Nederland tegen hysterische paniek lijkt me urgenter.

Hmnee, laat ik hier maar niet teveel woorden aan vuil maken. 0-2 na 15 minuten, 0-3 na 30 minuten.

Het is waar: Vitesse speelde met uiteindelijk zes spelers uit de beloften, dus zo gek is het niet.

Wat wel gek is, is dat de routiniers het lieten afweten. Niet zozeer de immer falende Sprockel. Ooit moest Hans Westerhof als coach vertrekken toen door een microfoon werd opgevangen dat hij Sansoni en Sprockel “natuurlijk geen eredivisiewaardig centrum” vond. Hij had gelijk. Maar ook Piet Velthuizen is al een paar weken een onzekere factor - ook al begint ‘ie steevast tegen anderen te schreeuwen. Santi Kolk was ook onzichtbaar, in de dertig minuten die hij mocht spelen.

De vertrekkende technisch directeur - onervaren, maar een van de best betaalde technisch directeuren van de Eredivisie - en de coach zijn de hoofdschuldigen. Het team is zo onevenwichtig als wat, de routiniers laten het afweten - behalve Onur Kaya, de man of the match van gisteren, maar die wordt zelden gebruikt -  en tegen Roda kwam een ander gebrek duidelijk aan het licht: er lopen vrijwel alleen kleine, lichte mannetjes rond bij Vitesse. Tegen de grotere en sterkere Rodaspelers zou je dat moeten compenseren met inzet, tactisch inzicht en snelheid. Op alle vlakken liet Vitesse het afweten, dus de 2-5 was geenszins onterecht.

Volgend jaar beter? Ik moet het nog zien. Velthuizen en Verhaegh vertrekken, de teleurgestelde Kaya waarschijnlijk ook en wat ervoor terugkomt moet je nog maar afwachten. Als het beleid wordt voortgezet worden Makaay en Dingsdag aangetrokken. De eerste is alleen nog nuttig als je erg aanvallend speelt, de tweede is een teleurgestelde zichzelf overschattende voetballer - en daarvan hebben we er al een stel…

Ik denk nog na over een seizoenkaart. Dat kan effe duren…

Dan Reed - An Evening With

Met verbazing heb ik de verslagen gelezen waarin de wedstrijd van afgelopen dinsdag gezapig werd genoemd. Ik heb me namelijk uitstekend vermaakt, zelfs met een uiteindelijk tegenvallende uitslag.

In het begin van de wedstrijd was NAC duidelijk sterker en combineerden ze er lustig op los. Het leek een zwaar avondje te worden. Maar na een minuut of twintig begon het te kantelen en de rest van de eerste helft waren beide ploegen gelijkwaardig. Dat was helemaal niet slecht, vanuit Vitesse gezien, want door schorsingen en blessures stonden er drie jonkies op het veld. Gravenbeek had twee weken geleden gedebuteerd en toonde zich weer een vaardige en aanvalslustige voetballer, Davy Pröpper had al eens vaker in het veld gestaan maar is bepaald nog geen eravren speler en er was een echte debutant in de basis in de vorm van Gino Felixdaal. Zijn eerste helft was onzeker en zenuwachtig, in de tweede helft was hij een stuk beter. In de loop van de tweede helft volgde ook nog de 17-jarige Marco van Ginkel als vervanger van Nicky Hofs. Met dat jonge elftal werd tegen het slot van de eerste helft gescoord, op een moment dat de ploegen gelijkwaardig waren.

De tweede helft was een ander verhaal. Vitesse combineerde er op los en zette NAC Breda regelmatig minutenlang vast. Aan de ene kant van het veld waren Gravenbeek en Verhaegh de aanjagers, aan de andere kant Büttner. Het probleem was echter zoals zo vaak dit seizoen de afwerking. De ene prachtige aanval na de andere, maar rond het strafschopgebied ging het steeds weer mis. En bij Vitesse kun je er dan op wachten dat de tegenstander wèl scoort…

NAC werd daarbij flink geholpen door keeper Piet Velthuizen, die bij een blessure aan zijn hand de bal breed over de zijlijn speelde, in plaats van de bal rond de middenlijn uit te schieten. Uitgerekend uit de ingooi volgde de situatie van de onverdiende tegengoal van NAC Breda.

Het verheugende van deze avond was echter dat Vitesse toonde goede jonge spelers in huis te hebben. Of ze echt gaan doorbreken zal nog moeten blijken - al durf ik wel op Gravenbeek te gokken - maar het aanstaande vertrek van Velthuizen (voor wie met Eloy Room een talentvolle opvolger klaarstaat) en Verhaegh lijkt Vitesse volgend seizoen op te kunnen vangen. Al blijven een centrale verdediger (in plaats van Sprockel), een verdedigende middenvelder met opbouwende kwaliteiten (is er nu niet) en een goed kaatsende spits (een Dejan Curovic, zeg maar) hard nodig om niet weer in degradatievoetbal te belanden…

The Scorpions - Sting In The Tail

Hè watte? Theatersport is een bekende term, maar kantoorsport?

Tuurlijk wel. Elastiekjes schieten, proppen-in-de-prullenbak-gooien, business babbel bingo en visitekaartjes werpen. Van dat laatste hier een voorbeeld op niveau: Master Of Business Card Throwing.

Ben Harper & Relentless7 - Live At The Montreux International Jazz Festival

Het nadeel van Arrow Classic Rock is dat je elke twee uur minstens een keer Led Zeppelin voorbij hoort komen en een keer The Eagles, kortom het programma is akelig beperkt. Dat schijnt beter te zijn bij Baars Classic Rock. Baars, zegt u? Inderdaad, Baars als in “Countdown Café” Kees.

“De meeste gitaarsolo’s ter wereld”, aldus de website. Met op de doordeweekse dagen van 21.00 tot 23.00 specials, zoals recente rock en metal, prog en symfo en bluesrock. Let u even niet op het ontwerp van de website, want dat is gedaan door een neefje dat de ontwikkelingen al sinds 1995 niet heeft kunnen volgen…

Volgende pagina →