Lenette Vedette
Gisteren eindelijk weer eens naar het theater geweest. Naar de "Lenette Vedette Show", een try-out van het nieuwe programma van Lenette van Dongen. De naam doet erger vermoeden dan terecht is. Sterker nog: als de naam veranderd wordt in een iets minder Tineke-Schouten-achtige titel is het helemaal top.
Weliswaar was het een try-out, pas de tweede bovendien, maar nu al was het een avond vol prachtige verhalen en mooie liedjes. Het aardige was juist dat de muzikanten (Martijn Breebaart op piano en Peter Heyne op gitaar) zo nu en dan in de lach schoten door de vondsten van Lenette van Dongen op het toneel, zelfs tot aan de slappe lach bij haar imitatie van een bamboe windgong-lawaaiding-bij-de-achterdeur-van-foute-mensen.
Dat het een try-out was was best te merken, maar was vaak bijna naadloos onderdeel van de avond. Aan de kwaliteit deed het niets af. Veel, heel veel prachtige liedjes, vaak James Taylor/Carly Simon-achtige nummers, soms wat meer uptempo. Gevoelige liedjes ook, maar zonder dat het glazuur je van de tanden springt. Bovendien weet Lenette van Dongen dat met een enkel gebaar of een enkele blik wel te relativeren. Ze blijft tenslotte een cabaretière.
Het sterke punt in haar verhalen is dat ze van 0 tot bitch gaat in zes seconden. Van heel aardig en lievig kan ze ineens kattig en scherp worden. Haar verhalen zijn herkenbaar en toch verrassend. Zo gaat het in de loop van de avond over zielige potjes pindakaas, bieslook die het niet meer ziet zitten en hyacinten die naar Ambi-Pur ruiken...
Mooie liedjes, mooie verhalen, goede muzikanten, wat wil je nog meer? Als er nog kaarten te krijgen zijn, meteen reserveren!
M'n verwachtingen zijn hoog gespannen: over 2 weken ga ik haar show zien in het Posttheater in Arnhem.
Een paar jaar geleden heb ik een "inspeelavond", dus een voor- try out, van haar gezien. Fantastisch om mee te maken.
Donderdagavond haar show gezien. Je had gelijk, Eric. Ze was inderdaad weergaloos. Ze zal alleen nog wat moeten schaven en vooral schrappen. Een show van twee keer 5 kwartier is gewoon te lang, ook voor een energiek tiep als Lenette. De liedjes zijn prachtig, dus ze zal haar verhalen tot de kern moeten terugbrengen. En een paar belerende verhaaltjes mogen er wel uit. Als ze zelf vertelt te hebben geleden onder haar gereformeerde jeugd moet ze niet zelf de dominee uithangen.