The Blame Game

Gisteravond kwam plotseling het bericht naar buiten dat de LPF wellicht niet mee zou kunnen doen aan de verkiezingen van 22 januari a.s.

Ed Maas, de man die voorzitter leek te zijn van de LPF maar even de procedures uit het oog verloren was, maakte dat bekend in een dramatische verklaring waarin hij sprak van een klap voor de democratie en het om zeep helpen van de LPF "door de rechtsorde in Nederland". Alleen al dat laatste zegt meer over meneer Maas dan over de rechtsorde.

Want wat was er nu aan de hand? Vorige week bepaalde de rechter dat het LPF-bestuur niet rechtsgeldig gekozen was en dat er dientengevolge geen bestuur was binnen de LPF. Ed Maas had geen enkele bevoegdheid om zelfstandig een ledenvergadering uit te schrijven, zodat de ledenvergadering waarop het LPF-bestuur werd gekozen simpelweg ongeldig was.
Niets meer of minder dus dan een juridische blunder van het bestuur en vooral van een van de leden ervan, advocaat Oscar Hammerstein.

Vandaag dient een kort geding van een tweetal LPF-leden omdat het bestuur zijn werkzaamheden gewoon zou hebben voortgezet. Zou het kort geding verloren worden dan zou dat volgens Ed Maas en consorten betekenen dat er te weinig tijd is om een kandidatenlijst samen te stellen omdat er 200 kandidaten gescreend zouden moeten worden.
Overigens kun je je afvragen of het doorwerken van het bestuur te verbieden valt, zolang ze zich niet presenteren als LPF-bestuur en geen formele beslissingen nemen die zijn voorbehouden aan een bestuur.

Maar de LPF'ers buitelden gisteren over elkaar heen om anderen de schuld te geven en de oude, vertrouwde underdog-positie in te nemen.
Herben sprak van "een onbegrijpelijke beslissing" van de rechter vorige week en nam en passant de rechter vast op de korrel door met bezorgde blik te constateren dat deze rechter nu weer was aangesteld bij het kort geding.
Ed Maas, de man die steeds weer de democratie in de mond neemt maar daar blijkbaar een andere opvatting van heeft dan het staatsrecht, was dus van mening dat de LPF ten val werd gebracht door de rechtsorde.
Het fraaist van Joao Varela, die met geoefend-gekwelde blik constateerde dat "eerst onze lijsttrekker is vermoord en nu onze partij". Tjongejonge, de afdeling Drama binnen de LPF had weer overuren gedraaid.

Alleen Ferry Hoogendijk blijkt al flink afstand genomen te hebben van de politiek, want hij constateerde doodleuk dat het waarschijnlijk "powerplay" was van Ed Maas en liet en passant horen dat de eerste twintig kandidaten voor de kieslijst al lang vaststonden.

Kortom: een storm in een glas water, als onderdeel van de verkiezingscampagne. Vanaf de allereerste dag heeft de LPF zich als underdog gepresenteerd: ze mochten niets zeggen, ze werden gekneveld door de Haagse mores, anderen maakten het hen zo moeilijk - de media voorop.

Ouderwetse LPF-retoriek, dus. Mogen we nu weer over tot de orde van de dag?