Wraking uit rancune

Zoals te verwachten was, heeft het LPF-bestuur het kort geding dat door twee LPF-leden was aangespannen gewonnen.

Minder fraai was dat de rechter die vorige week in het nadeel van de LPF besliste, Mr. Poell, vooraf werd gewraakt door LPF-advocaat Oscar Hammerstein. Want volgens Hammerstein was "Poell partijdig omdat hij de rechter is die vorige week ongevraagd besloot om 10 procent van de LPF-leden te machtigen een algemene ledenvergadering van de partij bijeen te roepen".

Gezien de eerdere blunders van meneer Hammerstein zou je bijna concluderen dat hij de colleges verenigingsrecht nooit heeft meegemaakt, want zoals wordt gesteld in het Burgerlijk Wetboek:
"Op schriftelijk verzoek van ten minste een zodanig aantal leden of afgevaardigden als bevoegd is tot het uitbrengen van een tiende gedeelte der stemmen in de algemene vergadering of van een zoveel geringer aantal als bij de statuten is bepaald, is het bestuur verplicht tot het bijeenroepen van een algemene vergadering op een termijn van niet langer dan vier weken na indiening van het verzoek."

Eenvoudig vertaald: wanneer ten minste 10% van de leden daarom verzoekt dient er een algemene ledenvergadering uitgeschreven te worden. Kortom: wat Poell nou wel of niet gezegd zou hebben in zijn vonnis van vorige week, doet helemaal niet ter zake, domweg omdat leden het recht hebben een ledenvergadering bijeen te roepen. Het is dus pure rancune dat de rechter nu gewraakt is. Iemand terugpakken omdat je je zin niet kreeg, zoiets. Niettemin heeft Poell zich, zoals gebruikelijk is, direct laten vervangen.

Eigenlijk is het te gek voor woorden. De LPF loopt voortdurend te kankeren op de rechtspraak, de andere partijen in de Tweede Kamer, de media en iedereen die iets durft te zeggen dat als kritiek uitgelegd kan worden. Maar intussen vertonen ze zelf een hele enge "wie niet voor ons is, is tegen ons"-mentaliteit.

Een rechterlijke uitspraak die niet in het straatje past is "effectiever dan Volkert van der G." (voorzitter Ed Maas) Er is een kort geding aanstaande en "eerst hebben ze onze lijsttrekker vermoord en nu probeert men de partij te vermoorden" (Tweede-Kamerlid Joao Varela). Wie zijn er hier nu steeds aan het proberen anderen met grof verbaal geweld onderuit te schoffelen?

En dat zijn dan de figuren die steeds lopen te roepen over democratie, landsbelang en "de burgers". Het zijn gewoon de ettertjes van het schoolplein van vroeger. Als je het hardst brulde en het hardst sloeg, dan kwam je er wel. Praten is voor watjes.

Dan rest er maar één conclusie: I'm a watje and proud of it!