Festen

De meesten zullen Festen kennen als een Deense film. Een zwaarmoedige film over een familie waar bij een etentje ter gelegenheid van de verjaardag van de vader een familiegeheim eindelijk wordt uitgesproken.

De laatste maanden is het echter ook op de Nederlandse planken te zien geweest in de uitvoering van De Ploeg. Bij wijze van verjaardagskado werd ik eergisteren door een vriendin getrakteerd op deze voorstelling.

De Ploeg is een met onregelmatige tussenpozen opduikend samenwerkingsverband met als kern de mannen van NUHR, Peter Heerschop, Viggo Waas en Joep Deudekom, aangevuld met Han Römer en Genio de Groot. Voor deze voorstelling was het gezelschap aangevuld met Piet Römer, Saskia Temmink en Ria Marks.

Diegenen die De Ploeg ooit aan het werk gezien hebben weten dat het gezelschap een stuk een wel heel eigen bewerking meegeeft. Ook deze keer was dat het geval.

De bewerking van Peter Heerschop was er een waar er heel wat grappen met het NUHR-stempel tussendoor gegooid werden. Net als bij eerdere voorstellingen waren ze zo verstandig geweest Heerschop en Van Deudekom (de enige niet-acteurs in het gezelschap) de meer cabareteske rollen te geven, zodat je nooit naar pijnlijk mislukte momenten zat te kijken. Integendeel: vaak was het, afgezien van een enkele hoester - het zal ook weer niet... -, buitengewoon stil in de zaal. En dat terwijl op het toneel in razend tempo door de dames en heren van rol werd gewisseld - er waren dan ook 34 rollen voor negen acteurs....

Wat me eigenlijk het meest trof, was dat er heel wat grappen te zien en te horen waren, zonder dat die ooit ten koste van de toenemend beklemmende sfeer van het stuk gingen.
Na een lachsalvo kon er direct weer een diepe stilte vallen, iets wat volgens mij zo ongeveer het moeilijkste moet zijn in een theater, zeker bij het soort grappen dat NUHR maakt. Peter Heerschop was zeer herkenbaar van zijn optredens bij Kopspijkers, als running-gag-man en als man van de chaotiserende oneliners.

Het was bovendien een voorstelling waar op sommige momenten op het hele toneel actie te zien was aan de eettafel.

Er was vaak op meer plaatsen op het podium tegelijk het een en ander gaande, bijvoorbeeld Han Römer die - in een prachtige rol - aan de ene kant van het podium de spanning vasthield, terwijl aan de andere kant van het podium Joep Deudekom er een flauwe bak uitgooide die de spanning draaglijk hield ("Waarschijnlijk kopen we een cocker spaniel. Met C-O-C-K").

Kortom: een prachtige voorstelling, waar ik ook nu nog vol bewondering aan terugdenk. Ook zin gekregen om er naartoe te gaan? Helaas. Afgezien van het feit dat de kaarten al maanden uitverkocht waren, was gisteren de laatste voorstelling...