Gerontorock rules!

Gisteren was het eindelijk zover: het Arrow Classic Rock Festival, min of meer een reunie van en voor ouwelullenrockers.

Het begin van de dag was prima, tot vlak voordat ik vertrok: contactlens kwijt! Sjiiiit, en m'n bril was ook al niet helemaal 100 %. Toch maar m'n bril opzetten en nog even langs de brillenboer voor een kleine reparatie.

Eenmaal in de auto bleek er al een stevige file te staan voor Lichtenvoorde, de plaats van handeling. Hoewel een kortere route met mijn oriëntatievermogen meestal uitdraait op een langdurige toeristische route, liep het deze keer goed af en liep ik de files mis.

En warempel, na een kronkelweggetje de bossen in kwam ik op een parkeerterrein vrijwel tegen het eigenlijke festivalterrein aan, dus binnen 5 minuten stond ik op het festivalterrein. Superfloor, L.A. Doors en Budgie hadden al gespeeld en Uriah Heep was al een tijdje bezig, maar dat vond ik niet zo'n ramp. De hoogtepunten verwachtte ik later op de dag.

Eerst maar eens het terrein verkennen. Een vriend van me, die druk aan het werk was als festivalmedewerker, had me via IRC al op het hart gedrukt toch vooral alles netjes in de vuilnisbakken te gooien. Normaal gesproken ben ik daar ook heel braaf in, maar dan moeten ze de vuilnisbakken niet op maar één plek op dat gigantische terrein zetten...

Dan maar even het terrein met kraampjes met T-shirts, prullaria en eten over. De prijzen waren ouderwetse festivalprijzen. 3 munten voor € 5. Pimmez had al eens in het reaktiedingetje van dit log laten horen dat hij pannenkoeken zou staan bakken, dus eerst maar eens voor het eerst live kennismaken met een weblogger. Natuurlijk waren ze hard aan het werk, dus een uitgebreid gesprek zat er niet in, maar het was toch leuk om even kennis te maken. En die pannekoeken? Lekkerrrrrrrr! En ik mocht er niet eens voor betalen. Da's toch leuk, nietwaar? Terwijl juist die pannekoeken voor festivalbegrippen heel fatsoenlijk geprijsd waren...

Dit was trouwens het eerste festival waar ik min of meer van gemiddelde leeftijd was. Wel grappig, al die grijze en kale koppen. En welvaartsbuiken, niet te vergeten. Zoals één zich door de menigte wurmende bezoeker verzuchtte:"Dit was twintig jaar geleden toch een stuk makkelijker..."

Het weer was helemaal perfekt, lekker zonnetje, geen drup regen. Gevolg was natuurlijk wel dat alle plakplaatjes aan de buitenlucht werden blootgesteld, iets wat mij betreft in de meeste gevallen niet esthetisch verantwoord is... Maar goed, plakplaatjes of niet, de sfeer was leuk en gemoedelijk, een beetje "ouwe rockers onder elkaar".

Altijd leuk is het T-shirtjes spotten. Sommigen hadden besloten dat dit festival een gelegenheid was waar je nog een Iron Maiden-shirtje kon dragen zonder midden in je gezicht uitgelachen te worden...
Sommigen lieten wel heel duidelijk zien dat ze zelden naar concerten gingen: er waren Rory Gallagher-tourshirtjes te zien, terwijl de man toch al jaren niet meer leeft en zelfs een Deep Purple-tourshirt uit 1983. Negentien-drie-en-tachtig!

Jammer genoeg waren niet alle bezoekers in staat zich in anderen te verplaatsen. Er is altijd een groep die te laat op het terrein een plekje zoekt voor het volgende concert en dan besluit zich maar gewoon duwend een weg naar voren te banen, ook als het daar al vol staat. U begrijpt, ik ben niet echt iemand die in of bij een moshpit moet gaan staan.
Ow ja, nog iets voor de rokers: als het in een warme tent al druk is, en je het met vier personen met één vierkante meter moet doen, zou het dan zo'n moeite zijn om even niet te roken? Verschillende keren heb ik minutenlang rook midden in m'n snufferd gekregen, terwijl ik alleen maar een concert probeerde te volgen...

Nou ja, genoeg gemopperd. Waar het allemaal om ging: de muziek.

De eerste band die ik zag was Uriah Heep. Een band die wat mij betreft al decennialang geen opzienbarend plaatwerk heeft geproduceerd. Live was het voor mij ook niet echt een knaller. Ze deden wel hun best, van een routineklus was niets te merken, dus dat spreekt voor ze.

De eerste band die ik vanaf de eerste tonen zag, was Manfred Mann's Earth Band. Eigenlijk de ultieme coverband, want al jaren nemen ze vrijwel alleen covers op. Die weten ze over het algemeen zo naar hun hand te zetten dat het toch weer iets bijzonders wordt.
Alleen gitarist Mick Rogers had ik ooit eerder aan het werk gezien. Tijdens een Jimi Hendrix Tribute in Paradiso was hij het lachertje van de avond, doordat hij de indruk maakte zichzelf als een gitaarheld te beschouwen, met alle bijbehorende rockposes. Helaas is hij niet meer dan een adequate gitarist, met nulkommanul charisma. Da's niet erg, maar probeer het dan ook niet te faken...
Helaas deed hij dat ook hier weer. Frans Bauer als feestbeest, zoiets...
Muzikaal was het prima verzorgd en was het leuk om allerlei klassiekers als "Spirits in the Night" weer eens te horen. Overigens heb ik het optreden niet helemaal gezien, omdat ik een mooi plekje wilde hebben voor het optreden van mijn persoonlijke favorieten:

...Status Quo. Inmiddels heb ik ze een keer of acht live gezien, maar dit was een van de betere optredens. Al haperde er wel het een en ander: de drummer, sinds twee jaar bandlid, die zijn beperkingen nog niet helemaal kent en het geheugen van zanger/gitarist Francis Rossi. Hij vergat een aantal keer een regel, al vraag ik me nog steeds af hoe per ongeluk het vergeten in "Something went wrong duh duh duh duh duh" was. De exacte tekst is namelijk "Something went wrong with the words to my song"...

Zijn vingers werkten nog prima, dus van solo's was volop te genieten. Na jaren moeizaam voortploeteren met vaak weinig opzienbare drie-minuten-deuntjes heeft Status Quo enkele jaren geleden met Under the Influence en recentelijk met Heavy Traffic eindelijk weer eens gewoon goede albums afgeleverd en het spelplezier is daarmee ook vooruit gegaan.

De songkeuze was trouwens opvallend. Er werden verrassend veel nummers van de andere zanger/gitarist, Rick Parfitt, gespeeld. Over het algemeen zijn dat de steviger nummers én de favorieten van de fans. Ook hadden ze niet uitsluitend voor de bekendste nummers gekozen. Van de laatste cd werden twee nummers gespeeld, "All Stand Up" - de laatste single - en "Creepin' Up On You". Vooral de laatste viel goed bij het publiek.

Volgende band in het rijtje was Y&T. Geen band uit de jaren zeventig, maar uit de jaren tachtig. Een klassieke Amerikaanse hardrockband uit die periode: stevig galmende songs, een klassieke big hair gitaarheld als onbetwist middelpunt en weinig om het lijf hebbende teksten. Verschil met generatiegenoten was altijd dat Y&T wel verdomd goed kon spelen en zijn eigen stijl niet liet afhangen van de heersende mode van dat moment.
De show was gelikt, strak geregisseerd en geen seconde verrassend, maar ik heb met volle teugen genoten van de strakke uitvoeringen van Y&T-klassiekers als "Rescue Me", "Black Tiger" en "I Believe In You". Ik besloot dan ook Lynyrd Skynyrd, dat gedeeltelijk overlapte met dit concert en het volgende, te laten schieten en Y&T helemaal te bekijken. Ik was weer even vijftien...

Thin Lizzy was de volgende band die ik zag. Thin Lizzy is een wat merkwaardig verhaal. De band draaide om Phil Lynott, bassist, stem en gezicht van de band. De muzikanten waren stuk voor stuk klassemuzikanten (drummer Brian Downey, gitaristen onder andere Scott Gorham, Gary Moore, Brian Robertson, Snowy White en op het laatst John Sykes), maar het draaide om Phil Lynott. Na het overlijden van Lynott werd Thin Lizzy dan ook opgeheven. Na een optreden ter herdenking van Phil Lynott gingen ze opnieuw verder, met de muzikanten ten tijde van het laatste album en een nieuwe bassist.
Inmiddels is drummer Brian Downey vertrokken en is de band Scott Gorham en John Sykes (die één plaat maakte met Lynott) met goede, maar gewoon ingehuurde muzikanten. Als een ware tributeband teren ze alleen maar op het oeuvre van Thin Lizzy met Phil Lynott. Fantastisch materiaal en Sykes' stem heeft dezelfde warme klank als die van Phil Lynott, maar het blijft een wat merkwaardige band. John Sykes, een all-American gitaarheld, zingt soms zelfs met Lynott's Ierse intonatie. Een verdomd goeie tributeband, met verdomd goed materiaal, maar toch, ergens wringt het...

De laatste band was Deep Purple, ook al een band met een verhaal. Jarenlang de top van de hardrock, met weergaloze muzikanten als drummer Ian Paice, toetsenist Jon Lord en gitarist Ritchie Blackmore. In 1980, kort na het vertrek van Blackmore, viel de band uiteen, om in 1985 weer bij elkaar te komen. De glans van vroeger kwam echter nooit helemaal terug.

Nadat Blackmore weer vertrok, leek het einde van Deep Purple nabij. Inmiddels is Blackmore griezelig afgegleden tot een soort Robin Hood, al tokkelend op een luit, maar is Deep Purple volkomen opgeleefd met de aanzienlijk jongere gitarist Steve Morse.

Afgelopen zomer had Jon Lord genoeg van het tourleven en stapte op. Zijn opvolger Don Airey heeft met alle groten in de hardrock gespeeld, maar zou hij Jon Lord kunnen opvolgen?

Nou en of! Hij kreeg volop de ruimte om te schitteren en slaagde daarin. Met de rest van de band, trouwens. Het plezier spatte van het podium en het publiek ging er in mee. Volop nieuwe en oude favorieten, inclusief twee nieuwe nummers: "Haunted" en "I've got your number". "Haunted" was een weinig verrassende rocker, maar "I've got your number" bleek een stevig, bijterig nummer met de funky ondertoon die zo kenmerkend is voor het huidige Deep Purple.

Deep Purple was een waardige afsluiter van een leuk festival vol nostalgie èn goeie muziek. Dat de terugreis uit de krochten van Normaal-country nogal lang duurde, maakt dan niet meer uit...

En die contactlens? Die vond ik vanmiddag weer terug....