Paraderen

Bob Fosko en Maarten van Rozendaal, De Stijle Want, Hendrick-Jan de Stuntman, Sylvester en Eric Koller, zweefmolen, tapas en sangria werd uiteindelijk De Stijle Want, Sylvester en Koller, Niek Barendsen en Milou Frencken, zweefmolen, lamskoteletjes en rosé. Gezellig was het wel op De Parade.

Het terrein was anders ingericht dan voorgaande jaren. Helaas betekende dat ook dat je minder van het terrein ineens overzag, waardoor het kermissfeertje wat minder tot uiting kwam. Wat mij betreft mag het oude terrein weer het middelpunt van de Utrechtse Parade worden.

Wat ook ten koste van de kermissfeer ging was het weer. Was donderdagavond een stralende, kurkdroge avond in Utrecht, vrijdag begon het te regenen toen we op 100 meter van de Paradekassa waren en was het nog maar sporadisch droog. Gelukkig regende het maar even hard en zaten we toen binnen te genieten van de fantastische voorstelling "Complex" van Sylvester (van cabaretduo Arie & Sylvester) en Eric Koller.

"Complex" was een slapstick van de bovenste plank over het rijke studentenleven. Eric Koller heeft een fantastische mimiek, die hij al liet zien terwijl het publiek binnenkwam. Toen eenmaal de voorstelling begon bleek Sylvester amper voor Koller onder te doen. Het was slapstick zoals die hoort te zijn: veel gooi- en smijtwerk, maar wel vol verrassingen. De voorstelling had van de eerste tot het laatste seconde vaart en was tot in de puntjes uitgewerkt. Een absolute aanrader!

Niek Barendsen en Milou Frencken verzorgden een voorstelling getiteld "Holland Hoog!" Twee jaar eerder had ik Niek Barendsen ook op de Parade gezien in de voorstelling "Word gelukkig in twintig minuten". Die voorstelling had een zeldzaam knullig deuntje, dat echter bij iedereen bleef hangen. In het geval van mij en mijn vaste gezelschap bij De Parade ook na twee jaar nog. Destijds hoorde je de rest van de avond mensen op het terrein ineens "Hee dikkiedee dikkiedikkie dee dee, Hoo dikkie doo dikkiedikkie doo doo" zingen.

De voorstelling "Holland Hoog!" kon helaas niet aan onze verwachtingen voldoen. Met het thema "oranjegevoel" is best iets te doen, maar het had in deze voorstelling een nogal voorspelbare uitwerking gekregen. Qua sfeer was het niet veel anders dan twee jaar geleden, maar als je op de Parade met een act als deze het toch welwillende publiek niet echt meekrijgt is je voorstelling ten dode opgeschreven.

De Stijle Want is een theatergezelschap dat je gewoon moet ondergaan. Elke voorstelling duurt hooguit tien minuten en is voor maximaal een stuk of twintig personen. Het is steeds weer een gok, want wat er gaat gebeuren is in de verste verte niet te voorspellen. Deze Parade was wel duidelijk dat het weer een fantastische voorstelling was, gezien de grijnzende en proestende mensen die na de voorstelling naar buiten kwamen rollen. Het moet gezegd worden dat het weer een ouderwets hoe-kómen-ze-er-op-gehalte had, al miste ik wel de man van de aankondigingen voor de tent.

De muziekvoorstelling van Bob Fosko, Miss Bee en Maarten van Rozendaal bleek helaas niet meer in ons programma te passen en Hendrick-Jan de Stuntman is deze keer alleen in Amsterdam te bewonderen.

Met een rondje in de zweefmolen besloten we echter een leuke, ouderwetse Parade-avond die iets beter weer had verdiend. Ben je er nog niet naartoe geweest, ga dan alsnog. De komende weken is de Parade nog te zien in Amsterdam, in het Martin Luther King Park.

Neem wel genoeg geld mee, want de Parade is niet goedkoop. De entree is weliswaar maar 4 euro en de prijzen van de voorstellingen variëren van € 1,50 tot € 20 (gemiddeld ca. € 7), maar vooral de versnaperingen zijn stevig geprijsd: een flesje - redelijke, maar allesbehalve briljante - rosé bij het eten kost maar liefst € 14,50 (€ 2, 80 voor een glaasje) en een smakelijke maar simpele maaltijd kost je ook zo 10 euro.

En toch, De Parade moet je gewoon elk jaar bezoeken. Het blijft een unieke theaterbelevenis!