Déja vu
Alleenstaanden zwaarder belasten, geen geld meer voor crèches....De vijftiger jaren zijn dichterbij dan je zou denken. Terug naar het CDA-gezinnetje waar pa op zondag het vlees snijdt, terwijl de kindjes in stille bewondering naar die sterke man kijken en moeder zich tevreden glimlachend op de achtergrond houdt terwijl haar gezinsleden zich tegoed doen aan de stamppot die zij tussen het verschonen van de luiers door heeft klaargemaakt.
Het moet vreemd zijn voor de CDA-bewindslieden, maar dat is niet mijn ideaalbeeld...
Balkenende krijgt met zijn verjaardag vast een héél fijn nieuw messenblok...
Brrrrr... Koude rillingen over mijn rug.
Het is gewoon eng... (dat de helft van het land voor die club gekozen heeft...)
En allemaal weer naar de kerk! En kinderen krijgen!
Alle reakties ten spijt; nog meer betalen voor het kinderdagverblijf kan ik niet meer opbrengen.
Wat dacht je van deze:
Het verzorgingshuis waar mijn vriendin werkt, krijgt de begroting voor volgend jaar niet rond door het schrappen van een aantal subsidies. Mogelijke concequentie: 150 mensen zonder tehuis, 22 FTE op straat (ongeveer omgerekend 40 medewerkers).
Er zou toch meer geld gaan naar de zorg?
Balkenende II hakt er lekker in. Met de botte bijl wel te verstaan.
Ik voel een lichte aandrang tot revolutie. De poten onder zijn stoel vandaan zagen gaat te langzaam, kunnen we hem niet gewoon wat sneller van die stoel wippen?
Ik ruik sudderlapjes...
Jaaaaa revolutie, anarchie, „Ni Dieu, ni maître” en zo! Alles beter dan Balkenende, immers. Anderzijds: we mogen blij zijn dat we geen George Dubya Bush in het torentje hebben. Het kan altijd erger...
Het idee van kostwinners en thuisblijvende moeders vind ik helemaal niet zo verschrikkelijk. Het kan echter in deze tijden vaak helemaal niet. In deze tweeverdieners maatschappij wordt veelal niet genoeg verdiend om als moeder (of vader) thuis te kunnen blijven. En dat laatste wordt door het kabinet ook niet gestimuleerd hee..
CiNNeR: mensen moeten uiteraard zelf de keuze kunnen maken hoe ze hun leven inrichten. Het CDA-beeld is daarbij echter steeds vaker weer dat van de vader als belangrijke pater familias en de moeder als het sloofje op de achtergrond. Dat is een beeld dat toch niet meer zo van deze tijd is, gelukkig...
Toch komt die situatie vaker voor dan je denkt, Eric. Je kunt wel mooie idealen hebben over gelijkheid en gelijkwaardigheid enzo, maar de werkelijkheid is altijd weerbarstiger dan het ideaal. Zolang mensen (mannen?) voor hun voortplanting partners blijven opzoeken die economisch niet gelijkwaardig zijn, blijf je met een samenleving zitten waarin verschillen blijven bestaan. En of je dát ideaal moet nastreven . . . .