Obsessieventje
Vooral als het om muziek gaat, kan ik er op het manische af mee bezig zijn.
De lichte vorm is merkbaar bij veel deelnemers aan Timmie TV's muziekkwis. Soms komen er fragmenten voorbij die van een genre zijn waar ik heel weinig vanaf weet en dan valt het nog mee. Maar o wee als ik het fragment wèl herken. Allerlei fragmentjes downloaden om er achter te komen welk fragment het betreft, doe ik zelden, omdat ik dat eigenlijk valsspelen vind. Ik moet het weten of niet.
Als er een muziekfragment langskomt, al is het maar twee seconden, en ik herken het stukje dan kan me dat een hele tijd bezighouden. Zo kwam er lang geleden een auto voorbij rijden onder het raam waarachter ik aan het werk was - voor de dirty minds onder u: nee, dat was in Kampen.
Ik kende het deuntje en de rest van de dag bleef het door mijn hoofd spoken. Een uurtje of vijf later schoot het door mijn hoofd:"Poco!" Een band waar ik zelf geen CD's van had, het nummer was een single van drie of vier jaar eerder en ik had een flard van twee seconden inclusief Doppler-effekt gehoord.
Soms gaat het om een naam die ik in een CD-boekje lees. Al is het een achtergrondzangeres op één enkel nummer, wanneer ik meen de naam te herkennen ben ik in staat honderden CD's uit de kast te rukken op zoek naar die andere CD waarop ze drie regeltjes zingt.
Vandaag kwam er weer zo'n muziekobsessie ten einde. Een die ik trouwens een maandje of twee heb volgehouden. Vanaf de allereerste keer dat ik Arachnophobiac van de Michael Schenker Group hoorde, heb ik elke keer dat ik deze CD draaide vooral zitten luisteren als wie ik die zanger Chris Logan toch vond klinken. De halve hardrockwereld trok aan mijn geestesoor voorbij, maar ik kon er maar niet op komen.
Vandaag, na inmiddels toch wel een stuk of vijftien luisterbeurten, kwam ik er eindelijk achter. Nota bene in een nummer waarin ik hem vooral vind klinken als Jon Bon Jovi schoot me de naam van die andere zanger te binnen: Tony Martin, ex-Black Sabbath. Vanaf vandaag kan ik dan ook in alle rust luisteren naar de rest van de CD.
Obsessief? Wie, ik!? Naaaah....
Ja, dat ken ik! Gisteren draaide ik op mijn werk de tweede symfonie van Edward Elgar. En een deel klonk absoluut als een stuk van de een of andere symfonic-rockartiest. Camel? Caravan? Bij Chris Squire kwam ik in de buurt. Het bleek Song of Seven te zijn van de tweede solo-LP van Jon Anderson.
Zo vraag ik me al een hele tijd af welk stukje muziek er altijd in mijn hoofd opkomt zodra ik de piep hoor van de chipknip-automaat in de bus. Zou Beethoven kunnen zijn, een pianosonate of zo. Maar welke dan? Het zou ook Schubert kunnen zijn, of iets heel anders.
En dat alleen van twee piepjes, een kort en een lang...
Ik ben er al achter dat het geluid van een vallende shampoofles me naar de zevende van Beethoven leidt, de zevende symphonie dus.