Plaatwerk

Momenteel zijn er twee prachtige series muziekdocumentaires te zien: Single Luck wordt herhaald bij de NPS en een serie documentaires onder de naam Classic Albums wordt uitgezonden door RTL4.

Single Luck is een serie over one-hit-wonders van Tonko Dop. Hardstikke Nederlands dus, maar ook met de typische klasse van documentaires van NPS en VPRO.
Hits als My Sharona van The Knack worden uitgebreid besproken met vooral (oud-)bandleden. Hoe kwam de band tot stand, hoe werd het succes ervaren en hoe kwam het dat een échte doorbraak uitbleef. Fraaie persoonlijke verhalen over mensen die een volstrekt maffe tijd meemaakten door één enkel singletje en vervolgens een carrière lang tegen het beeld van die ene hit moesten knokken. Sommigen hebben zich er niets van aangetrokken en zijn lekker hun gang gegaan, anderen zijn uiteindelijk in het "gouwe ouwe"-circuit beland en spelen avond aan avond die ene hit, anderen hebben de muziek helemaal vaarwel gezegd. Fraaie persoonlijke portretten.

RTL4's Classic Albums heeft een andere benadering: niet het persoonlijke verhaal staat centraal, maar de totstandkoming van één enkele plaat. Die ene plaat wordt gekoppeld aan het verleden van de artiest in kwestie, de wijze waarop producer en muzikanten erbij kwamen, welke ideeën in de studio tot stand kwamen omdat er domweg iemand nog wat zat te prutsen met de knoppen of zijn instrument nog niet los wilde laten. Het leuke is dat hier de technicus vaak aan het woord wordt gelaten, bij uitstek degenen die bij alle opnamesessis aanwezig is. Die laat horen wat voor merkwaardige dingen er op de achtergrond te horen zijn, waarna de muzikant in kwestie uitlegt hoe het idee ontstond. Zijn versterker was kapot, hij vond een stukje uit een hit van die tijd fascinerend of hij was sessie-muzikant en probeerde wat extra te verdienen door zijn verblijf in de studio te verlengen.
Van inderdaad klassieke albums als Jimi Hendrix' Electric Ladyland of Paul Simon's Graceland is het verhaal een extra dimensie bij de plaat. Ook als je de plaat in kwestie niet overmatig interessant vindt, kan de totstandkoming buitengewoon fascinerend zijn. Al is een Phil Collins die zichzelf wel heel veelzijdig lijkt te vinden, vrij vermoeiend. Maar ja, Face Value vond ik dan ook geen overdreven goed voorbeeld van een Classic Album. Ach, foutje, zullen we maar zeggen. Laat u er niet van weerhouden eens een kijkje te nemen...