Functieontschrijving

In het gekrakeel over de huursubsidie is het wat ondergesneeuwd, maar minister Dekker van VROM deed in dat debat een uitspraak die heel veel duidelijk maakt over wat er van haar te verwachten is. Zij heeft namelijk laten weten dat zij zich niet verantwoordelijk acht voor het oplossen van de woningnood!
"Woningaantallen zijn niet mijn directe verantwoordelijkheid. Ik bouw zelf geen woningen."
Ze wil slechts "gesprekken voeren" met gemeenten en corporaties, de partijen die in de praktijk de bouwafspraken maken.

Blijkbaar is ze vergeten dat het ministerie van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieu geacht wordt daarvoor het omvattende beleid vorm te geven: hoeveel mag er gebouwd worden en hoe wordt er zodanig gebouwd dat zo veel mogelijk mensen een woning kunnen krijgen die past bij hun situatie en financiële mogelijkheden.

Maar ach, wat kun je verwachten van iemand die van 1990 tot 1996 directeur was van het Nederlands Verbond van Ondernemers in de Bouwnijverheid van 1996 tot 2003 algemeen directeur van de AWVN, een werkgeversorganisatie.

Ook de tekst op de regeringswebsite is veelzeggend:
-U was hiervoor directeur van een werkgeversverenging. Wat is de belangrijkste overeenkomst of het opvallendste verschil met uw vorige baan?
"Als directeur van een werkgeversvereniging behartig je vooral de belangen van de ondernemingen die lid zijn. De taak van een minister is breder. Je moet vooral de eenheid van het regeringsbeleid uitdragen en je kijkt dus breder naar de verschillende aspecten van het beleid." (zie de bron)

Dekker is blijkbaar alleen geinteresseerd in de belangen van instituten. Mensen? Ach, die zijn er om de instituten met hun centen nog wat rijker te maken. Gemeenten, corporaties, projectontwikkelaars en bouwondernemingen zullen dolblij met haar zijn.

Gemeenten, projectontwikkelaars en bouwondernemingen mogen zelf bepalen wat ze bouwen, want dat ziet Dekker niet als haar taak. Gevolg: er worden veel te veel dure woningen gebouwd. Daar wordt door alle partijen het meest op verdiend. Zolang je maar zorgt dat er aan de onderkant van de markt te weinig woningen zijn, gaan mensen vanzelf duurder wonen. Dat ze daarmee wellicht meer aan wonen uitgeven dan verantwoord is, is het probleem van die bewoners, de centen zijn dan al binnen.

Het beetje beleid dat Dekker wèl wil regelen is weer leuk voor de corporaties. Dekker heeft besloten dat het gebrek aan doorstroming niet ligt aan het steeds grotere verschil tussen huur- en koopprijzen van de beschikbare woningen en die van de woningen die alsmaar niet vrijkomen, maar dat huurders er voor kiezen nooit te verhuizen. Die wachtlijsten van acht jaar of langer zijn haar blijkbaar even ontgaan.

Dus wat doet mevrouw Dekker: huren mogen extra worden opgetrokken om de doorstroming te bevorderen! Niet de torenhoge prijzen van nieuwe woningen inperken, nee, je pakt mensen gewoon extra in hun huur als ze die sprong naar een volgende huur- of koopwoning niet kunnen maken. Een soort straf op verantwoordelijk financieel handelen, zeg maar. Let op: de huren worden verhoogd zonder dat er gekeken wordt naar inkomen. Er wordt maar vanuit gegaan dat mensen te duur wonen. Heb je - omdat je geen goedkoper alternatief had - dus een woning geaccepteerd die eigenlijk al te duur voor je is, dan mag die huur extra omhoog, omdat Dekker vindt dat je best meer zou kunnen betalen. Hoezo asociaal?

De rekening voor gebrek aan beleid wordt hier eenzijdig afgeschoven op huurders en starters op de koopwoningmarkt. Terwijl die huurders en starters al jaren geen enkele kans hebben om snel te verhuizen, juist omdat de woningmarkt door slecht beleid muurvast zit.

Maar ach, mevrouw Dekker is tevreden als ze de eenheid van het regeringsbeleid uitdraagt. En dat doet ze. Het regeringsbeleid is immers dat van de survival of the fittest. Sociaal beleid is een vies woord bij dit kabinet.