Trilok Gurtu

U kent mijn smaak inmiddels wel een beetje, toch?

Fijn, dan ga ik u nu vertellen dat u vanavond vooral naar NPS Jazz moet kijken. Daar komt namelijk de Indiase percussionist Trilok Gurtu. Of je het jazz moet noemen is trouwens maar de vraag, maar daar gaat het me ook niet om.
Trilok Gurtu is een fantastische percussionist en laten leuke drumroffeltjes, hi-hat-spielereitjes en triviale trommeliteiten nou net iets voor mij zijn, zeg!

Gitaarfreak als ik ben zijn het namelijk merkwaardig genoeg percussiedingetjes die ik rustig vier...wat zeg ik, tien keer achter elkaar kan horen. De roffels op Bitter Suite van Marillion, Steve Gadd's heerlijke slot van Fifty ways to leave your lover op Simon & Garfunkel's The Concert in Central Park, zelfs die break in Sade's Is it a crime?, stuk voor stuk zijn het momenten die mij ronduit in vervoering kunnen brengen. Zeker, Deep Purple's Ian Paice is duizend keer beter dan die drummer van Sade, maar dát stukje, op dát moment....

Maar goed, Trilok Gurtu. Ik zag hem voor het eerst bij een masterclass voor kinderen bij de VPRO. Een jochie van een jaar of tien kreeg "les" van Trilok Gurtu, met zo'n ontwapenend enthousiasme en zo'n passie, dat ik steeds in de gaten ben blijven houden wat Gurtu zoal doet. Ja, het stukje percussie dat hij na de les aan dat jochie liet zien, hielp ook.

Meer nog dan het fantastische spel valt steeds weer het intense plezier op dat Gurtu beleeft aan zijn muziek. Een plezier dat er vanaf straalt zoals ik dat eerder alleen zag bij Bobby McFerrin (Don't worry, be happy, inderdaad, maar nog veel en veel meer) en bij de toetsenist van Zita Swoon (toen nog Moondog Jr.) bij het eerste optreden op Lowlands. Van dat "als-'ie-nog-breder-glimlacht-valt-zijn-onderkaak-eraf"-plezier.

Kijk vooral even vanavond. 23.45 uur, Nederland 3.