Hmm, een stokje...

Het zal wel iets met de lente te maken hebben, maar weblogland is vergeven van de stokjes momenteel. Ook Suffie is aan het smijten geweest en heeft mij daarbij geraakt. *wrijft over pijnlijke bult*

Aangezien ik ooit Suffie bestookt heb met zo'n ding, vrees ik dat ik er nu zelf aan moet geloven. De vragen zijn uiteraard buitengewoon Suffiaans van aard:
1. Wat stuur je terug bij de Chinees en waarom?
2. Koppel drie knelpunten uit de relativiteitstheorie aan de voordelen van levend voedsel in gezelschapsaquaria
3. Hoe ziet een perfecte maanwandeling eruit en met wie zou je dat willen doen?

Vooruit, daar gaat 'ie dan:
1. Wat stuur je terug bij de Chinees en waarom?
Helemaal niks, tenzij hij met familieleden aan komt zetten... Ik ben met recht een omnivoor te noemen, dus ik zal alles tenminste één keer proberen. Mosselen heb ik ooit geprobeerd - twee keer zelfs, vanwege een vriendin die wat optimistisch was over de kwaliteiten van de door haar bereide mosselen - maar zijn afgekeurd. Gebakken haai heb ik geprobeerd en was heerlijk. Slakken? Mjammie! Het meest merkwaardige gerecht was tot nu toe gefrituurde sprinkhaan. Niet overdreven veel smaak, maar wel grappig. Lekker knapperig ook...

2. Koppel drie knelpunten uit de relativiteitstheorie aan de voordelen van levend voedsel in gezelschapsaquaria
Ik weet niet hoe het er bij jou aan toegaat, maar ik stop mijn bezoek zelden in een aquarium, eerlijk gezegd. Al lijkt het me wel een grappig gezicht als je ze in plaats van chips en pinda's muizen en meelwormen voorzet...
Daarnaast ben ik op z'n zachtst gezegd niet zo'n familiemens, dus de relativiteitstheorie is altijd vooral dat gebleven voor mij - theorie. Dus wat zou ik me druk gaan maken over de knelpunten? Pas bij de praktische uitwerking komen er knelpunten naar voren lijkt me. Gezien het gammele genetische fundament dat ik heb meegekregen is dáár wel het een en ander fout gegaan. Maar ja, daar helpt levend voedsel weer geen fluit bij.
Sorry, heer Suf, maar dit is toch echt een slecht doordachte vraag, waar dan ook een slecht doordacht antwoord bij past. Mijn antwoord: 6 kilo.

3. Hoe ziet een perfecte maanwandeling eruit en met wie zou je dat willen doen?
Een perfecte maanwandeling vindt slechts plaats in mijn dromen. Want wat heb ík een kolerehekel aan wandelen, zeg! Een wandelvakantie in Ierland of Noorwegen lijkt me de ultieme verschrikking. Mensen wil ik zien, mensen! Terrasje pikken en aapjes kijken, heerlijk!
Nadeel van een droom is dat je zelden zelf bepaalt wie er meegaat. Ik kan dus wel hopen dat Oliver Sachs een stukje meewandelt, of Terry Gilliam, maar het zal wel Jomanda of Frans Bauer worden, vrees ik. Hmm, mag ik helemaal afzien van die wandeling? Pleeeeeease?!

Het aantal stokjes dat rondvliegt begint momenteel kritieke aantallen te bereiken, dus ik ga even heel flauw doen en het stokje niet doorgeven. Het is nu mijn stokje! Mijn! Miiiiijjn! My preciousssss!