Strategie
De vijf grootste platenmaatschappijen blijven zielig doen. Nu ís er een succesvol online alternatief voor de platenzaak met Apple's iTunes en prompt zijn ze er als de kippen bij om de prijs omhoog te gooien. De huidige prijs van 99 dollarcent per liedje is ze te laag en ze zijn van mening dat die omhoog moet naar maar liefst 2,49 dollar!
En o, o, o, wat hebben we het moeilijk in de platenindustrie. Dat die problemen worden afgewenteld op artiesten en werknemers wordt er niet bijgezegd. De platenmaatschappijen hanteren ongeveer dezelfde tactiek als de topmanagers in Nederland: enorm klagen over hoe zwaar ze het wel niet hebben, maar bij elk klein succesje meteen het grootste deel zelf in willen pikken.
Het vervelende is dat ze in hun klaagzang inmiddels blindelings worden gevolgd door alles en iedereen die toezicht zou moeten houden. Er wordt ze dus geen strobreed in de weg gelegd.
En toch is de markt redelijk eenvoudig, volgens mij. Ik heb het idee dat er twee hoofdgroepen zijn:
- de echte muziekliefhebber, meestal wat ouder, en gewend om cd's te kopen. Velen van hen zullen best het een en ander downloaden, maar als het echt bevalt zullen ze al snel de echte cd kopen. Ik ben zelf geen grote downloader, maar ik heb dit bijvoorbeeld gedaan bij Queens of the Stone Age en Mr. Bungle. En, hoewel de muziekindustrie dat voor onmogelijk schijnt te houden, ik heb vervolgens nóg twee Mr. Bungle-cd's gekocht.
- de deuntjesverzamelaar. Meestal jong, even geinteresseerd in het liedje wat op dat moment heel populair is, maar verliest al even snel zijn belangstelling zodra zich een nieuwe hype aandient.
In beide gevallen zou je met een wat slimmere strategie een hoop kun bereiken. Zorg dat je muziek te online te beluisteren is voor de muziekliefhebber. Heel wat bands - bijvoorbeeld Eels en Deep Purple - hebben dat inmiddels gedaan door middel van Flashplayers op hun site. Een prima kans om het materiaal te leren kennen, de luisterbalie in de cd-zaak verplaatst naar thuis, zeg maar.
Juist voor wat singles betreft zouden alternatieven als iTunes kunnen werken vooropgesteld dat het niet te duur wordt. Juist de jongere consument is makkelijk te verleiden tot een dergelijke dienst, domweg omdat het makkelijk is. Door de prijs teveel te verhogen jaag je die consument net zo snel terug naar het illegale circuit.
De muziekindustrie klaagt steen en been, maar tegelijkertijd krijgen juist de grote maatschappijen al jaren in feite teveel voor hun deel van het werk, domweg omdat ze een te groot deel van het traject in handen hebben. Door het internet keer op keer te willen uitschakelen met technieken als deze, graven ze hun eigen graf.
Ach, misschien komt er dan meer ruimte voor leuke kleinere maatschappijen als Excelsior, die wel het lef hebben om nieuwe dingen uit te brengen en kritisch naar hun prijzen te kijken.
Jaaa! Excelsior!
(goh, alweer een nuttig commentaartje van Noviomagum)
Goehoed! *grijns*
Ja, het is nu de perfecte tijd om een label te starten met al die ontslagen en inkrimpingen bij de grote labels.
Heb je nog wat durfkapitaal te besteden?
Kleine labels hebben perfecte overlevingskansen! Tenminste, als ze wars blijven van geldgraaierij, investeren op kwaliteit in plaats van marktwaardigheid en genoegen nemen met een goed belegde boterham in plaats van een nieuwe BMW...
Eric,
Een heel erg goed artikel hierover is geschreven door Janis Ian:
http://www.janisian.com/article-internet_debacle.html
Echt de moeite van het lezen waard.
Artiesten kunnen zelf natuurlijk ook hun steentje bijdragen door in eigen beheer muziek uit te brengen.
TOFOG (van Russell Crowe) is zo ook begonnen, dat waren hun beste platen. Nu ze bij een platenmaatschappij zijn ondergebracht is het lauwe krokettenmuziek geworden. Hoe zou dat nou komen?
Prachtig artikel, Gerard! Dank voor de link!
Graag gedaan.
Er is ook een vervolg op geschreven, daar wordt vanuit het originele artikel naar toe gelinkt. Ook dat is erg scherp geschreven en bovendien vermakelijk.
PS: nieuwe CD van Janis is briljant, met name het nummer "Matthew".
Ik heb de link gezien. Nog even geen tijd om te lezen, maar dat ga ik zeker doen. :-)
Overigens is het voor artiesten natuurlijk wel lastig om in eigen beheer CD's uit te brengen. TOFOG en George Michael kunnen het vanwege een overschot aan geld, Marillion vanwege een belachelijk trouwe fanschare. De meesten zullen het toch via een contract moeten doen. Zoals Suffie al zei: als de directeur een goed belegde boterham genoeg vindt, kan dat ook prima.
De ellende is dat de afgelopen twintig jaar bijna alle succesvolle labels - vaak vanwege de financiële risico's - zijn doorverkocht aan majors. Helaas willen de majors ondanks hun reserves al helemáál geen risico's lopen. Vandaar dat we nu al jaren voornamelijk met Idolspop om de oren geslagen worden: techniek zonder enige emotie.
Dankzij maatschappijen als Excelsior en Eagle Records (dat veel ouwe rockers lekker hun gang laat gaan) hebben échte muzikanten weer een kans. Moeten ze alleen niet puur voor de centen naar een major stappen...
O ja, had ik al gezegd dat wij onze CD ook niet bij een grote maatschappij hebben uitgebracht? We hebben 't lekker in eigen beheer gedaan: alle 10 exemplaren! Goed van ons he?