By Eric on 22 juni 2004 6:22 | Permalink | Comments (31)

Nieuwe Politiek was het grote toverwoord vanaf het moment dat Pim Fortuyn het politieke toneel betrad. Fortuyns versie bestond uit een reeks makkelijke redeneringen die ongetwijfeld snel doorgeprikt zouden zijn, maar het toverwoord is gebleven.

Eerlijk is eerlijk, er is ook een nieuwe politiek ontstaan. Nee, niet een politiek waarin achterkamertjesoverleg en de sorrydemocratie niet meer bestaan, die is onverminderd doorgegaan.

De nieuwe politiek is vijandschapspolitiek. Keer op keer lijken er maatregelen genomen te worden om groepen in de samenleving zo hard mogelijk te treffen. Er komt een voorstel, dat voorstel ontmoet verzet en vervolgens wordt er door dit kabinet een nieuw voorstel gepresenteerd dat alleen nog veel eenzijdiger en negatiever is.

Gisteren waren er weer twee voorbeelden te zien van deze vijandschapspolitiek. En uiteraard was een van deze voorbeelden weer te danken aan minister Verdonk. Gisteren werd de integratienota behandeld. De VVD heeft geen tijd voor de bespreking van het rapport van de commissie-Blok - daarin moeten ze ook kritisch naar hun eigen falen kijken en dat komt nooit goed uit - maar de integratienota gaat over harde maatregelen, dus daar hebben we altijd tijd voor. Het belangrijkste item was de regeling rond de inburgeringscursussen.

In tegenstelling tot het advies van de commissie-Franssen blijkt Verdonk niet bereid allochtonen boven de vijftig vrij te stellen van taalexamens. Dat niemand het ooit nodig vond de afgelopen dertig jaar deze mensen Nederlands te leren, doet ineens niet meer terzake. Het argument van Verdonk is dat vijftigers best een taalcursus kunnen doen, waarbij ze verwijst naar de vijftigers in de Tweede Kamer. Klein verschilletje: dat zijn mensen die geen van allen analfabeet zijn en - misschien nog wel belangrijker - mensen die altijd veel informatie zijn blijven opnemen. Dat mensen die jarenlang in een fabriek hebben staan zwoegen daar misschien wat meer moeite hebben, wil Verdonk even niet weten.

Maar nog ernstiger is de manier waarop ze met het vervolg omgaat. Na alle poeha rond cursussen die 6000 euro per persoon (!) zouden moeten kosten, komt Verdonk nu met het briljante idee dat buren best inburgeringscurussen kunnen gaan geven. Leuk voor de allochtoon, kost niks. Met een cursus worden er echter wel eisen gesteld aan de kwaliteit daarvan - al waren de cursussen tot nu toe desondanks van bedroevende kwaliteit - en zou de cursist enige zekerheid moeten hebben dat het examen aansluit bij wat er in de cursus behandeld is. Verdonk heeft besloten dat iemand die z'n examen niet haalt ook nog eens een stevige boete mag gaan betalen.

In die kwaliteit zat 'm nou net de kneep. Verdonk weet verdomd goed dat de cursussen die er tot nu toe zijn gegeven absoluut niet goed waren. Daarom zat ze flink in haar maag met het keurmerk dat ze zou ontwikkelen voor inburgeringscursussen. Ze zou er immers op aangesproken kunnen worden als cursussen ten onrechte een keurmerk gekregen zouden hebben of er juist te weinig cursussen met keurmerk zouden zijn. Dan kun je moeilijk vrolijk boetes gaan staan uitdelen. Dus wat doet Verdonk? De cursus mag best anders, maar de keurmerken komen er niet. Kortom: Verdonk mag exameneisen vaststellen, maar een garantie van een fatsoenlijke cursus voor 6000 euro krijg je niet. En als dat niet bevalt, dan ga je maar naar de buren.

Nummer twee was gisteren minister De Geus, naar men zegt van Sociale Zaken. Enige tijd geleden liet het kabinet al vrolijk horen dat het prepensioen domweg zou vervallen dan wel zwaar belast zou worden en dat de vakbond het maar te slikken had. Ze hadden nog wel de levensloopregeling in de aanbieding, maar die was nu juist voor mensen met zodanige inkomens dat ze wellicht toch al in staat zouden zijn het een en ander aan financiën opzij te zetten.

De vakbonden waren begrijpelijk flink over de rooie. Het prepensioen moest hoe dan ook worden afgeschaft door het kabinet en bij voorbaat kregen de bonden te horen dat ze bij reparatie in CAO's gewoon fiscaal teruggepakt zouden worden. Niet echt een constructieve manier van omgaan met bonden, terwijl die in de goede jaren bereid waren gebleken de looneisen te matigen.

Bij het Voorjaarsoverleg deed het kabinet een paar minieme concessies, maar zodanig klein dat het eigenlijk al duidelijk was dat het onaanvaardbaar zou zijn voor de bonden. Het prepensioen ging eraan, de reparatie daarvan was alleen nog voor hogere inkomens haalbaar en o ja, of de bonden ook nog even genoegen wilden nemen met hooguit prijscompensatie - en liever ook dat niet.

Inmiddels hebben de leden van het FNV gestemd en met een overweldigende meerderheid - 97 tegen 3 % - tegen het voorstel bij het Voorjaarsoverleg gestemd. Het kabinet is niet tot praten bereid, integendeel, minister De Geus komt trots naar buiten dat hij weer wat nieuwe maatregelen heeft bedacht: ontslagvergoedingen worden gehalveerd, daarnaast worden die vergoedingen gekort op de WW, de WW wordt ook nog wat korter en WAO'ers wordt vast in het vooruitzicht gesteld dat hun uitkeringen bevroren worden, zodat ze er volgend jaar per definitie op achteruit gaan.

Ook hier weer een bijzonder fraai staaltje vijandschapspolitiek. We duwen je een voorstel door de strot en als je je blijft verzetten, pakken we je nog wel. Dat overleg wellicht meer oplevert is blijkbaar een rare gedachte. Natuurlijk, je hoeft ook niet tot in het oneindige door te blijven overleggen, maar dan nog blijft het zinvol een voorstel te lanceren waarmee alle partijen enig respect betoond wordt.

Het is de kleine uitvoering van het "wie niet voor is, is tegen ons" van George W. Bush. Als je niet meteen akkoord gaat met wat we bedacht hebben, dan kennen we onszelf meteen het recht toe je te vermorzelen, hoe onevenredig die vergelding ook is.

Nieuwe politiek is het zeker. Maar eigenlijk is het terug naar de jaren vijftig: arbeider tegen werkgever, arm tegen rijk, zij tegen wij. Blijkbaar is het helemaal bon ton om je macht te etaleren om het etaleren van de macht.

Ik heb een vermoeden hoe de verhalen aan de borreltafel gaan, maar ik wil er geloof ik niet bij zijn...