Voor vrede en veiligheid

Kunt u zich nog herinneren dat bij de campagne voor de Europese Grondwet werd geroepen dat alleen zo vrede en veiligheid konden worden gegarandeerd in Europa? Nou, vergeet het maar. Turkije heeft zojuist een douaneverdrag met de EU getekend, maar daarbij uitdrukkelijk vermeld dat het daarmee Cyprus (inmiddels al een tijdje EU-lid) niet erkent.

In 1974 viel Turkije Cyprus binnen en stichtte daar een Turks-Cypriotische staat, die na al die jaren ook nog steeds alleen door Turkije wordt erkend. Turkije erkent tegelijkertijd echter niet de regering van het andere deel van het eiland.

Je zou zeggen dat Turkije zonder enige terughoudendheid verteld wordt dat lidmaatschap van de EU er niet in zit als ze Cyprus niet erkennen en een staat wèl erkennen die door alle andere lidstaten juist weer níet wordt erkend. Maar nee hoor, Blair stelde vorige week als EU-voorzitter juist weer heel expliciet dat tekenen van het douaneverdrag geen erkenning zou inhouden van Cyprus. Turkije werd daarmee nog eens aangemoedigd in zijn volharding.

En de andere regeringsleiders? Die vinden het heel lastig en zeggen er liefst niets over. Stiekem hopen ze dat te zijner tijd Cyprus zijn veto zal uitspreken over de toetreding van Turkije.

Je kunt toch niet met goed fatsoen zeggen een economische en politieke eenheid te willen vormen wanneer een van de lidstaten een andere lidstaat niet eens erkent?

En daarom is er zo massaal tegen de Europese Grondwet gestemd: er worden grote woorden gesproken over vrede en veiligheid, economische stabiliteit en gezamenlijke waarden, maar als puntje bij paaltje komt wordt er gedraaid en gekonkeld om daar vooral geen conclusies aan te hoeven verbinden...