november 2005 Archives
Ik werd vannacht wakker en dacht: "Pariteitsanalyse!"
Wat het is weet ik niet helemaal en wat ik ermee zou moeten al helemáál niet, maar ik dacht het toch maar.
In de VVD moeten ze niet alleen uitkijken voor de omstandigheden op de weg, ook intern hebben ze een narrow escape achter de rug. Van Aartsen was zichtbaar onrustig toen hij Ayaan Hirsi Ali kapittelde over haar opstelling omtrent artikel 23 van de Grondwet en haar toon tegenover Hans Wiegel.
Dat is niet zo gek, want Ayaan Hirsi Ali is een enorme stemmentrekker, maar laat met enige regelmaat merken dat ze zich weinig van kritiek aantrekt, ook als die van binnen de VVD komt. Ze zegt een keer "sorry", maar het duurt nooit lang voor ze hetzelfde standpunt herhaalt.
Dat zou op zich niet zo'n ramp geweest zijn, want twee jaar geleden was er al stevige kritiek van binnen de VVD en daar heeft de VVD goed beschouwd weinig last van gehad. Dat ze Hans Wiegel zo openlijk en zo bot aanviel als ze nu deed, zou wel eens een groter probleem kunnen worden. Wiegel is immers voor veel VVD'ers nog steeds iemand wiens woorden zwaar wegen.
Ayaan Hirsi Ali viel hem echter niet zozeer op argumenten aan. Ze lanceerde een soort persoonlijke aanval door te roepen dat Wiegel in een soort Land van Ooit leefde. Op het moment dat Wiegel daarop in de van hem bekende onderkoelde wijze reageerde met de opmerking dat ze wellicht met een andere toon meer mensen bij elkaar zou krijgen, schoot Hirsi Ali nogmaals uit. Ze verweet Wiegel "verborgen argumenten" te hebben voor zijn uitspraken. Dat is een nogal forse bewering. Wiegel heeft al vaker, onder andere in Buitenhof, gezegd dat hij vreesde dat Ayaan Hirsi Ali tactiek mensen eerder uit elkaar zou drijven dan dat het de integratie zou bevorderen.
Dat Hirsi Ali eerst een persoonlijke aanval lanceert en vervolgens nota bene Wiegel beschuldigt van een verborgen agenda - overigens zonder te zeggen welke - zal de onrust onder de traditionelere VVD-achterban vergroten. Lang niet alle VVD'ers zijn voorstanders van Hirsi Ali's weinig subtiele redeneringen. Het politieke klimaat was er niet naar om daar naar buiten veel over te zeggen en interne onrust werd begraven onder de vreugde over de regeringsdeelname. Maar het zou wel eens zo uit kunnen pakken dat Hirsi Ali nu een iets te stevige tegenstander heeft gemaakt in de persoon van Hans Wiegel.
Het is niet voor niets dat Van Aartsen hier knap nerveus van werd. Zijn lijsttrekkerschap voor de volgende verkiezingen staat nog allerminst vast en Ayaan Hirsi Ali is uitdrukkelijk zijn protegé. Hij móest nu wel iets laten horen en Hirsi Ali terugfluiten. De laconieke reactie van Hirsi Ali daarop doet voor Van Aartsen het ergste vrezen.
Bovendien werden er allerlei prominenten opgetrommeld om de terechtwijzing van Hirsi Ali te bagatelliseren. Voorzitter Jan van Zanen mocht in NOVA komen vertellen dat er eigenlijk niets aan de hand was en Bolkestein - nog steeds nauw betrokken bij de partijtop - ging in Buitenhof juist Hirsi Ali weer gelijk zitten geven.
Hirsi Ali kan ook tellen en weet nu dat het 1-1 staat tussen haar en Hans Wiegel. Gezien de uitlatingen van Hirsi Ali ná dergelijke uitschieters van haar zijde is het een kwestie van tijd voor ze de volgende aanval op Wiegel lanceert. Het zou wel eens zo kunnen zijn dat Jozias van Aartsen daarvan het grootste slachtoffer wordt...
In Zweden groeien de rockbandjes aan de bomen, lijkt het wel. Ook Dogpound is Zweeds, maar wel wat braver dan de meeste Zweedse bandjes. Zó braaf zelfs dat het soms wel op de lopende-band-poprock van Bon Jovi lijkt. Da's jammer, want de uitvoeringen zijn prima. Een deel van de songs haalt wél een dikke voldoende, vooral als het meer richting King's X gaat. Lees maar...
Er zijn nogal wat klachten over de snel krassende bovenlaag van de iPod Nano, maar verder is het dingetje verrassend stevig...
The Darkness - One way ticket to hell...and back
Het is prachtig, maar je zou er toch liever niet in de buurt willen wonen: Christmas House...
Tramps White Lion is een moeilijk verhaal. Eigenlijk had hij het bandje White Lion willen noemen, want onder die naam had hij al heel wat jaren terug al succes gehad. Zijn voormalige bandmaats waren het daar niet mee eens, dus Tramps White Lion werd het alternatief. Opzet was om alleen White Lion-songs te spelen. Er werden muzikanten ingehuurd en er werd een optreden geregeld. O ja, er werden ook meteen maar liveopnamen gemaakt voor de debuutplaat, een live-dubbelalbum.
Het album kwam er, de optredens bleven uit. Het gevolg was dat het debuutalbum ook meteen het afscheidsalbum is en er geen nieuw materiaal verschijnt. Tramp maakte een paar dagen geleden namelijk bekend geen heil meer te zien in een voortzetting.
En toch... Mike Tramp kan eigenlijk niet zingen, vind ik nog steeds, maar dit is gewoon een hele lekkere liveplaat. Geen potentiële klassieker, bij lange na niet, maar heel prettig vermaak. Lees maar...
Aan eenieder die vandaag uren later thuis is vanwege de uitgevallen treinverbindingen mijn hartelijke excuses. Het is geheel en al mijn schuld.
In mijn naïviteit zei ik gisteren tegen een vriendin dat de treinen na een paar weken met stroomstoringen, terroristen die geen terroristen waren en kapotte bovenleidingen toch al een hele tijd verrassend soepel reden.
Dommie!
Het begon al met de trein die mij naar Amsterdam Bijlmer had moeten brengen die zonder enige verklaring en op het allerlaatste moment niet bleek te rijden.
Ik was zo ijverig aan het werk - ja, echt! - dat ik niet had meegekregen dat Nederland inmiddels één grote chaos was en dat de treinenloop ehm...niet overdreven efficiënt meer was. "Probeer Utrecht te mijden" stond er vrolijk op de website. Maar Amsterdam- Den Haag - Nijmegen - Arnhem - Driebergen - Bilthoven leek me ook geen echt voor de hand liggend alternatief.
Dus toch maar op de gok naar het station, met als alternatief wederom een bezoekje aan de bioscoop. Op het moment dat ik het perron opstap, zie ik in de verte de lichten van een trein aankomen. Een kwartier vertraging, precies goed....
De trein was echter al stampvol te noemen. Er werd echter nog wat ingeschikt, en met het risico verpletterd te worden door de bevestiging van de deuren nam ik zo ongeveer de laatste twintig vierkante centimeter in beslag.
In Utrecht bleek de stationshal sterke gelijkenis te vertonen met de trein waar ik net uit kwam. Bom- en bomvol, dus. Leve de HCC-dagen! Het geplande bezoek aan mijn ouders in Brabonië was voor de tweede keer van de baan, nadat vorige week op het traject Utrecht - 's-Hertogenbosch de hele dienstregeling eruit lag wegens werkzaamheden.
Voor mijzelf vielen de gevolgen nog mee, want ik was binnen drie uur thuis en had tussendoor nog de tijd om rustig te gaan sjoppen. Bovendien had ik zowel in de trein als in de bus een uiterst geanimeerd gesprek met een voor mij volstrekt onbekende.
Voor al die anderen, of u het nu leest of morgen: sorry...
Van Halen - 1984
Er komt een nieuwe mediaplayer aan: Songbird, gebouwd op het Mozillaplatform. De screenshots laten een strakke interface zien. Als ik er straks m'n iPodje een beetje handig mee kan laden is het al snel exit iTunes...
GroenLinks laat zich weer eens lelijk kennen. Was de onlangs gepresenteerde Linkse Lente site al een slecht doordacht prutswerkje, Femke Halsema laat blijken verder weinig weblogs te lezen.
Onder vriendelijke dankzegging voor het linkje neemt ze met veel poeha de huisregels over van...GeenStijl. Precies, het puisterige relschoppertje onder de weblogs. Maar Femke heeft blijkbaar géén idee van de inhoud van GeenStijl.
Kweenie hoor, maar volgens mij kun je beter níet loggen dan loggen en zó enorm op je snufferd gaan. Trouwens, zou ze erg blij zijn met al die honderden GeenStijl-meelopertjes die nu op haar log reageren...?
Tja, na een liveplaat die je helemaal fantastisch vindt kan de volgende alleen maar tegenvallen. Toch? Nou, dat valt reuze mee. UFO's "Strangers in the night" valt niet te overtreffen, zeker niet in een bezetting waarin Michael Schenker niet de gitarist is. Maar toch, de dubbelaar "Showtime" heb ik met opmerkelijk veel plezier gedraaid. Het zijn beslist geen plichtmatige uitvoeringen, drummer Jason Bonham is een prima vervanger van Andy Parker en gitarist Vinnie Moore is geen Michael Schenker maar wel een gitarist van hoog niveau.
Zelfs aan de DVD heb ik veel plezier beleefd, ondanks dat ik doorgaans niet zo zit te wachten op de plaatjes erbij. Op de dubbel-DVD staan nog zes extra nummers, opgenomen in een studio. Bij de helft daarvan zijn zelfs strijkers ingezet. En zo biedt óók de DVD leuke muzikale extraatjes.
Kortom: het is geen "Strangers in the night", maar met "Showtime" heeft UFO wéér een puike liveplaat afgeleverd. Lees maar...
In de Volkskrant van vandaag meent ene meneer Alexander von Schmid preventieve internering van potentiële terrroristen te moeten verdedigen. Dat is niets meer of minder dan het zonder vorm van proces vastzetten van mensen waarvan je besloten hebt dat ze misschien wel gevaarlijk zijn. De redenering die deze meneer Von Schmid, nota bene docent ethiek aan de Hogeschool Rotterdam, meent te moeten gebruiken is bijna griezeliger dan de denkbeelden van echte terroristen.
Meneer Von Schmid stelt dat bij preventieve internering alleen een burgerrecht van potentiële terroristen wordt ingeperkt. Een lekker makkelijke redenering, maar het probleem is juist dat je een potentiële terrorist niet kunt identificeren aan de hand van zijn daden. Een potentiële terrorist heeft immers nog niets gedaan. Ook geen zogenaamde "voorbereidingshandelingen", want die zijn op dit moment al strafbaar.
Geen probleem, zo besluit de docent ethiek, daarvoor hebben we datamining. Gegevens verzamelen van internetgedrag, telefoontaps, leengedrag bij de bibliotheek en alles wat je maar van iemand te pakken kunt krijgen, je legt er een schema overheen van wat je als verdacht aanmerkt en als iemand op voldoende punten vermeend foute dingen doet verklaar je hem een potentiële terrorist. Wanneer je op teveel punten "scoort" ben je al snel een terrorist bij meneer Von Schmid: "Wanneer die kans significant groter is dan bij de gemiddelde burger, kun je spreken van een redelijke verdenking en is prventieve internering wenselijk."
Juist ja. Je mailt wel eens met een neef in Pakistan: verdacht! Je hebt eens een Koran besteld bij Bol.com: verdacht! Je leest sites als Indymedia of Maroc.nl: verdacht! Een rijtje van dergelijke fijne boterzachte criteria en plots mag het van meneer Von Schmid als bewijs gelden.
Maar meneer Von Schmid moet nog met het pièce de resistance komen. Hij geeft als voorbeeld steeds "die arme Samir", zodat we vooral aan iemand denken die inderdaad verre van fris lijkt. Zijn uitsmijter is het toppunt van paranoïde denken: "Zijn risocoprofiel geeft misschien een kans van 60% op een terroristische daad, maar dit betekent dus dat ook dat er 40% kans is dat hij niets zal doen. Ondanks zijn mogelijke bedoelingen wordt hij dan toch, zij het tijdelijk, opgesloten. Is dat niet onrechtvaardig en demotiverend?" Meneer Von Schmid heeft de oplossing:"...dan kan je als individu ervoor zorgen dat je zo min mogelijk aan het risicoprofiel van een potentiële terrorist voldoet."
Fijn! Had je maar geen islamiet moeten zijn! Had je je familie in Pakistan (en Afghanistan en Saoedi-Arabië en Irak en Iran en Jemen...) maar moeten afzweren! Had je maar geen sites moeten bezoeken die door een paranoïde docent ethiek als "verdacht" zijn bestempeld!
Met zulke redeneringen hebben de échte terroristen al lang gewonnen. Als zaken als deze worden doorgevoerd krijgen we automatisch de verdeling in "wij" en "zij", waarbij "zij" ervan afhankelijk zijn wat "wij" ongewoon en eng vinden.
Een docent ethiek die met zulke griezelige redeneringen aan komt zetten, hoe moet die zijn studenten ethisch denken bijbrengen? Me dunkt dat we hier een redelijke verdenking hebben dat de man voor zijn werk totaal ongeschikt is...
Umphrey's McGee - Anchor Drops [recensie] [interview]
Begin dit jaar had ik al eens een linkje naar een site met transparante desktops. Nou ja, met de suggestie van transparante desktops, met een plaatje op de desktop dat hetzelfde is als de ruimte achter de laptop.
Er is nu een filmpje opgedoken waarin je hetzelfde ziet. Een filmpje ja, dus de laptop beweegt en de transparante desktop beweegt mee!
Steve Fister stond onlangs in het voorprogramma van Walter Trout en had geen enkele moeite om het publiek binnen twee nummers voor zich te winnen. Hij stond met zoveel plezier en overgave te spelen dat je het zelfs met slechtere nummers nog leuk had gevonden. Maar nee, Fister heeft ook gewoon goede nummers, allemaal ergens tusssen blues en rock. Een lekkere rockplaat die bij iedere luisterbeurt leuker wordt is het resultaat. Lees maar...
Chixdiggit - Pink Razors
Een geinig spel en nog zinvol ook. Door alle filmpjes is het wel een download om u tegen te zeggen: 220 MB! Daar staat tegenover dat het wel helemaal gratis te downloaden is. En niet zonder reden.
Het World Food Programme, een onderdeel van de Verenigde Naties, heeft een strategisch spel bedacht om duidelijk te maken wat er allemaal bij komt kijken om hongergebieden te localiseren, te bevoorraden en uiteindelijk de eigen voedselproductie weer op gang te krijgen.
Zes missies in een buitengewoon fraai spel: Food Force. Eigenlijk bedoeld voor kinderen, maar ook volwassenen kunnen zich hiermee prima vermaken én er iets van opsteken.
Natuurlijk is het prettig wanneer je met bordjes en gebruiksaanwijzingen de goede kant op gewezen wordt. Maar ze zijn pas écht prettig als er iets anders staat dan eigenlijk bedoeld wordt: Foreign Signs.
Tja, zelfs de braafste teksten tegen Verdonk mogen niet meer. Vrije meningsuiting wordt blijkbaar hoe langer hoe meer een exclusief domein voor conservatief en xenofoob Nederland. Verdonk trapt tegen schenen waar ze kan, maar o wee als je kritiek hebt op Verdonk of haar deportatiebeleid. Zelfs burgemeester Cohen weet niet hoe vlug hij elke reactie daarop uit het straatbeeld moet verwijderen.
Dan is het wel grappig om te zien hoe een Officier van Justitie in zijn dagvaarding onbedoeld demonstreert hoe absurd en spastisch er wordt gereageerd op alles wat er tegen Verdonk wordt gezegd. Een actievoerder heeft een dagvaarding gekregen vanwege het tonen van een vermeend smadelijke poster aan een cameraploeg. Het betrof de inmiddels redelijk bekende "Reisbureau Rita, adequaat tot het bittere einde"-poster. Onder andere vermeld in de beschrijving van deze poster in de dagvaarding: "afgedrukt op een achtergrond/afbeelding van een concentratiekamp". Oei, dat gaat ook wel ver.
Nou, het zóu wel ver gaan. Ware het niet dat de betreffende foto een foto is van wat zo eufemistisch een detentiecentrum heet. Niks concentratiekamp dus, gewoon een kamp waar mensen die geen criminelen zijn worden opgesloten tot ze worden uitgewezen of merkwaardig genoeg in de meeste gevallen, als illegaal de straat op geschopt worden.
Mensen worden dus aangeklaagd op basis van vrije interpretaties van Officieren van Justitie. Het is tegen Verdonk en haar beleid gericht, "dus het zal wel niet in de haak zijn".
Natuurlijk is Nederland een rechtsstaat. Als je het maar met Verdonk eens bent...
Update: Benieuwd hoe de poster er eigenlijk uitziet? Klik: http://www.gramschap.nl/Reisbureau_Rita.html
Vermoedelijk is mijn volgende concert een optreden van The Animals of Oceansize. Qua muziek lijkt dat onwaarschijnlijk, maar gezien de recent bezochten concerten zou het zomaar kunnen. Onlangs was ik bij een concert van meneer Zalm, eergisteren bij een concert van Fish. Daarmee hielden de overeenkomsten tussen die twee overigens wel op.
Walter Trout had een (fijn) voorprogramma, Fish had géén voorprogramma. Trout zag ik voor het eerst, Fish nu voor de vierde of vijfde keer. En, pijnlijker, Trout was een feestje, Fish geenszins.
Okee, dat de geluidsman al erg veel lage tonen in z'n gehoor kwijt leek te zijn hielp niet, dat als fijn lichteffect regelmatig vijf draaiende felwitte spotjes richting publiek gingen zodat je elke drie seconden een fel licht in je snufferd kreeg ook niet.
Maar uiteindelijk was het het vertoonde op het podium dat treurig stemde. En dat terwijl er voor de pauze door die band solo-werk van Fish gespeeld werd en ná de pauze Misplaced Childhood in zijn geheel werd uitgevoerd.
Helaas, meneer Fish lijkt - vermoedelijk door financiële nood gedreven - met steeds slechtere muzikanten genoegen te moeten nemen, waardoor lekker strakke en dynamische uitvoeringen domweg niet lúkken. Die band stond bovendien vooral naar het eigen instrumentarium te kijken, waardoor van enig contact met het publiek geen sprake was.
Ook Fish leek dat te beseffen, want het enthousiasme droop er niet vanaf. Normaal gesproken is hij een groot entertainer op het podium, nu moesten we het doen met twee grappen die hij anderhalf jaar geleden ook al maakte. Voor de pauze, met uitvoeringen van zijn solowerk, kwam het geen moment op gang. De songkeuze hielp daar ook niet bij, omdat ook krakers uit de eerste jaren van Fish' solo-carrière achterwege gelaten werden.
Na de pauze, bij Misplaced Childhood, werd het beter. Maar wat wil je, het songmateriaal is klassiek en het publiek zong zo ongeveer het hele album mee. Niettemin bleek met name bij dynamischer stukken dat deze band het eigenlijk gewoon niet aankon. Dit deel was vooral nog prettig uit oogpunt van nostalgie.
Een dag eerder, in Paradiso, werden opnamen gemaakt voor een live-DVD en -CD. (Daar was trouwens slechts één fotograaf aanwezig. Precies, File Under's George.) Eerlijk gezegd houd ik mijn hart vast voor de kwaliteit daarvan. Zo langzamerhand begin ik te denken dat Fish beter níet kan gaan touren dan met zulke slechte bands. Nog even en hij eindigt als een circusact zoals Chuck Berry dat deed. Paar muzikanten erbij gooien, kunstje doen, centjes opstrijken en weg. Dat is Fish onwaardig én het is zijn fans onwaardig...
Progrock in eigen beheer van een meneer die het grotendeels in z'n eentje heeft zitten volknutselen hoewel hij lang geleden, na het uiteenvallen van zijn bandje, programmeur werd en niets meer in de muziek deed. Het klinkt dubieus, maar in de praktijk valt het enorm mee. De meneer in kwestie heeft namelijk hele lekkere progrock met een nostalgisch sausje gemaakt. Met veel instrumenten die niet een doosje in enige vorm zijn, en met prettig weinig eerbied voor de strakke grenzen van de prog. Een trip down memory lane is het geworden. Lees maar...
Zoals beloofd vandaag het tweede deel van het interview over kantoortaal. Het tweede deel van het interview is hier te vinden: Kantoortaal 2 (ruim 8 MB).
De voorgaande delen van mijn interview bij de Wereldomroep:
Kantoortaal deel 1
Spreekmoorden en Verzegden
To: Sinterklaas@sintnicolaasevents.es
Subject: Meeting
Alweer een hele tijd geleden hebt u hier deel 1 van mijn interview bij het taalprogramma Klare Taal van de Wereldomroep kunnen horen. Ik werd daar geinterviewd over mijn andere website Komma Punt Net, in het bijzonder over het onderdeel Spreekmoorden en Verzegden op die website.
Bij die gelegenheid ben ik ook geinterviewd over Kantoortaal, een ander onderdeel van Komma Punt Net. Wie mij een beetje kent, zal niet heel erg verbaasd zijn dat dat interview uiteindelijk in twéé delen moest worden uitgezonden.
Morgen deel 2, vandaag is hier Kantoortaal deel 1 (ruim 3 MB) te beluisteren.
Het vorige deel van het interview staat ook nog online: Spreekmoorden en Verzegden.
Sommige berichten zijn zo absurd dat je ze niet zou kunnen verzinnen.
Na de brand in het detentiecentrum op Schiphol, waarbij elf mensen om het leven kwamen, zijn gevangenen bang voor de gevolgen van noodsituaties in de gevangenis waar zij zitten. Dat is nog wel begrijpelijk. Dat zij volgende week daarom actie gaan voeren ook nog wel. Maar een zitactie...?
In Nijmegen werd enkele uren een straat afgezet en het Explosieven Opruimings Commanda ingeschakeld toen er op straat een schoen werd gevonden met daarin een paar onderdelen van een fototoestel en wat draadjes, die met plakband waren vastgeplakt. Uiteindelijk bleek de schoen verloren te zijn door een goochelaar...
"De PvdA is het nieuwe CDA. De draaikonterij in de PvdA heeft een nieuw hoogtepunt - of dieptepunt - bereikt in de opzichtige manier waarop Wouter Bos en Peter van Heemst alle richtingen naar de mond proberen te praten in het debat over de uitspraken van Leefbaar Rotterdam-wethouder Pastors.
Nee, die uitspraken van Pastors konden best. Ja, we hebben wel voor de motie van wantrouwen gestemd, maar dat had niet gehoeven. Nee, de fractie heeft het recht die beslissing zelf te nemen. Wat een labbekakkerige, ruggengraatloze opstelling!"
De rest van de column is te lezen op Sargasso: De nieuwe koers van de PvdA.
Een van m'n nieuwe collega's is naast begaafd redacteur ook nog eens begaafd illustrator. In verschillende stijlen en met verschillende materialen en technieken maakt hij buitengewoon fraaie kunstwerken. Een groot aantal van zijn werken staat op de website Tisfraai.
Kijk, wanneer je de pijp uit bent kun je er niks aan doen als je platenmaatschappij en/of je nabestaanden alles wat ze aan opnamen kunnen vinden op de markt pleuren. Ook wanneer je ooit in jeugdig enthousiasme een wurgcontract hebt getekend waardoor je zulke releases niet kunt tegenhouden heb je een goed excuus. Maar wanneer je demo's zelf op cd blijft uitbrengen terwijl de kwaliteit abominabel is dan moet je je rotschamen. Lees maar...
Ben Folds - Songs for Silverman
Een leuk internetradiodingetje is te vinden bij Pandora.com. Kies een nummer of artiest en je krijgt songs te horen die volgens anderen in dezelfde categorie thuishoren. Een mooie manier om allerlei artiesten te ontdekken.
Mag ik even zeggen dat ik dit een fijne aanbieding vind? De nieuwe Spinvis straks in huis tegen de normale prijs, en nu vast de single Het Voordeel van Video helemaal gratis! Ik doe niet zo vaak aan het promoten van aanbiedingen, maar deze is wel errug leuk. En nu de eerste cd maar weer eens opzetten....
Zweedse pretmetal is de vlag die de lading dekt bij deze band. Dat het Zweeds is betekent bijna automatisch dat het niveau redelijk hoog is, en pretmetal is de passende omschrijving voor de typische jaren tachtig rock/metal die deze Zweden produceren. Voor een wereldwijde doorbraak is het te voorspelbaar, maar de liefhebber van het genre heeft er een fijn plaatje aan. Lees maar...
Ik snap werkelijk niet waarom mensen Verdonk een goede minister vinden. Gisteren, in het kamerdebat over de opvang van de slachtoffers van de brand in het detentiecentrum op Schiphol, stond ze maar één ding te demonstreren, namelijk dat als de oppositie iets wil zij nog een extra stap in de andere richting zet, alleen maar om haar minachting te demonstreren. Dat ze wel met beleid bezig is en dat daar mensen door geraakt worden interesseert haar gewoon niet.
Verdonk is domweg niet geschikt als minister. Van draagvlak creëren wil ze niets weten, ze prefereert te allen tijde de ramkoers. Van mij kan die ijsberg niet snel genoeg komen...
Later vandaag zal dit log een paar uur niet bereikbaar zijn. Mijn onvolprezen hoster moet de server waarop dit log draait verplaatsen van Brussel naar Amsterdam en dat kan nu eenmaal niet door even een zipfile door te sturen. Als het goed is duurt het maar een paar uur. Duimt u even mee voor een goede afloop?
Joechei! Claw Boys Claw Revisited, dat is Jack Molton Distortion. Moet ik dan nog uitleggen dat het een lekker plaatje is en waarom? Nee toch? Lees maar...
In Rotterdam heeft Leefbaar-wethouder Pastors moeten aftreden, nadat hij generaliserende opmerkingen over moslims had gemaakt, terwijl hem nog geen jaar geleden was verteld dat hij opmerkingen daarover - generaliserend of niet - moest overlaten aan de veranmtwoordelijke CDA-wethouder.
Pijnlijk voor alles wat zich opvolger van Fortuyn waant, want Pastors was een van de talentvolleren onder hen. Leefbaar Rotterdam-fractievoorzitter Sörensen schoot dan ook direct in de gebruikelijke kramp en ziet een "opzetje van links". Ook op een ander vlak toont Sörensen zich een waar vertegenwoordiger van kleinzielig rechts en draait hij een gezegde de nek om:"Pijn heelt alle wonden"....
Het lijkt aanvankelijk een standaard hang-drie-figuren-aan-elkaar-en-weg-zijn-ze-spelletje, maar al snel blijkt het een paar kleine verschillen te hebben met de meeste van die spelletjes en wordt het een stuk lastiger dan je dacht: Ringmania.
Cream - Royal Albert Hall/ London May 2-3-5-6 2005
Compassie en menselijkheid is iets wat bij dit kabinet niet te bespeuren is.
Staatssecretaris Van Hoof bedreigt een klokkenluider en je hoort er eigenlijk niets meer over, dat is blijkbaar gewoon.
Minister De Geus ziet dat de helft van de WAO'ers de bijstand in gedrukt wordt en is daar heel verheugd over. Dat ze geen enkele kans maken om aan het werk te komen weet iedereen, maar De Geus blijft dat vrolijk ontkennen.
Er komen elf mensen om het leven in een detentiecentrum en Verdonk is alleen geïnteresseerd in het beschermen van het personeel en is ook niet begaan met de overlevenden.
Premier Balkenende overweegt nota bene een wet niet te ondertekenen als de Tweede Kamer haar eigen recht tot initiatief gebruikt om een referendumwet aan te nemen. Als gekozen vertegenwoordiger weigert hij een volgens democratische spelregels tot stand gekomen wet uit te laten voeren. Balkje weet het weer beter.
En toch... als er een beschadiging aan het raam van minister Verdonk wordt geconstateerd is Verdonk "aangedaan" en zijn kabinetsleden ontdaan over stand van de democratie dat een collega daarin zomaar beschoten kan worden. Dat er uiteindelijk geen sprake was van een kogel is van minder belang. Het was weer duidelijk dat één lullige beschadiging van het raam van een minister belangrijker was dan de levens van de asielzoekers die omkwamen op Schiphol.
Er is wel degelijk menselijkheid, maar alleen ten opzichte van mensen die leden van dit kabinet het beste kennen: Ons Soort Mensen. Mensen die een stevig inkomen hebben - hop, 5 % erbij. Ondernemers - hop, ontslagrecht en WAO decimeren. En vooral zichzelf zullen ze niet vergeten.
De leden van dit kabinet zijn precies hetzelfde als de met tattoo's en gouden kettingen behangen patser in een verlaagde BMW met lichtmetalen velgen en joekels van spoilers. Alleen lopen de leden van dit kabinet op te scheppen met wat ze allemaal voor OSM kunnen doen en hoezeer ze de rest kunnen negeren. Het is patserigheid op macroniveau.
Zanger Jim Jidhed en gitarist Tony Borg hadden ooit succes met het debuutalbum van Alien. Na die eerste plaat ging Jidhed iets anders doen en na een aantal jaren ploeteren met Alien gaf Borg er ook de brui aan. Dit jaar kregen ze de aanvechting om weer samen een plaat op te nemen en da's maar goed ook. Origineel is het allemaal niet, maar het is dan ook AOR. Goed is het daarentegen wel. Lees maar...
Afgelopen woensdag ben ik weer eens naar een concert geweest. Ik wilde er "eindelijk" tussen zetten, maar dat klopt niet helemaal. Ik kwam er zojuist achter dat ik u recentelijk een concertverslag van Two Cow Garage en Kevn Kinney onthouden heb.
Nou ja, dan dit concert maar wel: Walter Trout in Tivoli. Voor mij was het de eerste keer dat ik de man aan het werk zag, eigenlijk een schande omdat zijn stijl dicht ligt bij die van mijn twee favoriete gitaristen, Stevie Ray Vaughan en Frank Marino. Maar goed, beter laat dan nooit, zullen we maar zeggen.
Het voorprogramma was echter ook niet mis. Steve Fister heet de man en zijn band bestond uit de Nederlanders Hans in 't Zandt (drums) en de magistrale bassist Barend Courbois. Van gezicht kwam Fister me al bekend voor en op zijn site werd me duidelijk waarom: ik ken hem van lang geleden uit de band van Lita Ford.
Fister bleek een set samengesteld te hebben die goed bij deze avond paste. Veel blues en bluesy werk, waarbij hij net zo makkelijk covers speelde als eigen nummers. Er kwam zelfs nog een stukje Radar Love voorbij. Je bent een crowdpleaser of je bent het niet...
Fister bleek geen enkel probleem te hebben het publiek voor zich te winnen en vermaakte zich zichtbaar. Later vertelde hij me dat hij ook op Wembley had gestaan, maar dat hij zalen als deze juist leuk vond omdat hij op het podium ook gewoon goed geluid had en de mensen heel dichtbij zag.
Bij Trout ging de gemoedelijke sfeer gewoon door. Hij leek even los te moeten komen, maar strooide daarna met grappen, imitaties en vooral heel veel virtuoze solo's. De man die jaren lang zijn vaste bassist was, Jimmy Trapp, overleed eind augustus en een bloedstollend mooie uitvoering van "Say goodbye to the blues" werd dan ook aan hem opgedragen.
Zijn begeleidingsband bestond uit drie mensen: bassist Rick Knapp en drummer Joey Pafumi die vooral een krachtige, maar simpele en degelijke basis legden, zoals het hoort bij bluesrock als deze. Toetsenist Sammy Avila kreeg, gezeten achter één enkel orgeltje, alle ruimte om er lekker op los te spelen en maakte daar optimaal gebruik van. Bovendien kreeg hij een solospot om een eigen nummer te spelen.
Bij enkele nummers kwam tourmanager Andrew Elt (ja, die van onder andere de Nederlandse bands Gin on the Rocks en Sleeze Beez) voor achtergrondzang zorgen. Ook hij kreeg een solospot voor een lekker rocknummer en werd daarvoor door de band getrakteerd op een "Happy Birthday" in blues...
Het tekende de sfeer op het podium: gemoedelijk, geen ego's en gewoon lol in het spelen. Uiteindelijk speelde Trout dan ook bijna twee uur. Trout speelt nog twee concerten in Nederland: vanavond in Vlissingen, morgen in Eindhoven. Ga er naartoe als je kunt, het is een lekker bluesfeestje!
Statistiekenverkoper OneStat heeft cijfers gepubliceerd waaruit blijkt dat Firefox wereldwijd een marktaandeel van meer dan 10% heeft.
Als fervent Operagebruiker kijk ik ook altijd even een stukje naar beneden. Wereldwijd, maar ook in de markten van de VS, Canada en het Verenigd Koninkrijk is de volgorde volgens OneStat:
1. Internet Explorer
2. Mozilla Firefox
3. Apple Safari
4. Netscape
5. Opera
Allereerst vraag ik me af waar de gewone Mozilla browser gebleven is, en of die wordt meegerekend bij Mozilla Firefox. De begeleidende tekst lijkt daar wel op te wijzen. Maar nog wat opmerkelijker wordt het als je de cijfertjes bekijkt. Bij alle vier de overzichtjes blijkt het percentage voor Opera hoger te zijn dan dat voor Netscape! Blijkbaar mogen we dus concluderen dat Opera meer gebruikt wordt dan Netscape - wat me zeker in Europa logisch lijkt - maar heeft OneStat zijn eigen cijfertjes nog niet helemaal eh... op een rijtje...
Black Sabbath - Born again
Wanneer je je als muzikant uit de naad werkt om door te breken is enig gevoel voor commercie niet onhandig. Zo kan het dus gebeuren dat je na een positieve recensie op de persoonlijke mailinglist van de muzikant in kwestie komt te staan en prompt op de volgende cd bedankt wordt voor je steun:
Nog een mazzel dat zijn gevoel voor gitaarspelen nog ver uitstijgt boven zijn gevoel voor commercie, zodat je zonder enige terughoudendheid wéér een positieve recensie kunt schrijven. Pfjew!
De Backyard Babies zijn het Zweedse antwoord op de Ramones en (het vroege) Guns N'Roses. Energiek, goeie riffs en niet overdreven subtiel. De verzamelaar Tinnitus geeft een mooi overzicht van hun voorgaande werk, maar de platenmaatschappij is zo aardig er een live-cd bij te proppen. Daarmee maken ze de verzamelaar meteen een tikkie overbodig, want deze band moet je toch vooral live horen. Maar ach, je krijgt 'm er gratis bij, dus waarom zou je zeuren? Lekker plaatje! Backyard Babies...
Ach, waarom niet nog een lijstje? Tjarko heeft een lijstje online gezet van dertien dingen waar de Schotse komiek Billy Connolly een bloedhekel aan heeft: 13 things I hate about people".
Verhalen van helpdeskmedewerkers zijn altijd leuk, maar het zijn niet altijd de klanten die de fouten maken. Als schijnen developers daar zelf anders over te denken...
(via l'hippopotame)
Het zijn een paar mooie maanden voor me. Nieuwe cd's van Status Quo, Deep Purple en Spinvis kort achter elkaar.
Status Quo's laatste viel nogal tegen, die van Deep Purple is gelukkig aanzienlijk beter. Het is pas de vierde studio-cd in dik tien jaar, maar ach, er is geen reden om te klagen wanneer ze daar steeds minimaal twee dubbellive-cd's tussendoor gooien. Minimaal.
De vorige cd, Bananas, was wat mij betreft een van hun beste albums in jaren. Deze komt er dicht bij, en daar ben ik al heel blij mee. Lees maar...
Wat doe je wanneer er weer eens paniek om niks is, het perron op station Amsterdam Bijlmer afgeladen is en de enkele trein die langs komt dat óók al is?
Precies, dan daal je de roltrap weer af en ga je naar de naastgelegen bioscoop. Per slot van rekening moest ik toch nog naar The Brothers Grimm. Een film van mijn favoriete regisseur Terry Gilliam. Gilliam is bovendien een meester in het scheppen van sprookjesachtige sferen, dus zijn films wil je zeker op het grote scherm zien. Ook J.K. Rowling, schrijfster van de Harry Potterboeken, had hem graag als regisseur van de eerste Harry Potterfilm willen hebben. De studio koos helaas voor een veiliger en voorspelbaarder alternatief.
Het is een raamvertelling, zoals Gilliams verfilming van het verhaal The Adventures of Baron Munchausen dat ook al was. De gebroeders Grimm - Wilhem, een extraverte durfal en Jacob, een dromer die verhalen verzamelt - voorzien in hun levensonderhoud als bezweerders van geesten. In de praktijk is hun handelen wat minder heldhaftig, zodat ze door de Franse bezetter worden opgepakt en veroordeeld. Tenzij ze erin slagen de verdwijning van tien meisjes uit een nabijgelegen stad op te lossen. Daarbij krijgen ze te maken met tegenstand die ze niet hadden verwacht...
The Brothers Grimm bracht toch niet helemaal wat ik verwacht had, en toch is het allesbehalve een slechte film. Ik had meer bijzondere vormgeving verwacht. Het is allemaal heel fraai gefilmd en buitengewoon sfeervol, maar een groot deel van de effecten verrast niet echt.
Een spektakelfilm is het dan ook zeker niet, maar er blijft meer dan genoeg over om met volle teugen van te genieten. Leuke bijrollen bijvoorbeeld, van Gilliam's favoriete acteur Jonathan Pryce als Franse generaal en van Mackenzie Crook (Gareth uit de serie The Office) als hulpje van de broers.
De film zit boordevol anachronismen, maar die zitten er soms zo nadrukkelijk in dat het vast de bedoeling van perfectionist Gilliam is geweest. Humor en spannende scènes wisslen elkaar voortdurend af, zodat je goed bij de les gehouden wordt.
The Brothers Grimm is niet Gilliam's beste, maar verdient beslist meer dan de pakweg 10 bezoekers die er vanavond in de zaal zaten...
Zouden ze in België dan toch gewoon gastvrijer zijn dan in Nederland? Op de Vlaamse televisie hadden ze het over ingeweken vluchtelingen, terwijl ze in Nederland hooguit als uitgeweken worden aangemerkt.
Nou ja, in Nederland wordt vluchteling meestal als te sympathiek beschouwd, geloof ik. Je wordt acuut tot asielzoeker bestempeld, zodra je hier een voet over de grens zet met de bedoeling langer te blijven. 't Is een nuanceverschil, maar toch...
