Fish

Vermoedelijk is mijn volgende concert een optreden van The Animals of Oceansize. Qua muziek lijkt dat onwaarschijnlijk, maar gezien de recent bezochten concerten zou het zomaar kunnen. Onlangs was ik bij een concert van meneer Zalm, eergisteren bij een concert van Fish. Daarmee hielden de overeenkomsten tussen die twee overigens wel op.

Walter Trout had een (fijn) voorprogramma, Fish had géén voorprogramma. Trout zag ik voor het eerst, Fish nu voor de vierde of vijfde keer. En, pijnlijker, Trout was een feestje, Fish geenszins.

Okee, dat de geluidsman al erg veel lage tonen in z'n gehoor kwijt leek te zijn hielp niet, dat als fijn lichteffect regelmatig vijf draaiende felwitte spotjes richting publiek gingen zodat je elke drie seconden een fel licht in je snufferd kreeg ook niet.

Maar uiteindelijk was het het vertoonde op het podium dat treurig stemde. En dat terwijl er voor de pauze door die band solo-werk van Fish gespeeld werd en ná de pauze Misplaced Childhood in zijn geheel werd uitgevoerd.

Helaas, meneer Fish lijkt - vermoedelijk door financiële nood gedreven - met steeds slechtere muzikanten genoegen te moeten nemen, waardoor lekker strakke en dynamische uitvoeringen domweg niet lúkken. Die band stond bovendien vooral naar het eigen instrumentarium te kijken, waardoor van enig contact met het publiek geen sprake was.

Ook Fish leek dat te beseffen, want het enthousiasme droop er niet vanaf. Normaal gesproken is hij een groot entertainer op het podium, nu moesten we het doen met twee grappen die hij anderhalf jaar geleden ook al maakte. Voor de pauze, met uitvoeringen van zijn solowerk, kwam het geen moment op gang. De songkeuze hielp daar ook niet bij, omdat ook krakers uit de eerste jaren van Fish' solo-carrière achterwege gelaten werden.

Na de pauze, bij Misplaced Childhood, werd het beter. Maar wat wil je, het songmateriaal is klassiek en het publiek zong zo ongeveer het hele album mee. Niettemin bleek met name bij dynamischer stukken dat deze band het eigenlijk gewoon niet aankon. Dit deel was vooral nog prettig uit oogpunt van nostalgie.

Een dag eerder, in Paradiso, werden opnamen gemaakt voor een live-DVD en -CD. (Daar was trouwens slechts één fotograaf aanwezig. Precies, File Under's George.) Eerlijk gezegd houd ik mijn hart vast voor de kwaliteit daarvan. Zo langzamerhand begin ik te denken dat Fish beter níet kan gaan touren dan met zulke slechte bands. Nog even en hij eindigt als een circusact zoals Chuck Berry dat deed. Paar muzikanten erbij gooien, kunstje doen, centjes opstrijken en weg. Dat is Fish onwaardig én het is zijn fans onwaardig...