Een ochtendje in de trein...

Je maakt toch wat mee in de trein. In alle rust zit je wakker te worden in een coupé vol forensen. Die zitten stuk voor stuk óók wakker te worden. Gedachtenloos bladeren ze door de Spits, een enkeling probeert, net als ikzelf, wat van het échte nieuws mee te krijgen en bladert door de Volkskrant. Nog een mazzel dat ik wat fatsoenlijke herrie op m'n mp3-speler heb.

Een man zit wat misnoegd voor zich uit te kijken, twee bankjes verderop. Geen krant, geen Spits, alleen een kladblok op z'n knieën. Eén enkel regeltje bovenaan, verder is het papier maagdelijk leeg.

Ik verdiep me weer in mijn krant en besteedt geen aandacht aan de man. Maar plots voel ik zijn starende blik op mij rusten. Als ik opkijk, wendt hij snel zijn blik af, maar even later herhaalt zich het tafereel.

Is dit nou wat ze een "schichtige blik" noemen? Nog een mazzel voor 'm dat hij geen baardje heeft, voor je het weet wordt je door potige agenten de coupé uitgeleid. Nou ja, als hij denkt dat er iets interessants te zien is gaat hij zijn gang maar. Ik pak een kauwgompje op m'n jaszak en buig me weer over m'n krant. De muziek is lekker, dus ik zet de mp3-speler een beetje harder.

Een paar minuten later gaat de deur open en komt een conductrice met een galmend "Goedemorgen!" de coupé binnen. Wat daarna gebeurt, tart elke beschrijving. De man met het kladblok heeft zich op de conductrice geworpen en begint haar op onhandige maar besluitvaardige wijze van haar kleding te ontdoen.

Ik kijk even naar mijn medepassagiers, maar die doen alsof ze niets van het tafereel hebben meegekregen en turen hardnekkig uit het raam. Terwijl ik een bladzijde van mijn krant omsla, vraag ik mij af of ik zal ingrijpen? Natuurlijk, je moet wel, maar ik heb nooit beweerd dat ik een held ben. De wilde blik in de ogen van de man met het kladblok is weinig geruststellend.

Gelukkig blijken conductrices beter voorbereid dan ik had verwacht. Met een snelle beweging trekt ze een busje van haar riem en spuit pepperspray in de ogen van de losgeslagen man, die ijselijke kreten slakend probeert op te staan en weg te waggelen. Wanhopig tast hij naar steun, maar het enige resultaat is dat hij aan weerszijden zijn hoofd stoot. Hij brult het uit, maar hij is kansloos tegen de toegesnelde collega van de conductrice. Met een snelle beweging grijpt hij de man in de kraag, sleurt hem het balkon op en duwt hem het toilet in.

De toiletdeur gaat op slot en de conducteur posteert zich ervoor. Terwijl de wildeman als een bezetene op de deur bonkt, fatsoeneert de conductrice zich terwijl er langzaam een geroezemoes ontstaat in de coupé.

Bij het eerstvolgende station wordt de man acuut in de boeien geslagen en afgevoerd door de spoorwegpolitie. Ineens blijk ik niet de enige weblogger in de coupé te zijn, want plots verschijnen er diverse kladblokjes, boekjes en PDA's en begint de helft van het gezelschap koortsachtig iets aan papier of scherm toe te vertrouwen...

meer (het origineel)...

nog meer...

nógger meer...