oktober 2006 Archives
Er heeft mij een bericht - en een screenshotje - bereikt dat er een probleem zou zijn met de weergave van Komma Punt Log in Firefox 2.0. Het probleem is dat de CSS (de opmaak) niet geladen wordt. Zijn er meer mensen met dit probleem? Zo ja, met welk besturingssysteem? (Het probleem doet zich voor op een pc met Windows 2000.)
Het reactiedingetje staat open...
Tom Waits - Alice
In een tijd van terrorismebestrijding als schaamlap voor elke schending van burgerrechten en privacy komt een weblogger tot de conclusie dat het wel belachelijk makkelijk is om instapkaarten voor vliegtuigen na te maken. Hij zet een tooltje online om te laten zien hoe simpel het is.
Ga je dan als overheid als de wiedeweerga bij de vliegtuigmaatschappij navragen waarom je zulke drastische maatregelen zou nemen als de maatschappij zelf zo laks is?
Natuurlijk niet. Je neemt de apparatuur van de weblogger in beslag en begint een vervolging tegen hem. Logisch.
Bij het vorige album kwam Mad Max ineens met gristelijke teksten aanzetten van gitarist Jürgen Breforth. Met de EP In White gaan ze nog een stapje verder. In het wit gekleed, met grote kruisen voorop hun kleding en met een partij holy-holy's en hallelujah's waar je u tegen zegt. Maar waar het vorige album nog een halfslachtige kruising tussen belijdenis en hardrock was, zijn ze met deze EP op de semi-akoestische toer gegaan. Hardrock is het niet meer, maar de duidelijke keuze is het geheel wel ten goede gekomen. Lees maar...
Steve Vai - Flex-able leftovers
De videofoon zal de telefoon nooit gaan vervangen. Denk alleen maar eens aan de keren dat je met een slaperige kop uit bed gebeld wordt. Maar er zijn meer situaties waarin de videofoon niet heel handig is...
Het ultieme fitnessapparaat voor de nerd: Tetris gewichtheffen!
Favored Nations is een label dat werk uitbrengt van gitaristen die door het grote publiek als "te moeilijk" worden ervaren. In die zin past Tommy Emmanuel daar prima op. Wat minder gebruikelijk is dat Emmanuel uitsluitend op akoestische gitaren speelt op het album "The Mystery" en de dvd "Live at Her Majesty's Theatre".
Als liefhebber van gierende gitaren is dit mij wat al te rustig, maar ook ik kan zo nu en dan zeer genieten van het spel van deze Australiër. Maar eerlijk is eerlijk, ik denk dat dit meer een album is voor mijn vaste lezer Gerard. Lees maar...
Hoe ziet de lancering van een Space Shuttle eruit? Nou, zo...
Anderhalf jaar geleden werd Scott Adams, de maker van Dilbert, getroffen door een opmerkelijke spraakaandoening. Spreken lukte bijna niet, tenzij voor een groot gehoor. Zingen was geen enkel probleem. De aandoening Spasmodic Dysphonia komt vaker voor en leidt tot een merkwaardige gedeeltelijke en schijnbaar willekeurige uitval van functies zoals je die vaak tegen komt in de boeken van Oliver Sacks.
Adams kreeg te horen dat genezing niet mogelijk was, maar kwam er door allerlei vormen van stemgebruik achter dat rijmen wel lukte. Gaandeweg is hij er in geslaagd zichzelf (in elk geval voorlopig) te genezen. Op zijn blog vertelt hij het hele verhaal.
Omdat The Answer een Ierse band is zie je ineens referenties opduiken aan Rory Gallagher, Thin Lizzy en U2. Allemaal onzin. Als The Answer ergens op lijkt, is het op de Black Crowes en Thunder, en indirect dus op Led Zeppelin. Maar wel vakkundig én met veel plezier gedaan. Geen imitatie van Wolfmother, wel een mooie aanvulling daarop. Lees maar...
"...een pissebed is geen toonbeeld van intelligentie. Maar Kelly van Big Brother ook niet en daarom hoeven ze heus nog niet dood allebei."
rozig
Volgens VVD-coryfee Annemarie Jorritsma zou het bespreekbaar moeten zijn om prostituées mee te sturen op buitenlandse missies. "Want als er geen vrouwelijke collega's in de buurt zijn, gaan de soldaten mogelijk met lokale vrouwen de verkeerde kant op. En dat wil je allemaal niet."
Afgezien van de bijzondere rol die Jorritsma blijkbaar ziet voor vrouwen in de krijgsmacht, zou je je ook eens kunnen afvragen of mannen die zo weinig beheersing hebben over hun testosteron eigenlijk wel een geweer in de handen gedrukt zouden moeten krijgen...
Er blijft een schier eindeloze stroom - oeh, wat een mooi woord, "schier" - metalreleases uit Scandinavië komen. Wolf is daarin een capabele, maar weinig opvallende vertegenwoordiger, Manitou is daarentegen van grote klasse. De stijl van vooral Megadeth wordt zo nu en dan behoorlijk getrouw gekopieerd, maar de zeldzaam goede uitvoering maakt dat dat geen moment stoort. Lees maar...
Een Formule 1-auto kost al snel zeven miljoen dollar. Eigenlijk is dat ongelofelijke verspilling, als je ziet hoe je met eenvoudige middelen een hele spannende race kunt hebben.
Planet P Project - Go Out Dancing Part I - 1931 [recensie]
Da's knap verwarrend als je nog maar amper wakker door de supermarkt hobbelt: een eeneiïge tweeling achter de kassa's...
One hit wonder Peter André en zijn vriendinnetje, page 3 girl Jordan, hebben een single uitgebracht. Bij de televisieshow Children in Need draaide er een band mee en klonk het allemaal prachtig.
Later vertolkten ze het deuntje nog eens op de radio. Die versie is achter hetzelfde bandje geplakt en die is echt veel leuker. Als je je tenen naderhand nog recht krijgt, tenminste...
Bart Chabot: "In de rock 'n' roll ligt het uitvalpercentage heel anders dan bij bankemployés."
De nieuwe Internet Explorer 7 is uit. Het was al langer bekend dat de ondersteuning van CSS en png veel beter zou zijn en dat het tabbed browsing eindelijk was overgenomen, zodat je niet langer zeventwintig keer een los scherm van IE hebt openstaan. Bij die tabs hebben ze ook nog een fraai overzichtsscherm opgenomen, waardoor je in één oogopslag kunt zien welke schermen je precies hebt openstaan. Dat hebben noch Opera, noch Firefox en wat mij betreft is dat een heel handige feature.
Het gedonder begint wanneer ik de browser naar mijn hand wil zetten. Want wat ik ook probeer, bovenin de browser lukt het me niet om de menubalk helemaal bovenin het scherm te krijgen. Geheel tegen de eigen richtlijnen in lijkt Microsoft besloten te hebben dat er altijd nog een adresbalk boven hoort. Bovendien mag ik niet besluiten dat ik de tabs onderin m'n scherm wil hebben zoals ik dat graag wil. Bovendien wordt bij een aantal sites (onder andere Sargasso het ingestelde standaardlettertype van de browser weergegeven en wordt het lettertype van Sargasso overruled. Terwijl toch echt is vastgesteld dat het door de site ingestelde lettertype gebruikt moet worden.
De berichten over Internet Explorer 7 waren goed, maar dit valt me eerlijk gezegd vies tegen. Het lijkt erop dat er toch weer van alles door de strot van de gebruiker geduwd wordt. Of zit ik zelf te klungelen en is het allemaal wel degelijk in te stellen? Zo ja, gooi het in het reactiedingetje...
Nil Lara - Nil Lara
Een site voor een nieuwe en ehm... licht cynische kijk op de Nederlandse politiek is Nederland Kiest. Inclusief een handige Easy Program Generator. Net iets te laat om aan de komende verkiezingen mee te doen, maar ongetwijfeld over een paar jaar nog prima bruikbaar.
Ook is de site voorzien van fraaie typeringen als "Links conservatieve partij voor ambtenaren" (PvdA) en "Heeft het hoofddoekje en de Niqab populair gemaakt onder gematigde moslims" (Wilders) en onderzoeken van het gerenommeerde bureau WetFinger.
Afgelopen zondag was Verdonk niet in Buitenhof voor het afgesproken debat met de Amsterdamse wethouder Aboutaleb. Wegens persoonlijke omstandigheden. Dat kan natuurlijk.
Maar wanneer ze een paar dagen later weer een andere reden heeft om niet te komen is enig wantrouwen gerechtvaardigd. Aboutaleb heeft gewezen op het feit dat Verdonk nog op de avond van de moord op Van Gogh politieke munt trachtte te slaan uit zijn dood door hem als "haar vriend" te introduceren, die ook tegen haar gezegd zou hebben "Rita, houd je rug recht". Laten we wel zijn, dat was niets anders dan met een vers lijk op campagne gaan en dus in alle omstandigheden buitengewoon ongepast.
Aboutaleb zei het een stuk vriendelijk dan ik het nu zeg, maar Verdonk is boos. Ze eist excuses. En-anders-komt-ze-NIET-in-Buitenhof.
Gut gut, wat is ze toch weer zielig. Veel zieliger dan de elf doden op Schiphol bijvoorbeeld. Wat is dat toch een in- en in-kleinzielig mens...
Update: De visie van Joep Bertrams bij het Parool sluit aardig aan...
Een live-cd van een bluesknakker, daar ging ik eens voor zitten. Maar anders dan bij de meeste andere recensenten het geval blijkt ben ik er niet weg van. Derringer speelt slordig en op de automatische piloot en de zang, die ver naar voren is gemixt, is op zijn minst nogal onvast. Het is leuk om een aantal klassiekers te horen, maar deze nummers hadden beter verdiend dan deze opnamen. Lees maar...
Het zal u hier en misschien op Komma Punt Net vast al eens opgevallen zijn dat ik een liefhebber ben van kantoortaal... correctie, dat ik kantoortaal verafschuw maar het vervolgens wel weer met graagte verzamel. Zo is er de afgelopen weken verwezen naar aanvliegroutes, is er een capaciteitsclaim gelegd en zijn er zaken geoperationaliseerd.
Kantoortaal is echter geen strikt Nederlands verschijnsel, zoals blijkt uit de site Buzzwhack. "Non-verbal leakage", "thinko's" en "directionally correct" zijn behoorlijk foute termen die hier verzameld zijn. Daar staat tegenover dat er ook leuke termen te vinden zijn, zoals "spaghetti marketing" en "karaoke Powerpoint". Deze site staat bij mij voortaan in de bookmarks...
Misschien had u het bericht al gelezen, misschien ook niet: Sargasso gaat samenwerken met VPRO's onderzoeksjournalistieke programma Tegenlicht.
Als (ahum) insider weet ik daar natuurlijk al wat meer van en ik kan u in elk geval zeggen dat ik geen enkele reden zie om me ongerust te maken over de onafhankelijkheid en kwaliteit van Sargasso. Integendeel mag ik wel zeggen. :-)
En wanneer schrijf je zelf weer eens een stukkie voor Sargasso, Eric? Hmm ja, ik ben ernstig in verzuim. Zoals u ook aan dit log kunt zien, ben ik nog in de inwerktijd van m'n nieuwe klus. Die is leuk, maar best vermoeiend. Loggen vind ik nog steeds heel erg leuk, maar het betaalt geen rekeningen. Nog even geduld, het komt wel weer...
Asia - Silent Nation
Tegenover het terras waar ik met enige regelmaat vertoef, is een letselschade-advocaat gevestigd. Zelden of nooit zie je in het gebouw activiteit of zie je mensen in en uit gaan.
Bij nadere beschouwing zijn daar ook wel wat obstakels waar te nemen. Ben je door een ongeluk in een rolstoel beland, dan wordt het namelijk knap moeilijk om binnen te komen. De plek waar het smalle stoepje een oprit kent is met paaltjes afgesloten. Zou je daar tóch langs weten te komen, dan is er nog de smalle deur met hoge drempel om je de toegang te ontzeggen...
Er zijn legio spelletjes waar je een punt of een draadje door een bewegend speelveld moet leiden. Het wordt nog iets lastiger wanneer je het speelveld zelf óók nog eens moet bewegen: Paths.
...maar dan wel omgekeerd. De telemarketeer belt op om digitale tv te verkopen, maar wordt geconfronteerd met een reeks verontrustende vragen...
Fish - Field of Crows
Ik heb geen liftangst. Da's maar goed ook, want elke dag moet ik meerdere keren met zo'n ding ongeveer 20 verdiepingen op en neer.
Toch weet ik niet hoe rustig ik deze kunstig beschilderde lift in zou stappen. Huuuh!
De serie Grow-spellen van EyezMaze is fraai en knap verslavend. Een andere spellenmaker heeft een Tribute to Grow gemaakt en heeft niet geprobeerd een mooi concept te veranderen. Het resultaat is een mooie nieuwe loot aan de Grow-stam. Dat het van een andere maker is, merk je amper: Tribute to Grow.
Een van de zangers die ruim vertegenwoordigd is in mijn cd-collectie, is Joe Lynn Turner. Maar dat is zelden twee keer met dezelfde band. Met Rainbow, met Deep Purple, met Brazen Abbot, solo, met het Hughes Turner Project, met Akira Kajiyama. En met twee volgende cd's heb ik weer twee nieuwe namen erbij.
Sunstorm is wel een project dat rond Turner draait. Wat oude songs van Turner zelf, wat nieuwe songs mannen onder andere Jim Peterik en Dan Huff en een lekker stevige productie van Dennis Ward. Joe Lynn Turner is bovendien in puike vorm. Een fijn plaatje dus.
Op het tweede album zingt Turner maar één song en wordt de rest ingezongen door namen als Eric Martin, Philip Bardowell en oude rot Eddie Money. Grote man achter dit project is sessiegitarist en producer Richie Zito. Aardige songs in het straatje van Foreigner, maar voor een gerenommeerd producer een verrassend matige productie. Lees maar...
Joepie, het is tijd voor een nieuw rubriekje! Zoals u van mij gewend bent, wordt dit een rubriekje met zeer onregelmatige verschijningsdata.
Wervelwoorden zijn mooie woorden die van mij vaker gebruikt mogen worden. Mooie woorden dus. Woorden die van mij als een wervelwind door de taal mogen trekken in plaats van als een briesje.
Wervelwoord nummer één: stamcelcowboys. Dat zijn alternatieve genezers die pretenderen met stamceltherapieën ernstige ziekten te kunnen genezen. De Inspectie voor de Gezondheidszorg is niet overtuigd.
GroenLinks-initiatieven stranden nog wel eens in goede bedoelingen of betweterigheid, maar met de verkiezingen in zicht hebben ze een fraaie vondst geïntroduceerd: de FemFem. Boodschappen voor de TomTom met een politieke lading:"Ga aan het einde van de weg linksaf. Kom op Wouter, jij ook!"
Zou er bij een weg rechtsaf een peroxide-alarm afgaan?
Ik heb helemaal niets met grafische equalizers en andere zenuwachtige lichtjes op mijn audio-apparatuur, maar voor deze equalizer zou ik waarschijnlijk een uitzondering maken...
Nee, natuúrlijk hoor ik als gerontorocker Venice niet mooi te vinden. Maar ach, ik ben ook altijd al weg geweest van The Eagles en dat schijnt ook niet te kunnen en daar trek ik me ook al heel lang niets van aan. Ook het nieuwste Venice-album, opgenomen in Amsterdam, is weer buitengewoon fraai. Hier en daar iets té klef, maar uiteindelijk toch weer een plaat waar ik soms even helemaal stil van word, zó mooi vind ik het. Lees maar...
Ik vroeg zelf om deze cd, maar dat had ik beter niet kunnen doen. De eerste twee albums van Body Count draai ik nog wel eens, maar dat gaat met dit album niet gebeuren. Okee, tien jaar na het vorige album is het gewoon meer van hetzelfde, maar dat is nog niet eens het ergste. Ice T en Ernie-C hebben als producers ook nog eens het hele geluid naar z'n grootje geholpen. Dit is zo ongeveer de slechtst geproduceerde cd uit m'n collectie. Dat is een prestatie op zich, maar blij word ik er niet van. Lees maar...
Momenteel ben ik teksten aan het herschrijven naar taalniveaus. Die taalniveaus variëren van A1 tot C2, in oplopend moeilijkheidsniveau. Lezers van niveau A1 en A2 zijn over het algemeen mensen voor wie Nederlands niet de moedertaal is, niveau C1 is ongeveer het niveau van dit log. De meerderheid van de Nederlanders zit op niveau A of B.
Ook in het blad van Onze Taal wordt duchtig gediscussiëerd over die taalniveaus. Dan is het wel grappig wanneer júist Onze Taal júist bij een voorbeeld over taalniveaus de fout ingaat. Klik maar eens op het plaatje en lees eens de folder én het bijschrift bij taalniveau B1...
Er zijn erg veel bandjes met vrolijk klinkende rammelrock. Er zijn ook heel veel bandjes die rammelrock maken met een duidelijke link naar de vroege jaren zeventig of zelfs de jaren zestig. Maar er zijn er weinig die dat zo nadrukkelijk doen als Baby Woodrose. Het knappe is dat ze het prima in balans weten te houden, zodat er uiteindelijk een heel vrolijk plaatje met extragratis nostalgie overblijft. Lees maar...
Dat schijnen ze in elk geval te denken bij het CDA. Met als resultaat dat je op de ultra-kneuterige site ikbentrotsopnederland.nl niet alleen "Berend Botje" kunt downloaden, maar ook spreuken op een tegeltje kunt laten vereeuwigen.
Maar zou het nou toeval zijn dat juist bij een tegeltje waar kritiek op het CDA lijkt te komen de spreuk door een paar ongelukkige witregels niet te lezen is?
(klik)
Op de Lund universiteit in Zweden is Motörhead-zanger Lemmy vereeuwigd. Eigenlijk wel passend voor een oude rocker is er... een fossiel naar hem genoemd. Een fossiel van een worm weliswaar, maar toch. Overigens is wel Lemmy's echte naam Ian Kilmister vereeuwigd. Het fossiel van de 428 miljoen jaar oude worm in kwestie heet nu Kalloprion Kilmisteri. Trouwens, zo'n worm die Stone Dead Forever is, misschien moet je die wel Jailbait noemen. Of is dat nu Overkill?
Afgelopen week was er bij EenVandaag een reportage te zien waarin een paar techneuten van Wij Vertrouwen Stemcomputers Niet lieten zien hoe ongelofelijk simpel het is om te frauderen met stemcomputers. Dat begon bij een sleuteltje dat in 8000-voud is uitgedeeld en dat past op élke stemcomputer die - verder onverzegeld - in een stembureau staat.
De woordvoerder van fabrikant Nedap sprak beledigd van een werkgroep die zich beter "Wij Vertrouwen Mensen Niet" had kunnen noemen. Dat mag je rustig een beangstigende opmerking noemen, als die afkomstig is van een woordvoerder van een bedrijf dat zegt dat het zich toelegt op "ontwikkelen en leveren van innovatieve en duurzame oplossingen op het gebied van security en elektronische besturingen alsmede automatisering, beheer en informatie voor organisaties".
Een woordvoerder van een securitybedrijf die zo'n opmerking maakt heeft óf geen flauw benul waar het in zijn bedrijf om draait, óf heeft - nog veel ernstiger - geen argumenten om de conclusies van het onderzoek te weerleggen. Als je het onderzoek op wijvertrouwenstemcomputersniet.nl leest, moet je vrezen voor het laatste. Terwijl het toch enorm eenvoudig moet zijn om bijvoorbeeld een printerje toe te voegen dat én een briefje met de bevestiging van de stem uitspuugt, én een rol met de uitgebrachte stemmen in de computer afdrukt. Om nog maar te zwijgen van het eenvoudigweg verzegelen van de machine.
En nee, meneer de woordvoerder, ik vertrouw mensen niet. Niet allemaal, in elk geval. Justitie ook niet trouwens, want er loopt niet voor niets een onderzoek naar stemfraude met een stemcomputer...
Kunt u zich nog herinneren dat ik een tijdje geleden zonder enige uitleg uitriep dat ik de leukste lezers van de hele wereld had? Dat was omdat ik door lezeres Moniekie was uitgenodigd om haar en haar hubbie te vergezellen naar het concert van House of Lords in Zoetermeer. De financiën in Huize Komma Punt Log staan concertbezoek nog niet toe, terwijl House of Lords toch echt een van mijn favoriete bands ever is, dus na die uitnodiging was de sfeer hier op zijn zachtst gezegd uitgelaten.
(MIsschien moet ik er trouwens maar een vast onderdeel van maken, Ontmoet Uw Favoriete Logger of zo, hihi. Lijstjes op aanvraag...)
Donderdagavond was het zover, House of Lords in De Boerderij in Zoetermeer. Maar liefst twee voorprogramma's, iets waar ik in het geheel niet blij was. Het betekende namelijk dat ik na een uur House of Lords weg moest, wilde ik nog voor het ochtendgloren thuis zijn. Bilthoven wordt kort na middernacht onbereikbaar per openbaar vervoer...
Het eerste (Nederlandse) voorprogramma hebben we nog gezien, het tweede hebben we overgeslagen omdat we voortzetting van de kennismaking leuker vonden.
Maar we kwamen uiteraard voor House of Lords. Lang geleden heb ik ze al eens gezien bij de Aardschokdag in Arnhem en dat was een magistraal optreden. Op de posters in Zoetermeer stond Gregg Guiffria ook als toetsenist aangekondigd, maar in Zoetermeer was hij in geen velden of wegen te bekennen. Van de rest van de band op het laatste album World Upside Down ontbrak er nog eentje, bassist Jeff Kent blijkt inmiddels vervangen.
Hoewel Ken Mary mijn favoriete House of Lords-drummer blijft, bleek B.J. Zampa ook live een prima drummer te zijn. Gitarist Jimi Bell heeft minder een eigen stijl dan voorgaande gitaristen, maar kon het gitaargeweld moeiteloos aan. De nieuwe bassist, wiens naam me even ontschoten is, viel zijn snaren aan op een manier die je maar zelden ziet.
Zoals gezegd waren de toetsen van Gregg Guiffria afwezig. Aangezien die voor de sound wel nodig zijn, kwamen die uit een doosje, net als de achtergrondzang. Niet ideaal, maar vooruit, soms moet je wat improviseren.
Beroerder was wat er nog meer uit een doosje kwam: de zang van James Christian! Een van de mooiste stemmen uit de AOR, die live wel degelijk fantastisch kan zingen - zoals ik bij het vorige concert heb kunnen zien - stond #$@*! te playbacken. Ergens halverwege hoorde ik het geluid wat veranderen en viel het me ineens op dat Christian - heel knap - zijn lippen wat anders bewoog dan dat we hem hoorden over de PA. En dat was niet bij oude nummers waar hij de hoogte misschien niet meer aankon, nee, dat was bij "All the way to heaven" van het laatste album.
Ook in een ander opzicht is Christian niet zo'n goede playbacker: hij overdreef het nogal met zijn gekwelde "oh, wat is dat zingen toch moeilijk"-uitdrukkingen. Stond 'ie nu al vanaf het begin te playbacken of was het pas na een half uur dat hij overschakelde op zang uit een doosje? Geen idee.
Maar wat ook de oorzaak is - misschien heeft Christian momenteel wel enorme stemproblemen -, playbacken doe je bij Hennie Huisman of met een tribune met deinende TROS-leden achter je, niet op een podium.
Naja, de band was goed, zullen we maar zeggen. Gelukkig was de kennismaking erg gezellig en was alleen dat al erg leuk om mee te maken. Dankjewel, Moniekie!
Joechei, er staan weer wat nieuwe films in 30 seconds (and re-enacted by bunnies) online. Eén daarvan is een veel te onbekende film en een verplicht nummer voor álle liefhebbers van Debiteuren/Crediteuren op z'n Amerikaans, Office Space, uiteraard ook in 30 seconds (and re-enacted by bunnies).
"I-yeeahhh..."
En zo kwam er nóg een album voor het jaarlijstje binnen. Slamer is de band van Mike Slamer, die ooit in Streets zat en eerder dit jaar een album uitbracht met Seventh Key. Dit is Slamers eigen kindje en dat is te horen. Waanzinnig goeie AOR in het straatje van Journey met nog wat magistrale intro's toe. En insiders weten genoeg als ik zeg dat Terry Brock de zang verzorgt. Precies, die is óók al waanzinnig goed. De liefhebber van AOR en Amerikaanse commerciële rock mag dit album niet aan zich voorbij laten gaan. Lees maar...
Vandaag wordt er wereldwijd actie gevoerd tegen kopiëerbeveiligingen op muziek, film en software. Lees er meer over op Defective by Design.
Wanneer na enkele dagen de pc waarop je werkt in het kader van de kantoorefficiency zo ongeveer onder je neus vandaan getrokken wordt en je van arren moede een andere plek moet opzoeken, wordt het uitzicht er wel stukken beter op...
En, hebt u alle verkiezingscongressen zitten bekijken afgelopen weekend? Ik niet. Zeldzaam nutteloze televisie vond ik het. Partijcongressen zijn natuurlijk per definitie navelstaargebeurtenissen, dus eigenlijk al geen vermelding in de journaals waard.
Ik had het bovendien helemaal gehad toen ik CDA-fractievoorzitter Verhagen hoorde klagen dat Bos zo op de man speelde. De huichelachtigheid liep in straaltjes uit zijn mondhoeken. Bij de Algemene Beschouwingen kwam Verhagen niet verder dan de hele tijd sterk argumenteren door "Onzin!" te roepen en bij elke aanfloepende camera "Bosbelasting" uit te braken.
En net op het moment dat je denkt dat het niet erger meer kan, zie je ineens CDA-jongeren met het absolute dieptepunt in de verkiezingscampagne: fanclub-t-shirts met JP de MP erop. JP met heldhaftig-in-de-verte-starende Che Guevara-blik.
Bij de CDA-jongeren hebben ze blijkbaar ooit revolutionair verkeerd gespeld. Ik zou niet weten hoe je anders ooit aan die vergelijking komt...
Europe - Best of (1982-1992)
Wekenlang heb ik de nieuwe cd van Ten beluisterd. Muzikaal is het een heel bijzonder album. Het is soms bijna AOR, soms progressieve rock, kent zwaar symfonische stukken en is bovendien bijna filmmuziek. Bombastisch als de neten, maar daar ben ik best voor te porren. Maar na al die weken was er één ding waar ik niet aan kon wennen: de zang van Gary Hughes. Niet dat de man een slechte zanger is, integendeel. Op de rerelease van Return to Evermore is te horen dat hij een uitstekende zanger is. Maar op het nieuwste werkje, The Twilight Chronicles, zingt hij een flink deel van de tijd onder het spectrum dat voor hem natuurlijk lijkt. En dat irriteert. Behóórlijk. Nog een keer inzingen en The Twilight Chronicles is een klassieker in de dop. Nu is het een plaat die jeukt. Lees maar...
