File Under Ten

Wekenlang heb ik de nieuwe cd van Ten beluisterd. Muzikaal is het een heel bijzonder album. Het is soms bijna AOR, soms progressieve rock, kent zwaar symfonische stukken en is bovendien bijna filmmuziek. Bombastisch als de neten, maar daar ben ik best voor te porren. Maar na al die weken was er één ding waar ik niet aan kon wennen: de zang van Gary Hughes. Niet dat de man een slechte zanger is, integendeel. Op de rerelease van Return to Evermore is te horen dat hij een uitstekende zanger is. Maar op het nieuwste werkje, The Twilight Chronicles, zingt hij een flink deel van de tijd onder het spectrum dat voor hem natuurlijk lijkt. En dat irriteert. Behóórlijk. Nog een keer inzingen en The Twilight Chronicles is een klassieker in de dop. Nu is het een plaat die jeukt. Lees maar...