december 2006 Archives

In Athene hebben 25 anarchisten een aanslag gepleegd op het ministerie van Cultuur.

Lees dat nog eens: In Athene hebben 25 anarchisten een aanslag gepleegd op het ministerie van Cultuur.

Samenwerkende anarchisten, is dat geen contradictio in terminis?

2006 was een goed muziekjaar. Nog een paar van de platen waar ik dit jaar heel blij van werd:

Venice - Amsterdam
Opgenomen in de Singelkerk in Amsterdam klinkt dit album als een klok. De reden dat dit album niet in mijn top tien terecht kwam is één nummer: "Ashes In The Snow". Zo gruwelijk klef, het is een kerstliedje zonder het kinderkoor en de klokjes zeg maar. Wat ik eigenlijk nooit doe, deed ik bij dit nummer: ik kieperde het van m'n iPod terwijl ik de rest van het album liet staan. Die rest is dan wèl weer erg mooi.

Fishbone - Still Stuck In Your Throat
Er is weer een rijtje personeelswisselingen doorgevoerd bij de oervaders van de funkmetal. En niet zoals bijna gebruikelijk de drummer en de gitarist, maar toeteraar Walter Kibby III is verdwenen. Desondanks is het weer een echt Fishbone-album geworden, met gekte, woestheid én feeststemming.

Winger - IV
Het Winger album vond ik de eerste keer leuk, de tweede keer dat ik het draaide heel leuk en uiteindelijk vind ik het een van de beste albums van het jaar. Vooral powerballad "On A Day Like Today" is een van mijn favorieten geworden.

The Answer - Rise
De Ierse tegenhanger van Wolfmother. Ook zij hebben begrepen waar het om gaat bij jarenzeventigrock, zodat je naar meer dan een kopie zit te luisteren. Het concert moest ik helaas aan me voorbij laten gaan, maar dat wil ik graag nog eens inhalen.

Joe Bonamassa - You & Me
Kleine Joe is groot geworden. Op dit album slaat hij nieuwe wegen in en dat doet hij heel knap. Mijn favoriete album blijft voorlopig "Had To Cry Today", maar ook ik moet toegeven dat Bonamassa op dit album veel meer laat zien wat hij in huis heeft. Hij heeft zich inmiddels aan de status van "talent" ontworsteld, zoveel is zeker.

Phenomena - Psycho Fantasy
Het vierde album van dit project rond Mel Galley lag al een tijdje klaar, maar kwam pas in 2006 uit. Mede door de inbreng van Glenn Hughes is het weer een heerlijk album geworden. Een waardige aflevering in de Phenomenaserie, zullen we maar zeggen.

Toto - Falling In Between
Net als de meeste Totovolgers had ik de nodige scepsis over dit album. Toto was in de loop der jaren immers steeds voorspelbaarder en vlakker geworden. Die scepsis was bij het openingsnummer al verdwenen. Toto heeft lang niet zo'n goed album uitgebracht.

En was dat het? Welnee. De sympho van Agent Cooper en Thessera, de sixtiespoprock van Baby Woodrose, de commerciële poprock van Bif Naked, Soul Doctor, Valentine, Michael Katon, Pat Travers, Mos Generator, Ben Harper, het live-album van Pride of Lions... Ik zei toch dat het een mooi muziekjaar was?

Saddam Hussein is geëxecuteerd en Bush presteert het om te zeggen dat het een mijlpaal is op weg naar democratie. Een executie als heuglijk fundament van de democratie, ja.

Kan iemand die hufter erop wijzen dat nota bene zijn eigen geloof vrede en naastenliefde predikt, juist in deze tijd van het jaar?

The Police - Every breath you take: The Singles

Jup, de beslissing is genomen. Ik begin per 1 februari als trainer/content management consultant in plaats van mijn huidige werk als webredacteur. Meer techniek, consultancy en als cherry on top gewoon een prima aanbod. (Volgens het Groene Boekje zou contentmanagementconsultant één woord zijn, maar daar doe ik niet aan mee.)

Prettig was het natuurlijk wel, de luxe van een keuze, maar qua functie sluit dit meer aan bij wat ik graag wil. Herstel, is dit precies wat ik wil. De keuze hing nog op de arbeidsvoorwaarden. Toen die prima bleken te zijn, was de beslissing genomen. Tuurlijk, ik schrijf veel en graag, dus werken als webredacteur vond ik allesbehalve vervelend. Bovendien was dat via een bedrijf waar je als webredacteur graag wilt werken en ook nog eens met leuke mensen, zowel van de detacheerder als van de klanten.

Kortom, ik ga met een goed gevoel weg bij de ene werkgever en stap met een nog beter gevoel binnen bij de volgende. Kan het mooier?

Zoals ik bij de Top 10 al aangaf, was dit een uitermate goed muziekjaar voor mij. Veel fantastische platen, in elk geval te veel om alle favorieten ook in de top 10 onder te kunnen brengen. Deze pasten bijvoorbeeld niet meer:

Siena Root - Kaleidoscope
Grace Slick, begeleid door Jon Lord en Jimmy Page, dat is deze Zweedse retroband. Later zag ik ze nog eens live op de WDR en bleken ze het live ook helemaal waar te kunnen maken. Voor wie houdt van de lange jams van Deep Purple, Led Zeppelin en andere rockdinosauriërs is dit echt een verplichte aankoop.

House of Lords - World Upside Down
Zanger James Christian heeft een compleet nieuwe band om zich heen verzameld, en wéér klinkt het als een klok. Voor de meeste HoL-fans zal het een prettige terugkeer zijn naar de pure AOR van de eerste drie albums. Ik ben een van de weinigen die "The Power & The Myth" hun beste album vond, dus voor mij is het een stap terug. Nou ja, een stapje, niet meer dan dat.

Billy Joel - 12 Gardens Live
Voorgaande live-albums van Joel misten wat mij betreft de sprankeling die bij zijn songs hoort, dit live-album, met maar liefst 32 songs, heeft die sprankeling wel en is daarmee zo ongeveer het ultieme Billy Joeldocument geworden. Mensen die nu nog beweren dat live toch altijd minder is, moet eens naar dit album luisteren...

The Mars Volta - Amputechture
Het is hip om af te geven op The Mars Volta: te moeilijk, te bedacht, te freaky. Maar hip ben ik voor geen meter, dat weet u, dus ik heb met volle teugen genoten van dit album en doe dat nog steeds.

Meat Loaf: Bat Out Of Hell III - The Monster Is Loose
Jup, Ome Meat flikt het 'm weer. Bat Out Of Hell deel II viel me tegen, maar met dit album is hij weer helemaal terug. Jim Steinman levert alleen wat (oude) songs, maar Todd Rundgren heeft voor de arrangementen van de zang gezorgd en Steve Vai, Brian May en John 5 spelen een fijn mopje mee. Meat Loaf is gemoderniseerd en dat heeft verdomd goed uitgepakt.

De Taiwanese gitarist JerryC is al een tijdje te bewonderen op YouTube met een bewerking van een stuk van Pachelbel, de Canon in D. Tal van "gitaristen" hebben van dit filmpje van JerryC al playbackend hun eigen versie gemaakt.

Voor cellisten is dit een stuk dat heel wat minder interessant, zoals comedian Rob Paravonian laat zien....

(via cellojaren)

Je kunt geen krant openslaan of nieuwswebsite openen of je leest het bericht dat er inmiddels meer Amerikaanse soldaten zijn omgekomen in Irak dan er slachtoffers waren bij de aanslagen van 9/11.

Dat er inmiddels meer dan 50.000 Iraakse burgers - let wel, alleen burgers - zijn omgekomen sinds de Amerikaanse invasie met Nederlandse steun haalt gek genoeg nergens de westerse pers.

Honderden doden in Madrid en Londen waren en zijn vreselijk, maar dat er dankzij westers ingrijpen wekelijks evenveel slachtoffers vallen in Irak is blijkbaar normaal. Sterker nog: je moet je vooral niet afvragen of het westerse ingrijpen - op deze manier - wel verstandig was, laat staan of daar niet eens verantwoording over afgelegd zou moeten worden.

Welnee, het is de "wereldwijde strijd tegen het terrorisme". Alleen vallen er wel verdomd veel onschuldige slachtoffers bij en zijn dat voornamelijk niet-westerse slachtoffers. Goede voornemens voor 2007? Ik hoop dat bij de politici in de westerse wereld "oogkleppen afzetten" bovenaan staat, maar ik vrees het ergste...

2006 was een mooi muziekjaar. Voor mij in elk geval. Als muziek- én lijstjesgek maak ik al jaren aan het einde van het jaar een top 10, maar nog nooit had ik bij z&0acute;veel cd's die in mijn top 10 thuishoorden maar er gewoon niet meer in pasten. Over de platen die er in hadden moeten staan maar het desondanks niet haalden meer in de komende dagen. Dit zijn de platen die het wel haalden:

1.Zita Swoon - Camera Concert: A Band In A Box

Ik was bij het concert in Paradiso en mocht daar Stef Kamil Carlens interviewen. Dat concert was misschien wel het mooiste concert dat ik ooit heb bijgewoond. Sfeer, inzet en onvervalst plezier van de eerste tot de laatste minuut bij een concert waar het publiek de decibelmeter verder deed uitslaan dan de band. Ook op cd is het een live-document geworden, ook al was daar geen publiek bij. Luister maar eens naar "Moving through life as prey". Zo mooi wordt het zelden gemaakt.

2. Glenn Hughes - Music for the Divine

Glenn Hughes heeft al op heel veel klassieke platen gespeeld, maar is op het punt beland waar hij weet wat hij wil uitbrengen en zich niet meer laat beïnvloeden door platenmaatschappijen en producers. Op dit album wordt hij gesteund door maatje Chad Smith van de Red Hot Chili Peppers, die ook collega John Frusciante heeft meegebracht. Hughes kreunt, croont en krijst zich door een mooie collectie songs waarop ook het gebruik van cello en viool niet wordt geschuwd.

3. Milan Polak - Straight EP

Deze EP was een voorproefje van het album dat Polak in 2007 zal uitbrengen. Voor het eerst niet instrumentaal en dat is maar goed ook, want Polak blijkt een fantastische stem te hebben ergens in de buurt van Chris Cornell van Soudngarden en Audioslave. De songs zijn bovendien recht voor zijn raap, maar veel fraai gitaarwerk maar nooit overladen met frutsels en tierelantijnen. Vanaf de dag dat deze EP in m'n brievenbus viel is het een favoriet geweest.

4. De vierde plek was lastig. Die veranderde namelijk van week tot week. Dan weer NE1, dan weer GPS, dan weer de Peppers. Maar waarom zou ik kiezen? Deze vijf albums staan allemáál op de vierde plaats:

Slamer - Nowhere Land

Een AOR-album zoals ze maar zelden worden gemaakt. Fraai uitgebalanceerd gitaarwerk van Mike Slamer, meesterlijke zang van Terry Brock en intro's om je vingers bij af te likken. Verplichte kost voor iedere AOR-fan.

GPS - Window To The Soul

GPS bestaat uit de leden van Asia die werden afgedankt door Geoff Downes. Hij zal er spijt van hebben, want ze leverden prompt een heerlijk album af. Bijgestaan door de toetsenist van Spock's Beard maakten Govan, Payne en Schellen een album dat nog niet van mijn iPod af geweest is. En dat zal nog wel even zo blijven ook.

Red Hot Chili Peppers - Stadium Arcadium

Studio-dubbel-cd's zijn zelden een goed idee, maar de Peppers slaagden erin om juist dat album tot hun meest evenwichtige ooit te maken. Ze hebben hoe langer hoe minder veel lawaai nodig om indruk te maken, en da's knap.

Tom Waits - Orphans

Tom Waits maakte zelfs een driedubbelalbum. Restantjes en nieuw materiaal, maar zodanig verdeeld over de cd's dat het niet meer aanvoelt als een compilatie. Integendeel, het is het beste wat Waits heeft gemaakt sinds Mule Variations.

NE1 - Light of Life

En zowaar een Nederlandse band in mijn top tien. En terecht, want wat is het een fantastisch album. Inmiddels heeft drummer Jos Zoomer door een blessure moeten afhaken, maar met dit album hebben ze alvast iets afgeleverd wat staat als een huis. Dancerock, maar dan zonder dat dat geforceerd overkomt. Geen moment zelfs. We mogen trots zijn op NE1.

9. Wolfmother - Wolfmother

Een van mijn muzikale helden, Mike Patton, deed er nogal geringschattend over, maar de Australiërs van Wolfmother stonden niet zomaar jarenzeventigbands na te spelen. Het gevoel komt uit hun tenen, en dat hoor je.

10. Umphrey's McGee - Safety In Numbers
Vorig jaar was Umphrey's McGee mijn nummer een in het jaarlijstje. Opvolger Safety in Numbers haalde dat niet, maar nog steeds is het gecompliceerde en doordachte rock zonder dat het gevoel vergeten wordt. Op het nippertje een top tien-notering, maar als je ziet wat er nog buiten die top tien is gevallen kun je alleen maar concluderen dat die tiende plaats zeker geen vullertje is geweest.

Over die net-geen-top-tien-albums de komend dagen meer. Voor wie meer lijstjes wil: zie File Under, waar alle platen uit mijn top tien besproken zijn.

Dit Space Odyssey is zo ongeveer het drieduizendste Zweedse project van dit jaar. U begrijpt het al: ik heb er dit jaar al te veel voorbij zien komen. Wanneer ik vertel dat het bovendien allemaal niet zo bijster origineel is, niet al the enthousiast overkomt en ook de productie nog eens matig is, dan zal mijn oordeel geen verrassing zijn. Lees maar...

Phideaux heet voluit Phideaux Xavier en is een Canadese multi-instrumentalist die sombermansmuziek maakt die voor mij vooral overeenkomsten vertoont met het werk van Steve Harley. Anderen reppen van Van Der Graaf Generator of Peter Hamill. Dat zou best kunnen, dat zijn bands die aan me voorbij gegaan zijn in de afgelopen dertig jaar. En hoewel Phideaux knappe muziek maakt, is het art rock van een soort die me niet zo heel veel zegt. De schade qua Generator en Hamill inhalen zie ik dus ook niet gebeuren. Niettemin kan ik wel horen dat het knap gemaakte liedjes zijn. Voor ándere liefhebbers, zullen we maar zeggen. Lees maar...

AC/DC - Back In Black

Een lichtelijk vooroordeelbevestigend woord deze keer: raamambtenaren.

De term komt nota bene uit een onderzoek van het blad Binnenlands Bestuur onder leidinggevende ambtenaren. Naar schatting worden twee op de tien ambtenaren betaald terwijl ze niet spectaculair veel meer doen dan...juist, uit het raam kijken...

Degene die dit woord bedacht heeft had vermoedelijk ook tijd over. Maar wat mij betreft is het een verrijking van de taal, dus het was toch goed bestede tijd.

U mag nu enorm medelijden hebben met mij. Ik moet namelijk gaan beslissen welke van twee banen ik ga aannemen. Ja, u hoort het goed. Ik mag gaan kiezen. Da's nog eens wat anders dan de sollicitatie-ellende van de afgelopen jaren.

De huidige tijdelijke klus loopt tot 1 februari, maar nog vóór het eind van het jaar beslis ik of ik voor de huidige (heel prettige) werkgever ga kiezen of voor die spannende nieuwe werkgever. De fijne glaasjes wijn van de komende dagen gaan daar vast bij helpen...

Een tijdje geleden linkte ik naar het eenvoudige en verslavende spelletje Line Rider. Een mannetje moet je op z'n sleetje zo ver mogelijk laten komen door lijnen te trekken waar hij overheen kan rijden.

Sommigen zijn niet tevreden met een paar lollige loopings hier en een grappige sprong daar. Zij maken een complete omgeving en geven het mannetje op de slee nog iets te zien: Urban Run.

Bij de dagelijkse gang naar de kantine worden wij keer op keer verrast met buitengewone culinaire vondsten. Zo konden wij vorige week de braadworst met de tanden gesloten naar binnen zuigen.

Ook vandaag was er weer sprake van een onverwachte afslag op de snelweg der papillaire verrassingen: Waldorfsalade met walnoten...maar dan zonder de walnoten! Maar daar bleef het niet bij. De Waldorfsalade was verrijkt met een andere delicatesse: cruesli. Voorwaar een vondst zoals Jamie Oliver, Gordon Ramsay en Herman den Blijker die nog niet op hun resumé hebben staan.

En zo is het altijd toch weer even spannend bij de lunch...

Foo Fighters - Skin And Bones

Of ringetje, beter gezegd, want naast mezelf heeft alleen iamzero zich aangemeld. Koudwatervrees? Maakt u zich geen zorgen, ik maak geheid meer dan 20 fouten, dus u slaat echt geen modderfiguur.

Doe gerust mee in het reactiedingetje, straks om half negen. Succes! Ook voor mezelf, trouwens...

En nu ga ik eerst even voor avondeten zorgen, als u het niet erg vindt...

Update: Daar istie dan:

Een soapopera

1. De vrouw die het hippe grand café binnenliep, een Miss Twiggy aan de goede kant van de veertig, was smaakvol uitgedost in een bordeauxrode deux-pièces en een blouse met ovale vlakken, het precieuze gezicht perfect in de make-up.

2. Op de bühne van het horeca-etablissement stond een discjockey die deathmetal en francofone hiphopnummers mixte tot een eclectische brij; een a-muzikaal karweitje waarvan nochtans al menige live-opname was gemaakt. Enfin.

3. Temidden van de pret makende jongelui leek praten ten enen male onmogelijk, maar ondanks de ten hemel schreiende herrie wist de bij de ober in het gevlij gekomen vrouw een Breezer en een schaaltje petit-fours te bemachtigen.

4. Ze keek welhaast smachtend naar de deur, maar werd bij wijlen afgeleid door een slecht afgerichte dobermann pincher die niet alleen stonk, maar eens te meer met continu geblaf het beatjuggelen versjteerde.

5. Daardoor miste ze de entree van een fijngebouwde, wat oudere man - Harry Potterbrilletje onder een cabareteske coupe van witte krullen - die bij de bar zijn stereotiepe caipirinha bestelde voordat hij haar ontwaarde.

6. Hij zoende haar vluchtig en begon haar op even onheuse als dedainieuze wijze toe te spreken: dat gedoe van Cupido met zijn pijl en boog was over en uit; het verplichtte hem hun ontwrichte LAT-relatie te beëindigen.

7. Zij wist zo eentweedrie geen adremme riposte te bedenken, maar verkocht hem een volmaakt kletsende oorvijg; hij belandde op de grond zodat hij, klemgeraakt tussen het meubilair, eruitzag als een knockout geslagen bokser.

8. Hij kreunde, en terwijl de muziek uitfadede, haastte zij zich verdwaasd de zaak uit - onder applaus, dat wel, en toen zij de drempel over ging en half buiten stond, was nog net te horen dat ze hem halfluid uitmaakte voor guppy.

Heel wat fouten in de samenstellingen, vrees ik. Ik heb geprobeerd verstandig te zijn en niets achteraf te corrigeren, omdat dat doorgaans leidt tot een fout méér. Maar eerlijk is eerlijk, het is een mooie tekst zonder al te gekunstelde zinnen.

In elk geval moet dobermann pincher dobermannpincher zijn.

En dit had het moeten zijn...

Een soapopera

1. De vrouw die het hippe grand café binnenliep, een miss twiggy aan de goede kant van de veertig, was smaakvol uitgedost in een bordeauxrode deux-pièces en een blouse met ovale vlakken, het precieuze gezicht perfect in de make-up.(2)

2. Op de bühne van het horeca-etablissement stond een discjockey die deathmetal en francofone hiphopnummers mixte tot een eclectische brij; een amuzikaal karweitje waarvan nochtans al menige liveopname was gemaakt. Enfin.(2)

3. Te midden van de pret makende jongelui leek praten ten enenmale onmogelijk, maar ondanks de tenhemelschreiende herrie wist de bij de ober in het gevlij gekomen vrouw een breezer en een schaaltje petitfours te bemachtigen.(6)

4. Ze keek welhaast smachtend naar de deur, maar werd bijwijlen afgeleid door een slecht afgerichte dobermann pincher die niet alleen stonk, maar eens te meer met continu geblaf het beatjuggelen versjteerde.(2)

5. Daardoor miste ze de entree van een fijngebouwde, wat oudere man - harrypotterbrilletje onder een cabareteske coupe van witte krullen - die bij de bar zijn stereotiepe caipirinha bestelde voordat hij haar ontwaarde.(3)

6. Hij zoende haar vluchtig en begon haar op even onheuse als dedaignieuze wijze toe te spreken: dat gedoe van Cupido met zijn pijl-en-boog was over en uit; het verplichtte hem hun ontwrichte latrelatie te beëindigen.(4)

7. Zij wist zo een-twee-drie geen ad remme riposte te bedenken, maar verkocht hem een volmaakt kletsende oorvijg; hij belandde op de grond zodat hij, klem geraakt tussen het meubilair, eruitzag als een knock-out geslagen bokser.(5)

8. Hij kreunde, en terwijl de muziek uitfadede, haastte zij zich verdwaasd de zaak uit - onder applaus, dat wel, en toen zij de drempel overging en half buitenstond, was nog net te horen dat ze hem halfluid uitmaakte voor guppy.(2)

26 fouten (in 2005: 27), waarvan een wagonlading fouten - 22 van de 26! - in de samenstellingen, zoals verwacht. Daarbij heb ik overigens heel streng geteld, zoals de jury ook. Harry Potterbrilletje in plaats van harrypotterbrilletje zijn dus drie fouten. Als ik volgend jaar wel tijd en zin heb om me voor te bereiden weet ik in elk geval waar ik op moet letten. Maar breezer een soortnaam? Mwah, dat is wel heel snel ingeburgerd dan.

Logcollega en deelnemer iamzero deed het heel wat beter: 11 fouten!

Ik moest even zoeken hoe lang ik inmiddels van tijd tot tijd een stukje schrijf voor Sargasso. Dat bleek inmiddels toch alweer ruim anderhalf jaar te zijn, want het eerste stukje dateert van 30 maart 2005.

Nou schrijf ik niet zo heel veel stukjes op Sargasso en ook pas anderhalf jaar, dus het succes van Sargasso kan ik zeker niet op mijn conto schrijven. Niettemin ben ik wel trots deel uit te maken van Sargasso en vier ik van harte het feestje van vandaag mee: Sargasso bestaat inmiddels 5 jaar!

Met Komma Punt Log heb ik dat nog niet bereikt. Daarvoor moet ik nog driekwart jaar doorknutselen...

Een collega vergeet haar pen met opdruk mee te nemen...

De kabinetscrisis van de afgelopen week was niet alleen staatsrechtelijk een primeur. Ja okee, er bleef een minister zitten ondanks een motie van afkeuring, en er werd een kabinetsbesluit genomen waarbij een deel van de ministers zich openlijk daartegen keerde. Maar volgens mij was het ook voor het eerst dat juist de partij die niets te verliezen leek te hebben zich schikte naar de andere partij en ondanks alles deel bleef uitmaken van het kabinet.

De VVD is immers vrijwel zeker geen onderdeel van een volgend kabinet. Een combinatie CDA-VVD zou alleen kunnen voortbestaan met steun van zowel de PVV als de Christen Unie en gezien de standpunten van die partijen in de afgelopen jaren is dat volstrekt ondenkbaar.

Soms heb je een titel nog voor je een stukje hebt. In dit geval bijvoorbeeld. Natuurlijk, ik wist waar het over moest gaan, de titel kwam per slot van rekening érgens vandaan, maar voor de column zelf moest ik nog het een en ander lezen en moesten de radertjes nog even knarsen. Het resultaat staat nu op Sargasso: "De wolf die Calimero had willen zijn".

Aanstaande woensdag om 20.30 uur wordt weer het Groot Dictee der Nederlandse Taal uitgezonden. Net als vorig jaar zal ik het Groot Dictee op mijn log meekloppen en plaatsen zodra het dictee is afgelopen - en uiteraard nog vóór het is nagekeken.

Zin om mee te doen? Zet het dictee op je eigen log of doe mee in het reactiedingetje hier. Geef vooraf even door of je meedoet of niet en zet er even bij of je het op je eigen log zet of hier. Ik zal dan een lijstje bijhouden van waar het dictee allemaal te zien is.

Prijzen zijn er niet, of Suffie moet bereid zijn zijn legendarische - maar inmiddels zwaar beschimmelde - halve gevulde koek ter beschikking te stellen.

Update: Ik was net van plan af te zeggen, wegens moe en andere dringende zaken en ja hoor... een deelnemer! De onvolprezen iamzero doet mee. Het spreekt vanzelf dat ik nu ook wel moet... ;-)

Geggy Tah - Grand Opening

Uiteraard moet een nieuw Status Quo-album aangeschaft worden. In dit geval betekende dat een limited edition-dvd, want daar zit die cd bij. De kwaliteit van het geluid is prima, de livesfeer is op de dvd perfect behouden. Juist de cd is toch wat teleurstellend, omdat er maar één recente song op staat. Als je al een hele rij live-cd's hebt staan, zou het leuk zijn om juist de songs van recentere albums te horen. Helaas heb ik daarvoor de dvd moeten rippen. Lees maar...

Ben Folds - Supersunnyspeedgraphic, the lp

Ik ben een groot liefhebber van combinaties van klassiek en rock. Kiss Alive IV vind ik prachtig, "Edge of Darkness" van Eric Clapton met het Royal Philharmonic vind ik een waanzinnig fraai stuk en van Steve Vai met het Metropole Orkest heb ik zitten watertanden. Maar dergelijke combinaties zijn niet altijd even geslaagd. Metallica gebruikte een orkest als een soort synthesizer en daar heb je volgens mij alleen maar een synthesizer voor nodig.

Het nieuwe album van Styx, een live-album met het Contemporary Youth Orchestra, is aardig maar haalt er niet helemaal uit wat erin zit. Als live-album is dit niettemin een prima album geworden, dat ik nog regelmatig zal opzetten. Lees maar...

Zowaar, er is een oplossing voor de situatie na de motie van afkeuring tegen Verdonk. Het is wel een typische CDA-oplossing: er is een oplossing bedacht waarmee iedereen gelijk lijkt te krijgen.

De motie van de Kamer wordt uitgevoerd, maar Verdonk hoeft 'm niet uit te voeren doordat minister Hirsch Ballin van Justitie het Vreemdelingenbeleid overneemt. Verdonk blijft dus zitten, de rest van de VVD-ministers ook en ze mogen beweren dat ze "in het landsbelang" zijn aangebleven. En zowaar: met veel kunst- en vliegwerk is het gelukt Balkenende niet voor de derde keer te laten struikelen.

Detail: Verdonk doet het Vreemdelingenbeleid niet meer, ze houdt dus alleen het Integratiebeleid over. Daar heeft ze de afgelopen jaren niets bereikt - haar Inburgeringswet is na drie jaar nog steeds niet door de Kamer - dus goed beschouwd kun je stellen dat Verdonk een Minister van Niets is. Dat lijkt me in meerdere opzichten een volstrekt juiste benaming voor Verdonk...

Niettemin is dit een fikse knieval voor Verdonk. Ze heeft met haar obstinate opstelling van gisteren bijna weer een crisis veroorzaakt, ze is de portefeuille waar ze zich op profileerde kwijt en feitelijk moet je stellen dat ook de VVD-ministers haar niet voluit gesteund hebben. Ze zijn immers akkoord gegaan met een compromis, terwijl gisteren volstrekt duidelijk was dat Verdonk niet van zins was een compromis te sluiten.

Ik vermoed dat ze binnenkort in de VVD-fractie haar ego weer zal proberen te repareren. Mark Rutte kan zich vast gaan voorbereiden...

Joe Bonamassa - You & Me [recensie]

De naam Fishbone is op de hoes in Arabisch aandoende letters vermeld. Toeval? Mwah, ik denk het niet. Fishbone is niet alleen muzikaal tegendraads. Vandaar bijvoorbeeld ook een songtitel "Party with Saddam" op dit eerste studio-album in 10 jaar. In Europe only, overigens.

Maar daar hoort u me niet over klagen. Het is ouderwets Fishbone: funk, ska, rock en metal, met gierende gitaren, hakkende drums en volop koperwerk. Na het nogal teleurstellende "Live at the Temple Bar" is dit weer een lekker album. Nuttmeg Party! Lees maar...

D66-fractievoorzitter Alexander had het gisteren na het debat over "de buigzaamheid van een loden deur" bij Verdonk.

Zelfs dat was nog een eufemisme. Verdonk was niet bezig met een uitwisseling van argumenten. Op de vraag "het heeft vier poten, het is zwart en wit en het zegt boe, wat is het?" zou ze gisteravond nog gezegd hebben dat het best een paard met talent voor imitaties had kunnen zijn. Precies dat was ook waarom ze uiteindelijk een motie van afkeuring tegen zich kreeg. Niet op argumenten, maar omdat ze zó duidelijk stond te demonstreren dat ze geen duimbreed zou wijken, ook niet voor 24 uur. Niet sterk, maar wel op en top Verdonkiaans gebrek aan politieke handigheid.

En nu? Ik gok dat na het kabinetsberaad blijkt dat Verdonk geen gevolgen verbindt aan de motie van afkeuring, dat we vanavond nog een debat en een motie van wantrouwen krijgen en dat in de tussentijd koortsachtig gezocht wordt naar een oplossing waarmee de kleine meerderheid net genoeg uitgehold kan worden.

Volgens mij moet er op aangedrongen worden dat er een informateur komt die naar de mogelijkheden van een CDA-VVD-kabinet zoekt. Als dat gebeurt, verlaat Balkenende spoorslags de politiek om niet nóg eens in één kabinet met Verdonk te komen zitten. Kan er eindelijk weer fatsoenlijk over een centrumlinks kabinet gepraat worden...

Blijkbaar zijn de Nederlanders die o zo graag op televisie willen op, of allemaal al zesentachtig keer in zo'n programma geweest. De Nederlandse productiemaatschappij Eyeworks heeft inmiddels de ontwikkelingslanden ontdekt als prooi. Gezellig met zijn allen kijken hoe raar de mensen daar zijn. (Ze hebben geen mobieltjes! Sterker nog: ze willen niet eens mobieltjes!)

Een tijdje geleden was daar "Groeten uit de rimboe", waarin uiteraard geen moderne Afrikanen, maar traditionele krijgers werden tentoongesteld. Tentoongesteld, ja. Inmiddels is het nieuwste "Klunen met Kenianen", waarin oud-schaatser Bart Veldkamp een stel Kenianen zo nodig schaatsen moet leren. Lachen joh, om die Afrikanen die niet kunnen schaatsen.

Maar Veldkamp vond dat ze de Kenianen wel enorm hielpen. Ze krijgen een jaarsalaris betaald voor hun deelname. Een Keniaans jaarsalaris, wel te verstaan, volgens Veldkamp 1,5 tot 2 dollar per dag. Toe maar! Dat is dus zomaar 500 dollar! Dat zal een flink gat in de begroting voor het programma slaan.

Exploitatietelevisie is het, niet meer en niet minder. Modern imperialisme.

Zita Swoon - Camera Concert: A Band In A Box

Het is eigenlijk wel poetic justice dat Pinochet overleden is op de Chileense dag voor de mensenrechten. Bovendien is de man weliswaar nooit veroordeeld voor zijn wandaden, maar heeft hij op zijn minst een onrustige oude dag gehad. Het gaat hem in elk geval niet meer lukken om als weldoener de geschiedenisboekjes in te gaan, zelfs niet wanneer er foto's als deze ingezet zouden gaan worden...

In de tweede aflevering van deze rubriek kom ik al aanzetten met een woord dat eigenlijk liever zo weinig mogelijk gebruikt zou moeten worden. De toestand van de wereld is echter zodanig dat de situatie zich regelmatig voordoet en dat daarbij deze term een fraaie nuancering aanbrengt bij de gebeurtenissen.

De term kwam ik vanavond tegen op Sargasso in een reactie van Roosje met betrekking tot de coup in Chili in 1973: de term "zelfmoorden". Als werkwoord, wel te verstaan.

"Iemand zelfmoorden" zou je dus kunnen omschrijven als iemand met geweld om het leven brengen, daarbij staande houdend dat deze persoon door eigen handelen om het leven gekomen is.

Computerspelletjes bevatten nogal eens geweld. Maar zelfs als het een buitengewoon vredelievend spelletje is, zijn er altijd mensen die toch nog doden weten te veroorzaken. Wel buitengewoon creatief, da's waar...

Frank Marino & Mahogany Rush - Full Circle

Ik mag dan een groot Ween-liefhebber zijn, het nevenproject Moistboyz kan mij maar matig bekoren. Zeker, er is heel wat Ween herkenbaar in het gitaarspel van Mickey Moist (aka Dean Ween), maar twee van de belangrijkste onderdelen van Ween ontbreken: de soms absurde veelheid aan stijlen en de humor. Daardoor is ook dit Moistboyz-album ongeveer vier nummers leuk. En dan moet je nog acht nummers uitzitten. Lees maar...

Enkele weken geleden werden er journalisten gegijzeld omdat ze hun bronnen niet wilden noemen, vanavond stond er een bericht in het NRC Handelsblad waaruit blijkt dat zelfs advocaten zo ongeveer vogelvrij verklaard worden. Van advocaat Nico Meijering wordt namelijk geëist dat hij getuigt over gesprekken die hij heeft gehad met een van zijn cliënten.

Zoals de rechter-commissaris het stelt:

"De waarheidsvinding in een strafzaak is in bepaalde omstandigheden belangrijker dan het verschoningsrecht van een advocaat."

Dat klinkt leuk, maar in feite wordt daarmee de bijl aan de wortels van ons rechtsstelsel gelegd. Want hoe kan iemand nog goed verdedigd worden als zijn advocaat in een andere zaak als getuige opgeroepen kan worden? Alles wat iemand aan zijn advocaat heeft verteld komt zo in de openbaarheid en via een omweg werkt een verdachte zo mee aan zijn eigen veroordeling. In de praktijk komt het er dus op neer dat een verdachte moet oppassen wat hij tegen zijn advocaat zegt, terwijl dat ook tot gevolg heeft dat hij minder goed verdedigd kan worden.

En die eis van de rechter-commissaris kwam zomaar? Nou nee. Meijering had de Orde van Advocaten ingeseind, die zich hevig verzette tegen de eis van de rechter-commissaris. Maar nog ernstiger: het Openbaar Ministerie - waar de rechter-commissaris voor werkt (onjuist, EB, zie update) - had advies ingewonnen bij hoogleraar strafrecht Stijn Franken. Die was van mening dat de eis niet kon en de rechter-commissaris heeft dat advies volkomen genegeerd.

Het is een uitvloeisel van dezelfde mentaliteit waardoor de verkeerde persoon werd opgesloten bij de Schiedammer parkmoord. Daar was het het Openbaar Ministerie dat bepaalde welke onderzoeksresultaten werden vermeld in het rapport van het Nederlands Forensisch Instituut. Uiteindelijk kwamen daar alleen de belastende gegevens in het rapport en niet de ontlastende gegevens. Niet de waarheidsvinding lag ten grondslag aan die beslissing, maar de wens tot veroordeling.

Ook in dit geval worden essentiële rechten opzij geschoven met het argument dat het om waarheidsvinding zou gaan, maar is het in feite zo dat de overwinning tegen elke prijs behaald moet worden, óók als dat betekent dat het complete rechtssysteem overhoop gehaald wordt. Niet door een minister of Tweede Kamer, niet door de Hoge Raad, zelfs niet door een rechter, maar door een rechter-commissaris - het verlengstuk van het politie-onderzoek bij het Openbaar Ministerie (nog steeds onjuist, zie update).

De rechter-commissaris in kwestie maakt het echter nog bonter:

"De rechter-commissaris oordeelde gisteren echter dat gezien het grote maatschappelijke belang bij het opsporen van het lekken van gevoelige politie-informatie en de rol die de advocaat hierin "lijkt" te hebben gehad, het verschoningsrecht opzij gezet dient te worden omdat de waarheid boven tafel moet komen."

De rechter-commissaris laat fijntjes weten dat de advocaat een soort handlanger is en dat dat een extra reden is om geen verschoningsrecht te accepteren. Als de advocaat inderdaad een handlanger is, dien dan een klacht tegen hem in, met een strafklacht of een tuchtrechtprocedure. Welnee, we strooien een beetje met onbewezen verdachtmakingen en nemen vervolgens het botste middel dat beschikbaar is en we ontzeggen de advocaat en zijn cliënt grondrechten uit ons rechtsstelsel.

Feitelijk wordt daarmee het functioneren van Meijering onmogelijk gemaakt, want al zijn cliënten gaan eerst even afwachten of Meijering inderdaad zijn mond zal houden. Iets vergelijkbaars gebeurde bij de gegijzelde Telegraaf-journalisten, ook hun bronnen deden geen mond meer open.

Het is op zijn minst zorgwekkend dat het Openbaar Ministerie (neehee, onjuist, zie update) zo snel en zo gemakkelijk grondrechten opzij schuift om op korte termijn resultaten te bereiken. Op lange termijn wordt ons rechtsstelsel daar oneerlijker van, met als gevolg meer onterechte veroordelingen. De lessen uit de Schiedammer parkmoord zijn alweer vergeten, zo blijkt...

Update: In de comments merkt Suffie op dat de rechter-commissaris geen onderdeel is van het OM. Zoals blijkt uit de entry op Wikipedia is de rechter-commissaris benoemd door de rechter om namens hem beslissingen te nemen over welke stappen er genomen mogen worden in het kader van het onderzoek. Of dat een reden is om blij te worden vraag ik me af. Juist de rechterlijke macht zou zich bewust moeten zijn van het belang van grondrechten.

Overigens is de positie van de rechter-commissaris sowieso een vreemde: hij of zij kan al betrokken zijn bij de onderzoeksfase door de politie - eventueel nog voordat de verdachte weet dat hij verdacht is - en is daardoor bijna onderdeel van het onderzoeksteam. Hoe objectief kun je nog zijn wanneer je politiemensen waarmee je regelmatig werkt onderzoek ziet doen en je ziet ze vastlopen in het onderzoek omdat hun verdenkingen niet hard gemaakt kunnen worden? Het is niet ondenkbaar dat iemand zich gaat identificeren met zo'n onderzoeksteam en zich - ten onrechte maar wel begrijpelijk - inspant om zo ruim mogelijke bevoegdheden te creëren.

...dat hij als buschauffeur op een lijndienst de weg moest vragen...

Muizenboer Logitech heeft een aardig spelletje online gezet, Ball Balancer. Door een toetsenbord met behulp van je muis te kantelen moet je een balletje op het toetsenbord naar verschillende doelen leiden, uiteraard zo snel mogelijk en zonder het balletje van het toetsenbord te laten kukelen. Een oud concept, maar mooi uitgevoerd: Ball Balancer.

Het afgelopen jaar was een jaar met massa's fijne plaatjes, maar het kan niet anders of er komt ook wel eens wat langs waar je nou niet heel blij van wordt. Dat is het geval met de nieuwe plaatjes van Dream Evil en Slunt. Dream Evil - het vroegere bandje van gitarist Gus G. - is een Zweedse powermetalband met de plastic stoerheid die we ook kennen van Manowar. Aardig, maar niets wat enige indruk maakt. Hetzelfde geldt voor Slunt, het bandje van een ex-MTV VJ. Voorspelbare Guns N' Roses-sleazerock die het ene oor in gaat en het andere oor uit. Lees maar...

Kort geleden verdwenen alle opnamen van de Daily Show met Jon Stewart en het Colbert Report van YouTube. Eigenaar Comedy Central heeft gelukkig begrepen dat er wel iets mee gedaan moest worden. Ze zijn voortaan te bekijken op iFilm.

Vanaf zijn eerste kabinet heeft Balkenende zich bediend van de dictatuur van de meerderheid: hij deed geen enkele poging een brede consensus te bereiken, zolang hij een meerderheid had, met welke partijen dan ook, deed hij geen enkele concessie in zijn beleid. De afgelopen tijd had hij een minderheidskabinet en bleef hij nog steeds de dictatuur van de meerderheid hanteren. Vooraf gaf hij nog aan met het minderheidskabinet geen grote punten aan de orde te stellen, maar toen het CDA/VVD-kabinet was beëdigd werd het nieuwe huurbeleid erdoor gedrukt.

En wat vindt JP de MP nu?

"Het parlement moet zich nu beperken tot het behandelen van de begrotingen van de ministeries en de wetsvoorstellen die al zijn ingediend."

Met andere woorden: nu hij geen meerderheid meer kan vinden, moeten alle partijen zich onthouden van nieuw beleid en zich schikken naar wat zijn minderheidskabinet wenst te behandelen. En dat bovendien voor de duur van de formatie.

Dat juist Balkenende de formatie ophoudt door geen enkele uitspraak te doen over de vraag over welke coalitie hij wil onderhandelen, is niet toevallig. Eigenlijk wil hij gewoon verder regeren met de VVD. Dat is ook niet zo verwonderlijk, want zowel hij als fractievoorzitter Verhagen kunnen hun afschuw van de linkse partijen amper verbergen. Door de formatie te traineren en tegelijkertijd de Kamer te gijzelen met zijn dreigement niet te onderhandelen met partijen die nieuw beleid willen maken door middel van Kamermoties, probeert hij nu de dictatuur van de minderheid toe te passen.

Misschien is het idee van Ronald Plasterk van gisteren in Buitenhof helemaal niet zo gek: formeer een minderheidskabinet van PvdA, SP en Groen Links en zoek per onderwerp naar meerderheden. Dat heeft in elk geval als voordeel dat Balkenende wordt gestraft voor zijn sabotage van de formatie. Bovendien kan het kabinet dan laten zien dat links economisch beleid verstandig én sociaal kan zijn.

Ja, maar dan zijn er twee verliezers die beloond worden met kabinetsdeelname! Tja, dat is bij een kabinet met CDA, PvdA en SP of CU niet anders. Dat was bij de formatie van het CDA/VVD/D66-kabinet óók zo. De enige duidelijke uitspraak van de afgelopen verkiezingen was dat er een wens naar een socialer beleid leeft. Die kan daarmee tenminste gestand gedaan worden.

Bij deze twee cd's stemde het eerste nummer me niet vrolijk en duurde het mede daardoor even voor ik aan het echte beluisteren toekwam. Manning begint met folky gefluit en gefiddle waar ik niet zo heel veel mee kon, maar blijkt in het vervolg een weliswaar folky soort progrock te zijn, maar wel met verdomd goeie songs en een interessant concept.

Bij Ghost Circus duurde het wat langer voor ik overtuigd raakte. De eerste helft van de cd is allemaal nogal standaardprogrock, maar daarna komt dit project van een Nederlander en een Amerikaan op stoom en wordt het uiteindelijk toch nog erg aardig.

Twee cd's die je dus langer moet beluisteren dan alleen het eerste nummer. Lees maar...

Eigenlijk zouden er speciale prijzen voor Teletekstredacteuren moeten zijn. Soms is het pure poëzie, zoals in deze kop over golfer Graeme Storm.

Little Barrie - We Are Little Barrie [recensie]

"Ik heb hier op kantoor zojuist tien minuten heel hard 'HOER' tegen een glas water staan roepen. Het enige dat is veranderd, is mijn arbeidssituatie."

Paddy in een reactie op sargasso

Met afstand het leukste programma van dit moment vind ik Qi. Dat staat voor Quite interesting. Het format is een bekend Brits recept: veel grappen, opgehangen aan een quizvorm waarbij de eindstand er goed beschouwd niet toe doet. Het programma wordt gepresenteerd door acteur/comedian Stephen Fry, die dol is op feitjes en weetjes. Dat is dan ook waar het in het programma om draait: feitjes, al dan niet zinvol om te weten.

Zo'n feitje is dat bijvoorbeeld 666 niet het Getal Van Het Beest is, wat Iron Maiden - o ja, en ook de Bijbel - daarover ook beweren. Het Getal Van Het Beest zou 616 zijn. Dit feitje werd prompt gevolgd door een grap: als 616 het Getal Van Het Beest is, wat is dan 615,99? Het antwoord is in de reacties te vinden.

Verplicht kijken, als u dat niet al deed. Vrijdagavond 23.00 BBC2, herhaling zaterdagnacht op BBC2.

"Als je wat te knabbelen hebt is democratie best uit te houden."

bijzinnen