Top 10 2006

2006 was een mooi muziekjaar. Voor mij in elk geval. Als muziek- én lijstjesgek maak ik al jaren aan het einde van het jaar een top 10, maar nog nooit had ik bij z&0acute;veel cd's die in mijn top 10 thuishoorden maar er gewoon niet meer in pasten. Over de platen die er in hadden moeten staan maar het desondanks niet haalden meer in de komende dagen. Dit zijn de platen die het wel haalden:

1.Zita Swoon - Camera Concert: A Band In A Box

Ik was bij het concert in Paradiso en mocht daar Stef Kamil Carlens interviewen. Dat concert was misschien wel het mooiste concert dat ik ooit heb bijgewoond. Sfeer, inzet en onvervalst plezier van de eerste tot de laatste minuut bij een concert waar het publiek de decibelmeter verder deed uitslaan dan de band. Ook op cd is het een live-document geworden, ook al was daar geen publiek bij. Luister maar eens naar "Moving through life as prey". Zo mooi wordt het zelden gemaakt.

2. Glenn Hughes - Music for the Divine

Glenn Hughes heeft al op heel veel klassieke platen gespeeld, maar is op het punt beland waar hij weet wat hij wil uitbrengen en zich niet meer laat beïnvloeden door platenmaatschappijen en producers. Op dit album wordt hij gesteund door maatje Chad Smith van de Red Hot Chili Peppers, die ook collega John Frusciante heeft meegebracht. Hughes kreunt, croont en krijst zich door een mooie collectie songs waarop ook het gebruik van cello en viool niet wordt geschuwd.

3. Milan Polak - Straight EP

Deze EP was een voorproefje van het album dat Polak in 2007 zal uitbrengen. Voor het eerst niet instrumentaal en dat is maar goed ook, want Polak blijkt een fantastische stem te hebben ergens in de buurt van Chris Cornell van Soudngarden en Audioslave. De songs zijn bovendien recht voor zijn raap, maar veel fraai gitaarwerk maar nooit overladen met frutsels en tierelantijnen. Vanaf de dag dat deze EP in m'n brievenbus viel is het een favoriet geweest.

4. De vierde plek was lastig. Die veranderde namelijk van week tot week. Dan weer NE1, dan weer GPS, dan weer de Peppers. Maar waarom zou ik kiezen? Deze vijf albums staan allemáál op de vierde plaats:

Slamer - Nowhere Land

Een AOR-album zoals ze maar zelden worden gemaakt. Fraai uitgebalanceerd gitaarwerk van Mike Slamer, meesterlijke zang van Terry Brock en intro's om je vingers bij af te likken. Verplichte kost voor iedere AOR-fan.

GPS - Window To The Soul

GPS bestaat uit de leden van Asia die werden afgedankt door Geoff Downes. Hij zal er spijt van hebben, want ze leverden prompt een heerlijk album af. Bijgestaan door de toetsenist van Spock's Beard maakten Govan, Payne en Schellen een album dat nog niet van mijn iPod af geweest is. En dat zal nog wel even zo blijven ook.

Red Hot Chili Peppers - Stadium Arcadium

Studio-dubbel-cd's zijn zelden een goed idee, maar de Peppers slaagden erin om juist dat album tot hun meest evenwichtige ooit te maken. Ze hebben hoe langer hoe minder veel lawaai nodig om indruk te maken, en da's knap.

Tom Waits - Orphans

Tom Waits maakte zelfs een driedubbelalbum. Restantjes en nieuw materiaal, maar zodanig verdeeld over de cd's dat het niet meer aanvoelt als een compilatie. Integendeel, het is het beste wat Waits heeft gemaakt sinds Mule Variations.

NE1 - Light of Life

En zowaar een Nederlandse band in mijn top tien. En terecht, want wat is het een fantastisch album. Inmiddels heeft drummer Jos Zoomer door een blessure moeten afhaken, maar met dit album hebben ze alvast iets afgeleverd wat staat als een huis. Dancerock, maar dan zonder dat dat geforceerd overkomt. Geen moment zelfs. We mogen trots zijn op NE1.

9. Wolfmother - Wolfmother

Een van mijn muzikale helden, Mike Patton, deed er nogal geringschattend over, maar de Australiërs van Wolfmother stonden niet zomaar jarenzeventigbands na te spelen. Het gevoel komt uit hun tenen, en dat hoor je.

10. Umphrey's McGee - Safety In Numbers
Vorig jaar was Umphrey's McGee mijn nummer een in het jaarlijstje. Opvolger Safety in Numbers haalde dat niet, maar nog steeds is het gecompliceerde en doordachte rock zonder dat het gevoel vergeten wordt. Op het nippertje een top tien-notering, maar als je ziet wat er nog buiten die top tien is gevallen kun je alleen maar concluderen dat die tiende plaats zeker geen vullertje is geweest.

Over die net-geen-top-tien-albums de komend dagen meer. Voor wie meer lijstjes wil: zie File Under, waar alle platen uit mijn top tien besproken zijn.