januari 2007 Archives
Voor sommigen is Bill Gates iets als de duivel voor atheïsten. Maar hoewel er best wat aan te merken is op sommige Microsoftproducten en -tactieken, moet je ook constateren dat dat bij Microsoft domweg meer opvalt omdat ze belangrijker zijn dan hun commerciële concurrenten - die hetzelfde proberen als ze de kans krijgen.
Bill Gates is tegelijkertijd een hele belangrijke factor in de bestrijding van AIDS in Afrika met zijn Bill & Melinda Gates Foundation, en dat in een tijd dat de regering-Bush liefst alleen bijbels uitdeelt tegen AIDS. Het geld wat hij in de Foundation stopt is aanzienlijk meer dan nodig zou zijn voor een goed imago, dus Gates heeft onmiskenbaar het hart op de goede plaats zitten.
Humor heeft 'ie ook, zoals blijkt uit een interviewtje bij Jon Stewart's Daily Show:
Stewart: "What does the F12 button do?"
Gates: "I'd stay away from that, if I were you. Start at F1 and work your way up."
Het hele interview - nou ja, het duurt maar een paar minuten - is te vinden bij Comedy Central.
Zou ik nu de meestgenomineerde blogger zijn? Drie keer met Sargasso, één keer met File Under en één keer met My Own Music Industry.
Hmm? Nee, Komma Punt Log niet. Hmm? Nou ja, zo groot is mijn bijdrage bij Sargasso en My Own Music Industry ook niet nee. Hmm? Nee, ook bij File Under zijn er een paar die evenveel of zelfs meer bijdragen.
Okee, okee. Ik ben blij dat drie van de logs waar ik wel eens een bijdrage aan lever ook genomineerd zijn. Omdat we dat verdiend hebben. O zo.
Bij het vragenuurtje in de Tweede Kamer ging het over de reportage bij Zembla van afgelopen zondag over de herkeuringen bij de WAO. De verantwoordelijke minister, De Geus, is van CDA-huize, dus het was geen verrassing dat CDA-kamerlid Gerda Verburg de reportage als achterhaald bestempelde.
Ze had weinig actueels gezien, zei ze. Het is allemaal veel beter geworden en er is dus niets aan de hand, was de suggestie. Maar het werd opmerkelijk toen ze "actueel" nader definiëerde: "Kent de minister voorbeelden van ná 2006 of de jaren daarvoor?"
Precies, als in 2006 een knullige beslissing is genomen waarmee je leven overhoop gehaald wordt dan is dat helemaal niet actueel meer. In elk geval niet voor mevrouw Verburg. Dat 2007 nog maar een paar weken oud is, is daarbij vast een prettige toevalligheid...
Wendy & Lisa - Eroica
Drummer en zanger bij Night Ranger is zijn vaste baan, maar Kelly Keagy brengt ook solo-albums uit. Deze keer heeft hij hulp gekregen van onder andere songschrijver/gitarist/toetsenist Jim Peterik en gitarist Reb Beach. Met de naam van Peterik is het al duidelijk welke kant dit op gaat: poppy hardrock, met sterke refreinen en mooie koortjes. Naar het einde van de cd wordt het materiaal wat mnder, maar dan is er al genoeg te genieten geweest. Jammer van die zeldzaam knullige hoes. Lees maar
Seventh Key - Live in Atlanta [recensie]
Bert Bakker mocht gisteren in De Volkskrant zijn eigen straatje schoonvegen. Ferme taal over de verloedering van de politiek en o wat was Bert blij dat hij daar niet meer rond hoefde te lopen.
"Als ik mezelf maar een klein beetje fatsoen mag toedichten, mag ik eigenlijk blij zijn dat ik niet meer in de Kamer zit."
Dat is een opmerkelijke uitspraak, want Bert Bakker verslaat CDA-fractievoorzitter Maxime Verhagen nog met gemak als het gaat om het spelen van enge machtsspelletjes.
Zo was het Bert Bakker die in een van de beroemde achterkamertjes met Van Aartsen en Verhagen regelde dat de NOS min of meer opgeheven zou worden. Met de verantwoordelijke staatssecretaris, zijn partijgenote Medy van der Laan, was niet overlegd. Sterker nog: die kreeg het plan voor haar neus na de ministerraad - waar ze als staatssecretaris niet bij mag zijn - met de boodschap het te verdedigen. Er ontstond heel veel ophef, en Van der Laan moest in haar eentje iets verdedigen wat ze niet bedacht had. Bert Bakker hoorde dat er nogal wat kritiek was en wat deed onze held? Hij riep dat het "niet zo'n goed plan" was. Hij stak Van der Laan niet alleen een dolk in de rug, hij had haar eerst nog vastgebonden.
Een andere opmerkelijke gebeurtenis voor de D66-kamerfractie was het Uruzgan-debat. Bakker in De Volkskrant:
"Een week later meldde RTL dat de Uruzganmissie D66 een kabinetscrisis waard was. Dat kwam voor mij uit de lucht vallen, Boris had het erin gehangen."
Bakker mag hier zonder enige tegenspraak van journalist Marc Peeperkorn een keiharde leugen debiteren. Inderdaad, Dittrich suggereerde op 13 januari 2006 een mogelijke kabinetscrisis over Uruzgan bij RTL (zie dit bericht). Maar wie zei er ook alweer "We gaan niet, of het kabinet valt?" Precies, Bert Bakker, enkele dagen ervoor.
In dat laatste stuk is Bakker ook lovend over Verdonk, over de juiste momenten waarop ze zich profileert als "harde vrouw die voor eens en voor altijd een einde zal maken aan het softe klimaat van links". Bovendien meent Bakker in dat stuk dat Verdonk "meer hart vertoont dan iedereen verwacht". En wat zegt Bakker nu over Verdonk? U raadt het al, hij heeft altijd een enorme hekel gehad aan Verdonk:
"Dat mens is echt te stom om voor de duvel te dansen. (...) ...Verdonk wakkert het racisme en de xenofobie aan, dag in dag uit."
Gelukkig is Bert Bakker zo vriendelijk om zichzelf de das om te doen wanneer de journalist in kwestie het niet doet. Na een vraag over zijn reputatie als notoire vreemdganger komt Bakker namelijk met de volgende uitspraak:
"Pas in de laatste fase van mijn huwelijk heb ik een affaire gehad. Als het huwelijk toch een beetje een sleur is geworden, blijf je toch een man."
Ah, de beroemde "ik ben nu eenmaal een man"-verdediging. Stijlvol. Hoe ouderwets Bakker écht is wordt nog veel duidelijker als hij het over zijn 19 jaar jongere Slavische vriendin heeft en vertelt waarom hij zo dol is op Slavische vrouwen:
"...ze (zijn) geëmancipeerd én vrouwelijk. In Nederland zijn nogal veel geëmancipeerde vrouwen die niks meer met het vrouw-zijn te maken hebben."
Het mag duidelijk zijn: volgens zijn eigen normen zou Bakker nog steeds in de Kamer moeten zitten....
Ook reclame van een grootgrutter kan tot fraaie woorden leiden. In mijn supermarkt kwam ik vorige week op een groot bord zo'n woord tegen: omrijwijn. Een prachtig ritmisch woord, waarbij zonder nadere uitleg duidelijk is wat er bedoeld wordt.
Ik beluister cd's vrijwel per definitie minimaal drie keer voor ik er een oordeel over geef. Zo nu en dan kom je een cd tegen waarbij je wordt bevestigd in de noodzaak meermalen te beluisteren. De nieuwe cd van de Nederlandse bluesrocker Julian Sas was er zo een. De eerste keer vond ik het allemaal wel erg goed gespeeld, maar over het geheel genomen wat traag allemaal. Veel mid-tempo en weinig up-tempo songs voor het evenwicht.
Uiteindelijk bleek ik mezelf daar simpelweg op in te moeten stellen, want na verloop van tijd verdween dat bezwaar als sneeuw voor de zon. Wat restte, was een uitstekende bluesrockplaat van vaderlandse bodem. Lees maar...
Bij mijn laatste dagen op en neer naar UWV kon ik nog net de introductie van de gratis krant De Pers meepikken. De proefnummers die eerder online stonden beloofden al wat en inderdaad, De Pers is een aangename krant geworden, met veel meer diepgang dan Spits en Metro en met een aangenaam rustige vormgeving. Alleen moeten er een koppenmaker en een journalist nodig naar de nonnetjes in Vught om te leren dat een "eagle" een heel ander beest is...
(klik op het plaatje)
Ooit gehoord van riders? Dat zijn de overzichten van eisen die muzikanten stellen aan kleedkamers en dergelijke op plekken waar zij optreden. De meeste talentloze hittepetitjes vinden het reuze belangrijk dat het water niet alleen van een bepaald merk is, maar bovendien gekocht moet zijn in net dat ene winkeltje in dat straatje in Zuid-Frankrijk. En het water moet bij controle natuurlijk exact 18,3 graden Celsius zijn, want anders treden ze niet op en zullen ze nog een schadeclaim indienen ook.
De eh... echte acts hebben vaak ook nog wel hun eisen, maar blijven daarmee wel binnen het redelijke. Dat je als gearriveerde band niet in een uitgebouwde bezemkast met drie flesjes water in een emmer met water wilt worden afgescheept is begrijpelijk.
Sommige van die echte acts laten meteen zien dat ze hun gevoel voor humor nog niet kwijt zijn, hoe lang ze ook al meedraaien in de muziekbusiness. Dat is te zien aan de rider van de oude rot Iggy Pop. Achttien pagina's lang, maar achttien pagina's lang een plezier om te lezen.
Toen vorig jaar het nieuwe House oOf Lords-album verscheen was de line-up een onplezierige verrassing. Vooral omdat een van mijn favoriete drummers, Ken Mary, niet langer in die line-up voorkwam. Gelukkig waren er bij de laatste tournee met die bezetting nog live-opnamen gemaakt en is Frontiers zo verstandig geweest die integraal op cd uit te brengen. En ja, die cd staat alweer een hele tijd op m'n iPod. Lees maar...
Weet u nog van die vacatureboer die me hardnekkig mailtjes met steevast volstrekt niet relevante functies bleef sturen? Vorige week heb ik een van de daders aan de telefoon gehad en hem in duidelijke bewoordingen te verstaan gegeven dat ik geen mailtjes meer wenste te ontvangen.
Dus vandaag kreeg ik wéér twee vacatures van een collega van hem. Die heeft een fijn mailtje mogen ontvangen:
"Blijkbaar zijn jullie erg hardleers, want na diverse telefoontjes en mailtjes in de afgelopen maanden krijg ik nu nog steeds vacatures van jullie.
Nog afgelopen week heb ik je collega xxxxxx verzocht mijn gegevens te verwijderen en wat gebeurt er: ik krijg wéér twee vacatures en beiden sluiten voor geen meter aan op mijn cv.
Van harte gefeliciteerd met dit zoveelste vertoon van klantonvriendelijkheid, maar nu wil ik toch graag dat m'n cv - tesamen met alle andere gegevens die jullie van me hebben - écht verwijderd wordt.
Wat rest is de bevestiging van de conclusie die ik al trok in het gesprek met xxxxxxx: ook als ik in de toekomst nog op zoek zou zijn naar werk, zal dat niet via jullie zijn.
Met gepaste achting,
Eric van den Bosch"
Ik verwacht in de komende week nog tenminste drie nieuwe vacatures. Nog tips, iemand?
Update: Er blijkt toch nog iemand te werken die weet hoe het moet. Vanochtend al kreeg ik een mailtje - mét excuus. En nu maar hopen dat er geen kopiebestanden met mijn e-mailadres rondslingeren...
Update 2: Guess what? Wéér een vacature, van weer een andere collega. Mag u raden wie morgen een licht cynisch telefoontje gaat krijgen...
Alles en iedereen schijnt een geurvlag te willen achterlaten in Second Life. Het wachten was op de parodie, en die is er nu ook: Get A First Life. Met enthousiaste gebruikers, volgens de site:
"I like totally tried to get into First Life and those dudes were like, sorry man, you're totally not old enough. I was like, WTF! Then I found out about Teen FL, and everything's cool now." --Aaron, 15
De reactie van de makers van Second Life is bijna nog leuker: quasi-beledigd wijzen zij elke suggestie af dat ze juridisch zouden willen ingrijpen. Voor de zekerheid verlenen ze ook nog het recht om het logo te parodiëren en op merchandising te gebruiken. "In conclusion, your invitation to submit a cease-and-desist letter is hereby rejected.".
Bezoekers zijn nu eenmaal makkelijker te vervangen...
Een Duitse band die al een hele tijd meedraait is Sinner. Spil van de band is bassist/zanger Mat Sinner - die natuurlijk niet echt zo heet - en het recept is dat van niet heel originele maar oerdegelijke hardrock met een randje powermetal. Een sensatie zal dit album niet worden, maar het is beslist ook geen verspilling van materiaal voor het cd'tje. Lees maar...
Umphrey's McGee - Local Band Does O.K.
Ik was nog een puber toen "Weird Al" Yankovic doorbrak met zijn parodieën op Nirvana, Madonna en vooral Michael Jackson. Een puber ben ik toch al een hele tijd niet meer - niet qua leeftijd in elk geval - maar Yankovic draait nog steeds mee.
Tot mijn verbazing stonden op zijn nieuwste album net zoveel eigen nummers als parodieën. Niet dat dat wat uitmaakt, want de parodieën zijn vaak op MTV-acts die ik toch al niet ken en de eigen nummers zijn juist steeds pastiches op anderen. Zo is "Close But No Cigar" een eigen nummer, maar Cake van A tot Z, met de licht verveelde zang, de handclaps en de schetterende trompetten. Zelfs de tekst had er een van Cake kunnen zijn.
Eigenlijk is dat toch het belangrijkste wat me opviel aan dit album: het vakmanschap. Het zijn geen makkelijke parodieën. Integendeel, de songs zijn prima uitgewerkt en de muzikanten zijn gewoon top. In dat opzicht heeft dit album me dan ook positief verrast.
Niettemin blijft het lastig dat er wel erg veel stijlen op dit album te vinden zijn. Ik ben de laatste om te klagen over een veelheid aan stijlen, maar dan wel liefst een zodanige variatie in stijlen dat het nog steeds een samenhang heeft. Hier is het echter per song een andere stijl en ontbreekt die samenhang helemaal en dat maakt dat het toch meer een verzameling songs blijft dan een album.
Het is trouwens een genot om de teksten te beluisteren. Ze zijn humoristisch, maar ook de teksten zitten erg goed in elkaar. En voor een tekst als "Jillian was her name/She was sweeter than aspartame/Her kisses reconfigured my DNA/And after that I was never the same/And I loved her more than/Marlon Brando loved soufflé" hoeft geen enkele tekstschrijver zich te schamen.
Als ik erbij vertel dat er ook nog eens een dvd met zes clips bij hoort, snapt u vast wel dat ik me prima heb vermaakt met "Straight Outta Lynwood".Lees maar...
Tegenwoordig kun je allerlei afbeeldingen laten printen op taarten. Zelf heb ik ook al eens plaatjes zitten te fabrieken voor de taarten die ter ere van het nieuwe intranet werden besteld.
Prachtig natuurlijk, maar wanneer het e-mailprogramma van de bakker in kwestie wat moeite heeft met de gestuurde e-mail met de tekst krijg je rare resultaten. Het verhaal erachter is hier te lezen.
Ik kwam om half drie vanmiddag op het idee me wat eerder dan anders huiswaarts te begeven. Goed idee, maar minstens een uur te laat.
Van half drie tot vijf heb ik op station Sloterdijk staan kleumen, vervolgens nam ik de tram naar Duivendrecht en heb ik daar vanaf kwart over vijf staan kleumen.
Treinen reden niet, misschien wel en toch weer niet. De arme NS'ers stonden reuze geduldig uit te leggen dat er niets reed, terwijl de passagiers, nou ja, de niet-passagiers, met het verstrijken van de uren verkleumder en moedelozer raakten. De NS'ers werden net zo beroerd op de hoogte gehouden als de onvrijwillige bewoners van station Duivendrecht maar om half tien kwam er dan toch schot in de zaak: er zouden geen treinen meer rijden.
Weinig schot, zou je zeggen, maar dat betekende ook dat er wel opvang in de RAI geregeld ging worden. Met een flinke delegatie namen we de metro naar Amsterdam RAI en kwam een dame tot haar zichtbare verbazing plots een hele grote groep mensen op straat tegen.
Eenmaal in de RAI: joepie, koffie! Alleen nog geen stroom...Maar goed, er was géén wind en dat was al een hele verbetering. En goed beschouwd was het nog heel gezellig ook. Sterker nog, iedereen zou verplicht eens per jaar met een groep volstrekt onbekenden in een ruimte gezet moeten worden, zonder te weten hoe lang het duurt.
Ik had in elk geval een geanimeerd gesprek met twee mensen die ik anders nooit tegengekomen zou zijn, en ik was niet de enige. Okee, er liepen nogal wat verslaggevers en cameramensen tussendoor - zoveel dat ze op een gegeven moment elkáár in beeld brachten - maar tussen de interviews door vonden er heel wat gesprekken plaats tussen onbekenden. Met als enige overeenkomst dat ze al een tijdje vergeefs hadden staan wachten op de trein naar huis.
Natuurlijk, je hebt er altijd de zeikerds bij die alleen maar met zichzelf bezig zijn. "Ik móet vanavond in Utrecht zijn, want ik heb morgen een hele belangrijke vergadering!" "Mijn telefoon is ook al leeg!" "Mijn zwager kan me komen ophalen!" - "Waar woont die?" - "In Friesland!".
Maar over het algemeen blijken mensen elkaar zonder problemen te helpen, te zorgen dat ouderen en mensen met kleine kinderen het iets beter hadden dan de rest. Of een ander op te komen halen in de RAI en ook nog best een passagier voor Bilthoven mee te willen nemen. Vandaar dat dit stukje ook om een uur 's nachts geplaatst wordt, in plaats van pakweg tien uur 's ochtends.
Echt, soms kan zo'n wat uitgelopen dag treinen best leuk zijn. Als het gezelschap maar goed is. Onbekend of niet.
En nu ga ik slapen...
Op de driehonderd meter van het station naar het gebouw waar ik werk waren vanochtend diverse losse onderdelen van paraplu's te vinden. Bij de ingang staken twee paraplu's uit de prullenbak, afgedankt door hun eigenaren.
Binnen zie ik nu collega's langzaam groen om de neus worden, terwijl de lamellen op de twintigste verdieping voorbij de toch brede vensterbanken zwaaien.
Cosmo is het bandje van Anthony Cosmo, die op de laatste twee platen van Boston mocht meespelen. Dat had hij mede te danken aan zanger én pappie Fran, die op dit album in de band van zoonlief zit. Goed plan, want vader en zoon zetten een lekkere AOR-plat met wat stevige randjes neer. Ze zijn zo verstandig geweest het niet teveel op Boston te laten lijken, want Boston met controlfreak Tom Scholz doet niet voor niets acht jaar over een studio-album. Dat neemt niet weg dat er best de nodige overeenkomsten te vinden zijn, maar het wijkt genoeg af om geen goedkope kopie te worden. Hoewel niet een van de nummers er echt uitspringt, is het beslist een aangenaam album geworden. Lees maar...
Biss is een Duitse band, met als enige vaste waarde gitarist Doc Heyne. Zanger Marc Storace is inmiddels voor de tweede keer van de partij. Het resultaat is in feite vrijwel hetzelfde als op het vorige album: ouwemannenrock, maar wel van oude vakmannen. Alleen de poging om het moderner te laten klinken door toevoeging van toetsen is niet zo geslaagd. Daardoor hoor je des te duidelijker dat het eigenlijk wel enorm ouderwets is allemaal. Lees maar...
De meeste Nederlanders zijn zich ervan bewust dat Nederland zich op zijn minst niet altijd even fraai heeft gedragen in de koloniale oorlog in Indonesië. In één sector lijkt dat besef nog niet helemaal te zijn doorgedrongen, blijkens het NRC Handelsblad van vanavond:
Bij toerbeurt vervullen de in het centrum van Uruzgan, Tarin Kowt, gelegerde Nederlandse troepen dienst in Poentjak - overigens door de Nederlanders genoemd naar een beroemde vooruitgeschoven post op Java, tijdens de eerste politionele actie in 1947.
Ik zeg maar even niets...
Afgelopen weekend heb ik de dagelijkse hoeveelheid mail stevig verminderd. Want eindelijk - eindelijk! - hoef ik niet meer te solliciteren omdat ik geen klus heb of alleen een tijdelijke. Dat scheelt flink in de mailbox.
Eén vacatureboer krijgt nog een telefoontje van me. Daar slagen ze er namelijk in ondanks een telefoontje en een vers cv nog steeds de verkeerde functies toe te sturen. En reageren op de mailtjes die ik terugstuur is natuurlijk al helemáál niet aan de orde. Da's best, maar dan krijgen ze nu van mij de aller-aller-allerlaatste reactie...
En nu nog afleren om automatisch de banenladder in de Volkskrant door te lezen...
SQY Rocking Team is een Nederlandse band. SQY spreek je uit als Sequoyah en het zal daarmee duidelijk zijn dat ze ooit als coverband begonnen zijn. Dat betekent niet dat SQY Rocking Team een Nederlandse versie van Status Quo is geworden. De pure pret in de muziek zit er wel in, maar als je een naam aan SQY Rocking Team moet hangen is het toch vooral rammelrock. Wel verdomd goed gespeeld en prima op cd gevangen. Ze zullen er geen grote internationale doorbraak mee beleven, maar het is een lekker plaatje. En daar gaat het toch maar om. Lees maar...
Patrik Carlsson is van een heel ander slag. "Melodic Travel" is een melodieuze instrumentale rockplaat. Oorspronkelijk begonnen als een soort jazzplaat werd het gaandeweg een wat steviger geheel. Nog steeds niets voor de liefhebbers van shredders of neo-klassieke metal, want de jazzroots zijn onmiskenbaar. Carlsson ontbeert nog een beetje een eigen stijl, maar uiteindelijk is het gewoon een album lang lekker. Lees maar...
Beth Hart - Live at Paradiso
Een lekker dommig actiespelletje voor de zondagmiddag, dat is Stunt Driver. Over bussen springen, door brandende hoepels, en nog wat van die ongein. Met een simpele maar effectieve besturing en precies lastig genoeg om spannend te blijven. Alleen dat muziekje is na dertig keer niet meer om aan te horen...
"Binnen twee dagen na zijn behandeling liep Casper alweer vrolijk op zijn linkerpoot door het huis terwijl hij met ziijn kattenlippen een deuntje van The Cats floot, hetgeen de pillenexercitie er nogal zinloos op leek te maken. De dierenarts had echter gezegd dat ik de kuur moest afmaken tot het eind. Het eind van wie? Dat had ze er niet bijgezegd, zo zijn die medici dan ook wel weer."
maarwatishet
Ergens tussen twee muisklikken door kwam ik het volgende wervelwoord tegen: sluikstorten. Een erg mooi woord voor het illegaal dumpen van huishoudelijk afval. Je ziet de storter in kwestie bij wijze van spreken al schichtig om zich heen kijken...
Stop-motionfilmpjes worden vaker vertoond her en der op het net. Maar Tony vs. Paul is wel een van de beste die ik ooit gezien heb...
Mooie woordspelige kop in het NRC van gisteravond, over de persistent pecunia procurererende prins Laurent: "Prins zich van geen kwaad bewust".
Heeft u wellicht een ooglapje - en eventueel een papegaai - te leen? Op mijn huidige werkplek kraakt het door de wind dat het een lieve lust heeft en ik voel dan ook ernstige "Aarrr matey"-neigingen opkomen....
De laatste weken ben ik regelmatig met dit spelletje in de weer. Het is een simpel spelletje, maar dat zal geen verrassing zijn. Ik ben dol op simpele spelletjes. Maar dan wel liefst met een leuk idee en een gelikte uitvoering. Dit spelletje heeft geen van beide.
Het is een voetbalspelletje waarbij je moet scoren vanaf de penaltystip. Maar geen penalty's, volleys. De bal komt langsvliegen en het is de bedoeling dat je de bal een lel geeft, liefst nog voordat de bal de grond geraakt heeft.
De beste besturing is die waarbij je de speler heen en weer beweegt en laat uithalen voor het schot met de spatiebalk. Mijn spatiebalk heb ik in elk geval bovengemiddeld veel gebruikt bij dit Volley 2006/2007.
Nu nog bedenken waarom ik dit simpele spelletje zo lollig vind. Ik houd het voorlopig op de lekkere "Plof!" als je de bal raakt....
En, lekker gegeten met de kerstdagen? Flink wat champagne en oliebollen naar binnen gewerkt met Oud en Nieuw? Dan is dit de juiste set foto's: diverse voedingsmiddelen in de hoeveelheid die 200 calorieën levert.
Dit alles in het kader van de Komma Punt Log Schuldgevoelservice...
In de hectiek van de kerstdagen, arbeidscontracten en de jaarwisseling blijk ik allerlei recensies op File Under niet hier vermeld te hebben. Tijd voor een update:
Revolution Riot is alweer zo'n Zweedse sleazerockband. Maar wel een die het kunstje prima beheerst, dus het is feest van het eerste tot het laatste nummer. Een sensatie is het niet, maar goed voor feeststemming is het zeker. Lees maar...
Richie Kotzen, ooit shredder uit de Mike Varney-school met Marty Friedman, Jason Becker en Paul Gilbert, is na zijn periodes in Poison en Mr. Big alweer een hele tijd solo actief. Een shredder is hij niet meer. Goede songs sch4ijven doet hij daarentegen nog steeds. Lekker bluesy poprock, waarbij hij laat horen ook nog eens prima te kunnen zingen. Dit is trouwens met recht een solo-album, want Kotzen heeft alles zelfs ingespeeld en geproduceerd. En terecht, want het klinkt prima. Lees maar...
Voor velen is Nirvana's "Unplugged in New York" hun beste album. Ik vond het teveel van het goede en heb meer met het echte live-album "From The Muddy Banks Of The Wishkah". Het semi-akoestische live-album "Skin And Bones" van Foo Fighters lijdt wat mij betreft aan hetzelfde euvel. Doe mij maar een echt lawaai-van-muur-tot-muur live-album. Lees maar...
Freddy Curci was de spil van twee semi-legendarische AOR-bands, Sheriff en Alias. Aan de songs is dat best te horen, want dat zijn prima rockers in de stijl van Foreigner. De productie is echter dermate bedroevend, dat er weinig te genieten overblijft. Lees maar...
Direct na de verkiezingen verscheen er een boek van voormalig VVD-vice-fractievoorzitter Bibi de Vries over de zittingsperiode 2003-2006. Dat was een periode waarin veel gebeurde, zeker rond de VVD-fractie. De leiderschapsstrijd tussen Van Aartsen en Zalm, het vetrek van Wilders, de opkomst van Verdonk, het abrupte vertrek van Ayaan Hirsi Ali, rustig vaarwater kon je het niet noemen.
Daarnaast was Bibi de Vries, vertegenwoordiger van de rechtervleugel binnen de VVD, iemand die een hekel had aan versluierend taalgebruik. Dat beloofde veel voor het boek Haagse Taferelen, De VVD 2003-2006. En eerlijk is eerlijk: het boek leest als een trein.
Geen column deze keer op Sargasso, maar een boekbespreking van de politieke autobiografie van Bibi de Vries over de afgelopen kabinetsperiode: Bibi de Vries: Haagse Taferelen.
Acteur Peter Sellers is vooral bekend van de Pink Panther-films, maar hij heeft meer fraai werk op zijn naam staan. Wat mij betreft veruit zijn beste film is Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb met de briljante opmerking "Gentlemen, you can't fight in here! This is the War Room."
Hij heeft ook een aantal Beatlessongs ehm.. gecoverd. Op klassiek-Shakesperiaanse wijze, zoals dit "A Hard Day's Night".
De externe applicatie waarin ik mijn gewerkte uren moet invullen is per 1 januari 2007 extra beveiligd. Zeggen ze. Ik kan er niet meer met mijn browser Opera in omdat 'ie niet veilig genoeg zou zijn. Da's dom, maar daar ben ik zo langzamerhand aan gewend geraakt.
Maar klik eens op het plaatje en lees de tekst nauwkeurig. Ik blijk er evenmin met Internet Explorer of Firefox in te kunnen, want ik gebruik de nieuwste versies. De nieuwste, ja. Slechts de uitermate veilige Internet Explorer 6 en Firefox 1.x worden ondersteund.
Het jaar is nog niet begonnen of ze beginnen met een blunder. Gaat lekker, jongens!
Het is tijd om de schatkist van 2007 te openen. Iedere dag een beetje, zodat je aan het eind van het jaar niet tegen een lege bodem aan zit te kijken. Dat er maar veel moois in mag zitten.
Een gezond, gelukkig, vrolijk, muzikaal en wat-u-ook-maar-wilt 2007!
