File Under "Weird Al" Yankovic

Ik was nog een puber toen "Weird Al" Yankovic doorbrak met zijn parodieën op Nirvana, Madonna en vooral Michael Jackson. Een puber ben ik toch al een hele tijd niet meer - niet qua leeftijd in elk geval - maar Yankovic draait nog steeds mee.

Tot mijn verbazing stonden op zijn nieuwste album net zoveel eigen nummers als parodieën. Niet dat dat wat uitmaakt, want de parodieën zijn vaak op MTV-acts die ik toch al niet ken en de eigen nummers zijn juist steeds pastiches op anderen. Zo is "Close But No Cigar" een eigen nummer, maar Cake van A tot Z, met de licht verveelde zang, de handclaps en de schetterende trompetten. Zelfs de tekst had er een van Cake kunnen zijn.

Eigenlijk is dat toch het belangrijkste wat me opviel aan dit album: het vakmanschap. Het zijn geen makkelijke parodieën. Integendeel, de songs zijn prima uitgewerkt en de muzikanten zijn gewoon top. In dat opzicht heeft dit album me dan ook positief verrast.

Niettemin blijft het lastig dat er wel erg veel stijlen op dit album te vinden zijn. Ik ben de laatste om te klagen over een veelheid aan stijlen, maar dan wel liefst een zodanige variatie in stijlen dat het nog steeds een samenhang heeft. Hier is het echter per song een andere stijl en ontbreekt die samenhang helemaal en dat maakt dat het toch meer een verzameling songs blijft dan een album.

Het is trouwens een genot om de teksten te beluisteren. Ze zijn humoristisch, maar ook de teksten zitten erg goed in elkaar. En voor een tekst als "Jillian was her name/She was sweeter than aspartame/Her kisses reconfigured my DNA/And after that I was never the same/And I loved her more than/Marlon Brando loved soufflé" hoeft geen enkele tekstschrijver zich te schamen.

Als ik erbij vertel dat er ook nog eens een dvd met zes clips bij hoort, snapt u vast wel dat ik me prima heb vermaakt met "Straight Outta Lynwood".Lees maar...