Stormjolijt
Ik kwam om half drie vanmiddag op het idee me wat eerder dan anders huiswaarts te begeven. Goed idee, maar minstens een uur te laat.
Van half drie tot vijf heb ik op station Sloterdijk staan kleumen, vervolgens nam ik de tram naar Duivendrecht en heb ik daar vanaf kwart over vijf staan kleumen.
Treinen reden niet, misschien wel en toch weer niet. De arme NS'ers stonden reuze geduldig uit te leggen dat er niets reed, terwijl de passagiers, nou ja, de niet-passagiers, met het verstrijken van de uren verkleumder en moedelozer raakten. De NS'ers werden net zo beroerd op de hoogte gehouden als de onvrijwillige bewoners van station Duivendrecht maar om half tien kwam er dan toch schot in de zaak: er zouden geen treinen meer rijden.
Weinig schot, zou je zeggen, maar dat betekende ook dat er wel opvang in de RAI geregeld ging worden. Met een flinke delegatie namen we de metro naar Amsterdam RAI en kwam een dame tot haar zichtbare verbazing plots een hele grote groep mensen op straat tegen.
Eenmaal in de RAI: joepie, koffie! Alleen nog geen stroom...Maar goed, er was géén wind en dat was al een hele verbetering. En goed beschouwd was het nog heel gezellig ook. Sterker nog, iedereen zou verplicht eens per jaar met een groep volstrekt onbekenden in een ruimte gezet moeten worden, zonder te weten hoe lang het duurt.
Ik had in elk geval een geanimeerd gesprek met twee mensen die ik anders nooit tegengekomen zou zijn, en ik was niet de enige. Okee, er liepen nogal wat verslaggevers en cameramensen tussendoor - zoveel dat ze op een gegeven moment elkáár in beeld brachten - maar tussen de interviews door vonden er heel wat gesprekken plaats tussen onbekenden. Met als enige overeenkomst dat ze al een tijdje vergeefs hadden staan wachten op de trein naar huis.
Natuurlijk, je hebt er altijd de zeikerds bij die alleen maar met zichzelf bezig zijn. "Ik móet vanavond in Utrecht zijn, want ik heb morgen een hele belangrijke vergadering!" "Mijn telefoon is ook al leeg!" "Mijn zwager kan me komen ophalen!" - "Waar woont die?" - "In Friesland!".
Maar over het algemeen blijken mensen elkaar zonder problemen te helpen, te zorgen dat ouderen en mensen met kleine kinderen het iets beter hadden dan de rest. Of een ander op te komen halen in de RAI en ook nog best een passagier voor Bilthoven mee te willen nemen. Vandaar dat dit stukje ook om een uur 's nachts geplaatst wordt, in plaats van pakweg tien uur 's ochtends.
Echt, soms kan zo'n wat uitgelopen dag treinen best leuk zijn. Als het gezelschap maar goed is. Onbekend of niet.
En nu ga ik slapen...
Ha, ontberingen en saamhorigheid. Een echt speculaasgevoel. Het lijkt wel sinterklaas.
Mooi.
Ja, broederschap hè. Dat saamhorigheidsgevoel waardeer ik ook altijd. Herken mezelf erin als je schrijft dat iedereen eens verplicht met een groep onbekenden in een ruimte moet worden gezet (wel met dezelfde hoeveelheid politie als gisteren in Amsterdam dan).
Eigenlijk hoopte ik dat er gisteren in de metro gecontroleerd zou worden, dat had pas tot saamhorigheid geleid! :)
En tóch ben ik blij dat ik uiteindelijk in m'n eigenste bedje terecht ben gekomen ... Had ook nog wat voeten in de aarde, maar tis gelukt!
Ik ben op het nippertje niet in de Rotterdamse Erasmus universiteit terecht gekomen, maar het is wel een krankzinnig verhaal. Na anderhalf uur tevergeefs wachten op een brabants perron een lift van een vage verre collega geaccepteerd naar het station van Rotterdam. (Waar op dat moment nog wel treinen naar D'Haag reden) Maar na twee uur in de file en een omweg via het Haringvliet bleek in Rotterdam ondertussen ook geen enkele trein meer te rijden. De toen al niet meer zo vage collega heeft me op een pizza getracteerd en moest toen echt weg. Maar niet voordat hij zijn neef uit Hoogvliet voor me had opgetrommeld die me weer naar Rijswijk heeft gebracht, alwaar ik een taxi naar huis heb genomen. Hoe een storm vage collega's tot elkaar brengt :-)
Vertrek vanaf de werkplek: 16:05
Tijdstip van de opening van de voordeur: 22:50
Toch nog sneller dan jij. Terwijl het jou nog wel is gelukt om in een kwartiertje met de metro van Sloterdijk naar Duivendrecht te reizen. Tegen de wind in ;-)
Al die mooie verhalen! Ik vind het bijna jammer dat ik gewoon op de fiets naar huis kon... met de stormwind in de rug bovendien, dus ik was in vier seconden thuis. Een saai verhaal in vergelijking met al die andere getuigenverslagen.
Een collega bracht mij naar Schiphol, waar ik samen met nog een aantal ongelukkigen toen zo'n drie uur moest wachten, maar gelukkig wel wind en regen vrij, tot de laatste trein naar Amsterdam.
Velen uren later dan normaal, maar ik kwam toch nog thuis.