februari 2007 Archives
"Daar hoor je Al Gore niet over." ontviel me ineens.Billy trok zijn wenkbrauwen op.
"Pardon?" waagde hij.
"Nou." zei ik, "Dat door die klimaatverandering de voorjaarsdepressies ook steeds vroeger beginnen."
Buitengewoon geschikt voor gebruik in Irak, Afghanistan en de VS: ballonnen voor aan je auto. Flink gassen is aan te raden voor het betere effect. Waarschuw je huisgenoten wel even dat je vermoedelijk niet thuis zult zijn voor het avondeten. Of enig avondeten in de toekomst.
Nog een lading verwijzingen naar recensies op File Under:
Genius is het project van een Italiaanse gitarist, Daniele Liverani. Een concept-trilogie maar liefst, waarvan dit het afsluitende deel is. Liverani is een prima gitarist die verschillende stijlen blijkt te beheersen. Dat de nummers hier en daar wat voorspelbaar zijn wordt ondervangen door de batterij topzangers die is ingezet voor dit album, waarbij Jorn Landé en Eric Martin de opvallendste namen zijn. Lees maar...
Tishamingo speelt degelijke southern rock. De heren hebben veel en lang getoerd en dat hoor je terug op dit album. Het is een hechte eenheid met goede songs in het straatje van (soms) John Mellencamp, The Black Crowes en de Drive-By Truckers. Ambachtelijke southern rock van hoog niveau, dus. Lees maar...
Mat Sinner (bekend van Sinner en Primal Fear) heeft een oud bandje opnieuw opgericht. Een powertrio, waarbij vooral gitarist Armin Sabol me zeer verrast. Lekker gemixt, goede songs en heerlijk solowerk zorgen ervoor dat dit een heel erg leuk plaatje is geworden. Smullen! Lees maar...
Mad Max brengt al het derde album in een jaar tijd uit. Meestal is zoiets slecht nieuws en zijn de albums van afnemende kwaliteit, maar Mad Max doet het andersom. Dit White Sands - de zoveelste variant op White Rock-titels, want ze zijn in de Here geraakt - is een prima album geworden. De productie hangt ergens tussen Amerikaans en Duits in en daarmee is dit album wel iets voor de liefhebber geworden, maar die zal zich daar prima mee vermaken. Lees maar...
Hoeveel Irakezen zouden weten dat de grafitti op de foto een Boognish is?
De afgelopen week ben ik continu bezig geweest met een content management systeem en met sites, maar aangezien die zich bevonden op mijn laptop en niet online, schoten de verwijzingen naar File Under er bij in. Terwijl ik toch heel leuke dingen te bespreken kreeg. Vandaag vier heel verschillende cd's cd's ineens om de achterstand weer een beetje in te lopen.
Zo bracht veelzinger Jorn Landé maar liefst twee albums tegelijkertijd uit. Het ene album staat vol met covers die hij in de loop der jaren heeft opgenomen - hier en daar opnieuw gemixt of zelfs opnieuw opgenomen -, het andere album bevat nieuw materiaal. Nou ja, plus wat bonusmateriaal van oude projecten en bands. Het zegt wel wat dat dat materiaal eigenlijk wat afdoet aan de kwaliteit van het album. Met name op dit album is Landé in een eigen stijl bezig in plaats van als kopie - een knappe kopie, maar toch een kopie - van David Coverdale, Ronnie James Dio of een andere grote naam. Dat komt het best tot uiting in de kraker "Tungur Knivur", een Vikingmetalnummer van het zuiverste water. Lees maar...
Joe Brown is een heel ander verhaal. Hij is zo'n grote maar te bescheiden naam uit de Engelse popmuziek. Weduwnaar van Vicki Brown, pappie van Sam Brown en een man die weet hoe ambachtelijke liedjes moeten worden uitgevoerd. Een paar eigen songs, een paar covers en een paar traditionals.Wist u dat Ram Jam's "Black Betty", ooit vaste prik op rockverzamelaars, ook een traditional was? Ik niet. Maar waar Ram Jam's versie inmiddels doodgedraaid is, geeft Brown het nummer een nieuw leven in een warme, semi-akoestische versie. Het album staat vol van dergelijke aangename en degelijke versies. Lees maar...
Pride of Lions' derde album is hun beste studio-album tot nu toe. Dat ligt waarschijnlijk mede aan het feit dat ze al jaren veel en in dezelfde bezetting touren. Dat hebben ze nu in de studio ook vast weten te leggen, zodat de songs van Jim Peterik de glans krijgen die ze horen te hebben. Dit album is Genieten. Lees maar...
Ik weet nu al dat ik me de komende jaren wezenloos ga ergeren aan de nieuwe minister voor Wonen, Wijken en Integratie, Ella Vogelaar.
Niet dat ik denk dat ze een slecht minister zal zijn. Integendeel, gezien haar verleden (te vinden op de hoogst actuele regeringssite, zo hoort dat) zou het mij niet verbazen als ze een van de sterkste bestuurders in dit kabnet zal blijken.
Waar ik me wezenloos aan zal ergeren is haar taalgebruik. Ze gebruikt geen cliché's, stoplappen en dooddoeners, waar Balkenende het patent op heeft, maar ze is volgens mij wel de eerste minister die een zo vreselijke variant van het poldernederlands spreekt. De komende jaren gaan we hoor dat we dingen "aaigelijk" anders moeten zien en dat er van alles moet veranderen in de "waaijken". Ik heb niets tegen accenten, ik ben er juist dol op. Alleen dat poldernederlands, dat blijf ik vreselijk vinden. Waarbij de Vogelaar-variant er nog een schepje bovenop doet.
Ik ben er nú al moe van...
Bram Moszkowicz heeft zichzelf vandaag geen plezier gedaan. Hij kan zich ontzettend boos maken over de gang van zaken, hij kan op een aantal punten gelijk hebben, maar de manier waarop hij een "tripartiete kongsi" veronderstelde tussen het OM en de rechtspraak, de media - met Jort Kelder voorop - en de familie Endstra is de waan van een paranoïde geest.
Om te beginnen is de familie Endstra begrijpelijkerwijs bezorgd dat hun familielid postuum door het slijk gehaald zal worden. Moszkowicz heeft dat zelf min of meer aangekondigd en ook Holleeder heeft dat gezegd. Als ik familie van Endstra was zou ik het ook op zijn minst merkwaardig vinden, hoe fout dat familielid wellicht zelf ook geweest is. Natuurlijk, Moszkowicz mag zelf beoordelen of hij nog in staat is de scheiding tussen twee cliënten, maar het feit dat de deken van de Orde van Advocaten hem al had aangeraden om zijn werkzaamheden neer te leggen had hem toch aan het denken moeten zetten.
De manier waarop Jort Kelder Moszkowicz behandelde was typisch op de wijze van de scherpe columnist die hij is. Moszkowicz had het kalmpjes als een iets te enthousiaste uitglijder kunnen afdoen, maar hij koos ervoor om zowel via het internet als in een kort geding Jort zeer denigrerend weg te zetten. Nu hij in het door hemzelf aangespannen kort geding ongelijk heeft gekregen, krijgt ook de rechter nog eens de volle laag. Da's allemaal leuk en aardig, maar Moszkowicz is de eerste om de media subtiel te bespelen als hij denkt dat dat zijn zaak dient. Bovendien heeft hij de glamour van de televisie zelf opgezocht. "If you can't stand the heat, get out of the kitchen" zeggen de Engelsen dan. Hoe nadrukkelijker je je profileert buiten je strikte beroepsuitoefening en jezelf met glamour associeert, hoe meer je het risico loopt zo nu en dan een schrammetje op te lopen. Een advocaat als Peter Plasman - advocaat van onder andere Mohammed B. - mijdt de publiciteit ook niet, maar kies wel steeds serieuze platforms voor zijn verhaal.
En natuurlijk is het OM The Evil One volgens Moszkowicz. Ze hebben hem van de zaak proberen te krijgen en besmeurden zijn reputatie door hem uit zijn kantoor te begeleiden jongstleden vrijdag. Het OM gaat zijn boekje ver te buiten en zou zich zeer terughoudend moeten opstellen.
Tja. Als er vrijdag niets gedaan was en er was Moszkowicz wel iets overkomen, dan had het OM het ook fout gedaan. Hoe dan ook is het OM de grote boosdoener. Wel makkelijk, niet overtuigend. Er zijn ongetwijfeld zaken aan te merken op onderdelen van het handelen van het OM, maar om elke fout als onderdeel van Het Snode Plan te zien gaat wel erg ver. Als de zaken andersom liggen, zou Moszkowicz ongetwijfeld stellen dat hij geacht wordt al het mogelijke te doen voor zijn cliënt. Zoekt het OM de grenzen op, dan is het meteen een complot en het einde van de rechtsstaat. Dat hij vervolgens ook nog eens vooraf stelt dat Moszkowicz geen eerlijke rechtszaak zal krijgen, gaat wel heel ver voor een advocaat. Feitelijk diskwalificeert hij de rechter vooraf, maar niet in de rechtszaal maar.... juist, in de zo verfoeide media. Zijn collega-advocaat Jan Boonen noemde vanochtend het OM en de kortgedingrechter meermalen "hersenloze idioten". Dat is een kwalificatie die volgens mij ernstiger is dat het provocerend bedoelde "maffiamaatje" van Jort Kelder.
Meest pijnlijk was het totale gebrek aan zelfkritiek van Moszkowicz. De scooter van Holleeder die "toevallig" nog een kentekenplaatje van mevrouw Moszkowicz had, de vergaderingen van Holleeder en Endstra ten kantore van Moszkowicz, de mogelijke belangenverstrengeling, het was allemaal kwaadsprekerij, onzin en onderdeel van Het Grote Complot en Holleeder is een onschuldige man die er door het OM ingeluisd wordt. De ontvoering van Freddy Heineken en zijn chuaffeur zal hij ook wel niet gedaan hebben. Moszkowicz leek vandaag ineens heel erg op Geert Wilders - eerst zelf hard gaan lopen schoppen en het meteen als onderdeel van een groot complot gaan zien als er een keer teruggeslagen wordt. Wilders is en blijft een - enge - clown, maar weet juist daarmee zijn positie te behouden. Voor Moszkowicz is het imago van een clown dodelijk. Figuurlijk, uiteraard.
Er is een kabinet, er zijn ministers en ergens deze week zullen zij daadwerkelijk in functie treden. Dát er een kabinet van CDA, PvdA en CU zou komen was bijna onvermijdelijk gezien de verkiezingsuitslag. Maar zoals de missie in Uruzgan werd gepresenteerd als opbouwmissie en gaandeweg verschoof naar een pure vechtmissie, zo zal het sociale kabinet een vechtkabinet worden. Er zijn simpelweg te veel onevenwichtigheden ingebouwd in dit kabinet.
Over het nieuwe kabinet had ik nog niets geschreven. Dat is inmiddels verholpen. Dat ik niet optimistsich ben, is te lezen op Sargasso in mijn column Balkenende IV: alweer een vechtkabinet.
Terence Trent d'Arby - Symphony Or Damn
Bij een informatiemiddag bij mijn vorige werkgever werd er een interessante lezing gehouden door Henk van Ess, onder andere maker van de site Voelspriet.nl, en een aanvullende tips-en-trucs sessie van een Romaecollega over zoekmachine Google. Nou mag ik me best een redelijk geroutineerd webgebruiker noemen, maar ook ik leerde een hoop handige dingen.
Je zou zeggen dat een Google Cheat Sheet dan verdomd handig kan zijn, maar met dit exemplaar valt dat vies tegen. De beste tip van Henk van Ess - dat er een Google zonder landgebonden filtering bestaat, namelijk (op dit moment) http://www.google.com/ncr - staat er niet eens op, de handigste extra's voor de zoekstrings staan op pagina twee rechts in de kantlijn weggedrukt onder "Advanced Search Operators".
Een cheatsheet maken blijkt toch nog lastiger dan je zou denken. Voorlopig steek je meer op met een avondje lezen op Voelspriet.nl...
Het voordeel van een baan op afstand met bijbehorende toettoet is voor mij dat ik weer eens naar de radio luister. Jammer genoeg betekent dat meestal dat ik ook een half uur naar het richtingloze, ongenuanceerde geleuter van en bij Sjors Fröhlich moet luisteren, maar het programma erna is stukken interessanter: Kunststof van de NPS.
Rustige gesprekken over de beweegredenen van kunstenaars en gepassioneerde hotemetoten uit de kunstwereld. Vandaag was het niet artiest Boris, maar presentatrice Petra Possel die mij een schaterlach ontlokte.
Boris heeft zich ontworsteld aan het Idols-imago, maar heeft nog een contract met een platenmaatschappij die hem na Idols tekende. Petra Possel stelde de vraag of het niet lastig was om bij een maatschappij te zitten die je op basis daarvan tekende, waarbij je niet zelf weg kunt maar wel elk moment door die maatschappij gedumpt kunt worden.
Toen het antwoord even uitbleef reageerde Possel ad rem:"Ik zie een kleine grinnik...O wacht, er zit natuurlijk een meneer van de platenmaatschappij achter het glas, hè? O ja, daar zit 'ie. Haaaaaaai!"
Het was radio, maar ik gok dat de meneer in kwestie dieproood kleurde...
Web 2.0 is zo'n term die te pas en vooral te onpas gebruikt wordt om te doen alsof je met iets reuze hips bezig bent. Wat het eigenlijk inhoudt is dat het internet na de beginjaren een nieuwe fase is ingegaan, waarin structuur en interactiviteit de sleutelwoorden zijn. Hoe dat precies zit wordt prachtig uitgelegd in het filmpje Web 2.0: The Machine is Us/ing Us. Voortaan weet u precies welke Web 2.0-slogans flauwekul zijn en waar het écht over Web 2.0 gaat...
Marillion - Seasons End
De Noor Jorn Lande is een van de meest productieve zanger in metalland. Met Allen-Lande, met Masterplan en nu met maar liefst twee albums tegelijk. Nou is een ervan een coversalbum en staan op beide albums songs van eerdere projecten, maar er zit nog heel wat nieuw spul tussen. En het nieuwste materiaal is beter dan een deel van het "oude" materiaal. Lees maar...
Later als ik groot ben en miljonair, laat ik een heel groot huis bouwen en wil ik deze kranen hebben....
Seventh Key - Live in Atlanta [recensie]
Hartmann is de band van Oliver Hartmann, voormalig zanger van powermetalband At Vance. Bij zijn eerste solo-album bleek hij plots te zijn overgeschakeld op AOR, ongetwijfeld tot grote schrik van zijn fans. Die hebben geen reden om opgelucht adem te halen, want ook dit album is AOR. Maar ik was geen bijzondere fan van Hartmann of At Vance. Ik heb dan ook gewoon lol gehad aan dit album. Lees maar...
Faith And Fire, met (ex-)leden van Riot en Blue Oyster Cult, tapt uit een heel ander vaatje, dat van de gerontorock. Na een paar luisterbeurten wordt 'ie alleen maar beter en zo hoort het. Goede songs, lekker gespeeld en vooral niet stukgeproduceerd. Lees maar...
Royal Dutch Rock Force - Royal Dutch Rock Force
Een vriend van me nam vandaag deze foto in Dordrecht:
Europe - Start From The Dark
Met een wapen zwaaien mag in Amerika bijna onbeperkt - als je tenminste blank en Amerikaan bent - maar o wee als er bloot opduikt. Dan is het hele land van streek en zijn de straffen te belachelijk voor woorden. Zo kan een onderwijzeres veertig jaar cel krijgen omdat de pc waar de kinderen op surften, vergeven was van de ad- en spyware. Volgens de autoriteiten heeft de dame daarmee minderjarigen in gevaar gebracht. De autoriteiten zijn niet tot het inzicht gekomen dat de dame in kwestie vermoedelijk ook behoorlijk verrast werd.
Een zestienjarige jongen kreeg bijna een veroordeling voor kinderporno en een levenslang etiket van "sex offender" aan zijn broek, omdat ook zijn pc door ad- en spyware allerlei rotzooi binnen had gekregen. De autoriteiten kwamen hem daar nog enigszins tegemoet, maar een veroordeling en dus een strafblad kreeg hij wel. Het gruwelijke misdrijf? Hij had een Playboy aan vrienden laten zien...
Het meest idiote voorbeeld kwam ik vandaag tegen. Tegen een meisje van vijftien zijn nu aanklachten ingediend wegens "sexual abuse of children, possession of child pornography and dissemination of child pornography". Had ze jongere kinderen gefotografeerd? Nou nee. Had ze een vriendje of vriendinnetje van dezelfde leeftijd gefotografeerd dan? Nou nee. Ze had zichzelf gefotografeerd.
Natuurlijk is het niet zo dat alle Amerikanen achterlijke puriteinen zijn. Maar het wordt je zo niet makkelijk gemaakt om dat te blijven bedenken...
Drie dagen geen stukje, dat is volgens mij nog nooit voorgekomen in 4,5 jaar Komma Punt Log. Maar nee hoor, ik ben er nog. Alleen is een nieuwe baan en een weekend waarin ik alle zeilen moet bijzetten om me de griep van het lijf te houden iets teveel van het goede om ook nog eens te loggen.
Korte samenvatting van het voorafgaande: qua nieuwe baan houd ik het bij een enthousiast "Jottem!", qua griep is *bibber**hatsjoe!* het leidende thema.
Enniewee, er is eindelijk het een en ander bekend over een regeerakkoord, dus een dezer dagen zal er hier zeker een stukje te vinden zijn.
" En, is het gelukt met je bril?"
Verbaasd keek ik de man waar ik een afspraak mee had aan.
" Mijn bril?"
"Ja, een paar weken geleden, toen je bij de opticien zat?"
Plots viel het kwartje. Terwijl ik op de oogmeting zat te wachten - drie kwartier lang, zonder lenzen voor een goede meting - was er iemand binnengekomen die zich mijn kant op richtte en vriendelijk " Hallo!" had gezegd. Weliswaar had ik even vriendelijk teruggegroet, maar met mijn beperkte zicht (rond de min acht) kon ik noch de stem, noch de meneer met klein kind ergens in mijn omgeving plaatsen...
