Haaaaaai!
Het voordeel van een baan op afstand met bijbehorende toettoet is voor mij dat ik weer eens naar de radio luister. Jammer genoeg betekent dat meestal dat ik ook een half uur naar het richtingloze, ongenuanceerde geleuter van en bij Sjors Fröhlich moet luisteren, maar het programma erna is stukken interessanter: Kunststof van de NPS.
Rustige gesprekken over de beweegredenen van kunstenaars en gepassioneerde hotemetoten uit de kunstwereld. Vandaag was het niet artiest Boris, maar presentatrice Petra Possel die mij een schaterlach ontlokte.
Boris heeft zich ontworsteld aan het Idols-imago, maar heeft nog een contract met een platenmaatschappij die hem na Idols tekende. Petra Possel stelde de vraag of het niet lastig was om bij een maatschappij te zitten die je op basis daarvan tekende, waarbij je niet zelf weg kunt maar wel elk moment door die maatschappij gedumpt kunt worden.
Toen het antwoord even uitbleef reageerde Possel ad rem:"Ik zie een kleine grinnik...O wacht, er zit natuurlijk een meneer van de platenmaatschappij achter het glas, hè? O ja, daar zit 'ie. Haaaaaaai!"
Het was radio, maar ik gok dat de meneer in kwestie dieproood kleurde...
Mooi programma inderdaad. Zeker na die waanzin van standpuntcafe.
Vorige week woensdag of donderdag was het wat pijnlijk voor Petra. Ze had een regisseur op bezoek ivm haar eerste speelfilm en halverwege kwam ook de wekelijkse filmrecensent aan de lijn. Die maakte de film met de grond gelijk. En daarna ging die regisseuse heel ontwapenend en eerlijk vragen stellen aan Petra over de zin van het interview en zo. Mooie radio.
Op dit moment blijf ik alleen nog wakker met een flinke portie AC/DC. Of zo.