Intellectuele hoogvliegers

Politici worden vaak benaderd en laten zich graag benaderen als autoriteiten met intellectueel overwicht. Maar als je luistert naar wat ze nou daadwerkelijk zeggen valt dat nogal mee. Of tegen, zo u wilt.

In de diplomatieke crisis rond de door Iran gevangen genomen Britse mainiers wordt op ministerieel niveau overlegd, en je zou verwachten dat daar wel de nodige goede argumenten over tafel komen. Wanneer je op Radio 1 de Belgische minister van Buitenlandse Zaken De Gucht over de crisis hoort, moet je concluderen dat die argumenten óf niet ter tafel gekomen zijn, ó niet tot De Gucht zijn doorgedrongen.

De Gucht kreeg de vraag voorgelegd waarom de EU de Britse lezing zondermeer aanneemt, in plaats van de Iraanse. Argument? "Omdat ze van onze club zijn, hè?" Niet omdat Iran geen controleerbare gegevens vrijgeeft, niet omdat Iran een geheime agenda lijkt te hebben, nee, ze zijn niet "van onze club".

Twee zinnen later volgde het volgende staaltje argumentatie. Op de vraag of de verklaring van de Britse militaire dat ze inderdaad in Iraanse territoriale wateren waren geweest antwoordde De Gucht niet dat de verklaring met scepsis bekeken moet worden omdat niet controleerbaar is of de verklaring zonder dwang was afgelegd, of dat controleerbare gegevens uitwijzen dat dat gewoon niet juist is.

Nee hoor, De Gucht antwoordde zonder blikken of blozen: "Wat weet zo'n vrouw daar nou van?" Logisch ja. De militaire die ervoor opgeleid is om het te kunnen vaststellen en die er zelf bij was, is natuurlijk nooit in staat zoiets te beoordelen.

Kijk, dát de EU zonder enige twijfel achter de Britten staat was te verwachten. In dit geval zijn er misschien ook wel goede argumenten voor. Maar dat die argumenten niet eens ter tafel lijken te komen is zorgwekkend.

Wat denkt u, heeft Verhagen wèl op basis van fatsoenlijke argumenten besloten? Ik vrees het ergste...