De Gelovigen vs. de Wantrouwenden

Mijn postjes over de dopinggevallen in de Tour van deze week hebben een merkwaardig fenomeen tot gevolg. Wielerliefhebbers reageren als door een wesp gestoken op mijn uitspraken en ik krijg verwijten dat ik emotioneel reageer, dat ik meedoe aan een hetze en renners criminaliseer, dat ik naief zou zijn en - meest opmerkelijk - dat mijn standpunt volstrekt in tegenspraak is met mijn houding tegenover controle en bestraffing in andere zaken, zoals politiek.

En werkelijk, ik ben stomverbaasd over die verwijten en de heftigheid daarvan. Blijkbaar gaapt er een enorm gat tussen de Gelovigen, zij die wielrenners klaarblijkelijk als Helden zien, en de Wantrouwenden (zoals ik inderdaad), mensen die uit de afgelopen tien jaar wielrennen de conclusie hebben getrokken dat de heroïek van het wielrennen met verdomd veel en verdomd gevaarlijke spullen tot stand is gekomen.

Er wordt niet gediscussiëerd over mogelijke oplossingen, het blijft bij voorstanders en tegenstanders. Waar Gelovigen mij als naïef bestempelen, menen diezelfde Gelovigen - overigens Gelovigen die ik hoog heb zitten, ook al ben ik het hier niet met ze eens - dat je doping onder toezicht zou moeten toestaan.

Wat ik dan niet begrijp, is hoe dat iets zou oplossen. Je verschuift de grenzen, maar nog steeds zijn er dan grenzen die gehandhaafd moeten worden. Verandert dat iets aan de situatie? Als voorbij die grenzen gaan voordeel oplevert, kun je er donder op zeggen dat dat gebeurt. De gedachte dat met ruimere grenzen dan nu renners, ploegleiders en anderen minder doping zouden gaan gebruiken dan nu lijkt me op zijn zachtst gezegd weinig reëel. Vergelijk het met de maximumsnelheid: als de meeste mensen 130 blijken te rijden en je de maximumsnelheid verhoogt van 120 naar 140 wil dat niet zeggen dat diezelfde mensen 130 zullen blijven rijden.

De vermeende tegenspraak in mijn stukjes ten opzichte van de stukjes over andere onderwerpen zie ik ook niet. Ja, ik ben voor strenge bestraffing van dopingzondaars. Maar niet uitsluitend de renners. Er is zo lang, zo veel en zo massaal doping gebruikt in het peloton dat ook anderen dan renners daar wetenschap van gehad moeten hebben. En toch blijft iedereen hardnekkig ontkennen er ooit iets mee van doen gehad te hebben, tot het moment dat het zonneklaar blijkt. Mazzeltje voor ploegleiders, artsen en dergelijke is dat dat bewijs zelden geleverd wordt, zodat het de renner is die in zijn eentje opdraait voor de gevolgen. Nog even afgezien van de gevolgen voor de gezondheid van de renner.

Soms moet je mensen tegen zichzelf in bescherming nemen, en topsporters horen zeker bij die categorie. Ik vind het belachelijk dat turnstertjes zo hard moeten trainen dat hun puberteit wordt uitgesteld, alleen omdat ze daardoor kleiner blijven. Ik snap ook gewoon niet waarom mensen bewust het risico lopen plots dood neer te vallen om een wedstrijdje te winnen. Het is echter al vaker aangehaald: menig sporter zou zo vijf jaar van z'n leven inleveren als 'ie in ruil daarvoor een Olympische medaille zou krijgen. Nou en? Wie teveel eet, leeft ook korter. Wie rookt ook. Daar zit wat in. Maar je dwingt als gedopete sporter wel ieder ander die succesvol wil zijn ook tot dopinggebruik. Want zonder talent kom je er niet, maar evenmin win je de Tour schoon als een aantal anderen van hetzelfde niveau als jij doping gebruiken.

Inderdaad, eerlijke sporters krijgen idioot veel over zich heen qua controles. Privacy nul en (soms, als de bond het serieus neemt) een mate van controle die de BVD met moeite voor elkaar zou krijgen. Triest en eigenlijk onmenselijk. Maar er is maar één alternatief: volstrekt vrijlaten van doping en niet controleren. Als je alleen in de wedstrijd plasjes controleert, kan een renner - of een atleet, etc. etc. - immers vrolijk tijdig EPO spuiten en er nog voordeel van hebben lang nadat het uit het bloed en de urine verdwenen is. Op dat moment is een controle een wassen neus.

Met dopinggebruik komen de controles. Zonder controles is er dopinggebruik. Een beetje controleren kan niet. Ziedaar de twee kwaden die voor altijd verbonden zullen blijven.

En zo vind ik de Gelovigen naïef en emotioneel, en vinden de Gelovigen de Wantrouwenden - dus ook mij - naïef en emotioneel. Blijkbaar is het gevoel van de heroïek van het wielrennen sterker dan ik voor mogelijk hield.