File Under Phideaux, Simone Fiorletta, Anthony David en Balloon

Phideaux is feitelijk een soort kunstenaarscollectief rond zanger Xavier Phideaux en drummer Rich Hutchins. In de cd's van de afgelopen jaren zag je een mooie ontwikkeling, maar met Doomsday Afternoon is er niet minder dan een revolutie te zien. Lange songs, een waanzinnig goede productie maken dat het constante hoge niveau van Phideaux nog beter uit de verf komt. Lees maar...

De Italiaanse gitarist Simone Fiorletta blijkt - anders dan gebruikelijk bij Italiaanse gitaristen uit de stal van Lion Music - songs te schrijven en zijn gitaarspel in dienst van de opbouw van die instrumentale songs te kunnen stellen. Ook de andere muzikanten krijgen de ruimte in een afwisselende rockplaat waar toevallig alleen geen zang op staat. Lees maar...

Anthony David is volgens mijn iTunes R&B. Dat valt erg mee, het is eerder jazzy softsoul à la George Benson. Alleen is er wel erg veel braafheid op deze cd. Té veel, want ik begin me halverwege behoorlijk te vervelen. Lees maar...

De leukste cd uit dit rijtje blijkt zowaar een Nederlandse cd, en nog een eigen beheer-cd ook nog. Het Alkmaarse Balloon zet heerlijke sfeervolle muziek neer, met wat prog, wat desert-rock en lekker lange jams. Lees maar. Volgende week is deze recensie overigens te lezen in Nieuwe Revu (zie daarvoor in de reacties) . Ik krijg daarvoor een hippe telefoon, maar eigenlijk vind ik het wel zo leuk dat uitgerekend deze recensie daarvoor is uitgekozen. Echt niet mijn beste recensie ooit, maar Balloon gun ik het van harte.