By Eric on 27 september 2007 10:16 | Permalink | Comments (15)

En jawel, toen was er een gezamenlijk opiniestuk van Geert Wilders en Ehsan Jami. Over Tjibbe Joustra, opperhoofd van de terrorismebestrijding in Nederland. Want Joustra heeft het gewaagd te zeggen dat de toon waarop het islamdebat in Nederland gevoerd wordt niet constructief is.

Wilders en Jami zijn de verdedigers van de vrije meningsuiting, behalve als het meningen zijn die hen niet zinnen. Zoals deze van Joustra. En de ouderwetse riedel komt dus weer tevoorschijn: als Joustra zijn zin krijgt, mag er niets meer gezegd worden, zo brullen Wilders en Jami. In het voorbijgaan wordt sneaky Mohammed weer eens vergeleken met Hitler, in de hoop op een volgend relletje.

Het is het vaste patroon. Het is blijkbaar in de hoofden van Wilders en Jami een van tweeë: ofwel je beledigt iemand, of je zegt niets. Van Wilders was dat al langer bekend. Zijn voormalige bondgenoot Bart-Jan Spruyt wilde juist niet langer met Wilders samenwerken, omdat die slechts één enkele oplossing zag: alle moslims het land uit, desnoods met geweld. Wilders wil geen oplossing, Wilders wil alleen herrie.

Jami heeft zich nu dus ook bij dit kamp aangesloten. De vrijheid om niet langer moslim te zijn is een groot goed. Maar hoort de vrijheid om wèl moslim te zijn niet ook verdedigd te worden? In de ogen van Jami en Wilders blijkbaar niet. Hun vrijheid van meningsuiting is net zo bekrompen als die van islamitisch fundamentalisten: je mag alles zeggen, voorzover het de juiste mening is. Met Jami en Wilders is de ideale samenleving die waarin je alles mag zeggen wat zij ook vinden. Want o wee als je kanttekeningen zet bij de toon van het debat...