Democratie en vertrouwen

Vorige week maakte Volkskrant-columnist Arie Elshout zich boos dat Pronk Balkenende een leugenaar had genoemd en stelde dat Nederland een oorlog "ingerommeld" was. Inderdaad, een politieke tegenstander een leugenaar noemen is niet fris. De hoge toon die gemeengoed is geworden in Den Haag leidt doorgaans tot alleen maar steeds verder uiteenliggende standpunten en daarmee tot een verlamd parlementair systeem. Maar de opmerking dat Nederland een oorlog "ingerommeld" is, is die zo erg? Volgens Elshout wel, want daarmee zet je politici neer als onbetrouwbaar en daarmee de politiek als geheel. De beroemde kloof tussen burger en politiek wordt daarmee vergroot en dat is onwenselijk. Een kabinet en een gekozen Kamer hebben namens ons besloten die oorlog in te gaan, dus het past niet om vervolgens dat kabinet daarop aan te vallen. Daarbij verliest Elshout een belangrijk punt uit het oog.

Democratie is immers volstrekt afhankelijk van onder andere transparantie en de bereidheid verantwoording af te leggen voor het eigen handelen. En juist dat is iets wat steeds meer uit beeld lijkt te verdwijnen in het Haagse.

In het kader van de Week van de Democratie op Sargasso heb ik een column geschreven over de transparantie en verantwoording die onlosmakelijk verbonden zijn met het functioneren van de democratie: Democratie en vertrouwen.