De platenmaatschappijen hebben weer een nieuw plannetje gelanceerd: er moet een toeslag op de internetverbinding komen, als vergoeding voor het illegaal downloaden. Wie een internetverbinding heeft is immers per definitie continu aan het downloaden en volstrekt illegaal ook nog.

Ze zouden natuurlijk ook eens lessen kunnen trekken uit slimmere oplossingen: Umphrey’s McGee’s concert van 19 maart in Amsterdam stond nog geen week later online, in cd-kwaliteit (want in FLAC-formaat) en probleemloos om te zetten naar mp3. Voor USD 12,95 per dubbel-cd, dus tegen de huidige koers zo’n 8 euro! Maar ja, dan zou je moeten weten hoe muziekliefhebbers denken…

Dark Star Orchestra - Ithaca 30 Years Later

De Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen bestaat 200 jaar en heeft ter gelegenheid daarvan een fotowedstrijd uitgeschreven. De inzendingen waren gevarieerder dan ik had verwacht bij het thema Magie van Wetenschap. Niet alleen - ook heel fraaie - macrofotografie, maar ook heel alledaagse verbeelding daarvan: Seeing Science.

Perpetual Groove - Livelovedie

En toen liep de ballon leeg. Beelden die iedereen al heeft gezien, een voorspelbare greep in Koranteksten en een filmpje dat gehost wordt waar het hoort, tussen de maniakale oprispingen van andere extremisten op Liveleak. En natuurlijk met de nuance en de subtiliteit van ehm… nou, een fundamentalistische islamist, zeg maar.

Ik heb belangrijker dingen te doen. Ik heb honger en ga eten.

Ik kan binnenkort voor mezelf beginnen. Met een groothandel in mobieltjes. Van één type, dat wel. De Sony Ericsson K810i.

Een tijdje geleden werd mijn recensie van Balloon op File Under gepubliceerd in de Nieuwe Revu, met als beloning het bovenstaande mobieltje. Kort daarna schreef ik samen met MOMI-Peter een fake-recensie van Radiohead’s nieuwe album en jawel, ook die verscheen in Nieuwe Revu. Met een mooi dealtje - met gesloten beurzen - ging de telefoon naar Peter. En volgende week verschijnt mijn recensie van het concert van Umphrey’s McGee op dit log in Nieuwe Revu. Kortom: alwéér een telefoon erbij.

Voorlopig heb ik straks een telefoon en een wekker die er precies hetzelfde uitziet, maar als dat zo doorgaat begin ik voor mezelf. Komma Punt Net is alvast een zeer geschikte bedrijfsnaam… 

Toto - Kingdom Of Desire

Waar een overvoerd festivalprogramma toe kan leiden: Fields Of Rock 2008 is afgelast. Kort voor een dag Arrow en drie dagen Bospop, met Metallica niet op Fields Of Rock maar op Pinkpop, werden er in een maand tijd niet meer dan duizend kaarten verkocht voor het inmiddels tot drie dagen uitgegroeide festival. Ik stel voor dat Judas Priest en de Sex Pistols worden overgeheveld naar Arrow en dan vind ik het eigenlijk wel prima. Zouden die organisatoren eigenlijk wel weten wat een dagje festival kost als je eten en drinken mee gaat tellen? 

Vandaag lanceerde werkgeversorganisatie MKB Nederland weer eens het plan werkgevers slechts voor het ziekteverzuim van hun werknemers te laten betalen als er sprake is van werkgerelateerde ziekte.

Dat klinkt heel logisch. Waarom zou een werkgever immers moeten betalen als zijn werknemer bij het skiën een been breekt? De opsomming van voorzitter Loek Hermans gaf echter al meteen een van de problemen aan. Hij was van mening dat de loondoorbetaling slechts zes weken zou mogen duren bij alcohol- en drugsgebruik, strafbare feiten, sport- en vakantieblessures of huishoudelijke ongevallen, roekeloos rijgedrag en plastisch chirurgische ingrepen zonder medische noodzaak.

Er zijn wel heel veel ziektegevallen die hieronder zullen vallen. Of beter gezegd kunnen vallen. Een voormalig alcoholist zal tot in lengte van jaren na zes weken te horen krijgen dat zijn ziekte een gevolg is van alcoholgebruik. Zijn versleten gewrichten het gevolg van het werk of van het sporten? Als je bij een bedrijfsfeestje net als iedereen aan de champagne hebt gezeten - de baas had immers iets te vieren - en je krult je auto om een boom, is de werkgever die de champagne schonk dan gevrijwaard? (In het laatste geval ga je overigens zelf ook zeker niet vrijuit…)

Het wordt een enorme warboel van feiten en omstandigheden, waarvan het merendeel voor de rechter zal belanden. Bovendien worden sportblessures hier heel makkelijk uitgesloten. Maar sport komt toch ook je gezondheid en dus je inzetbaarheid ten goede? Wanneer komt overgewicht om de hoek kijken als factor? Als je je bij sport blesseert is het je eigen schuld, als je niet sport uit angst voor blessures is het overgewicht ineens een reden om geen aanvulling uit te keren. Zijn psychische aandoeningen wel of niet werkgerelateerd?  Worden ze misschien mede veroorzaakt of verergerd door het werk?

Daarnaast laat Hermans fijntjes achterwege dat diezelfde werknemer niet tot zijn pensioen gecompenseerd wordt voor wel werkgerelateerde blessures. Rugklachten? RSI? Na twee jaar word je de WIA ingeschoven - als je mazzel hebt - en de werkgever is klaar. De huidige regeling heeft inderdaad een nadeel voor werkgevers, anderzijds is er wel degelijk ook een nadeel voor werknemers.

Uiteindelijk hebben werkgever en werknemer een gezamenlijk belang in de gezondheid van de werknemer. Wanneer iemand een alcoholprobleem heeft is dat vrijwel altijd af te lezen uit verzuimcijfers. Daarvoor heeft elke werkgever verplicht een arbodienst, die op dat moment ingeschakeld kan worden.

Maar waarom kwam Hermans met dit plan? Omdat de reintegratie voor geen meter blijkt te werken. MKB Nederland: “Deze reïntegratie verloopt nu nog erg moeizaam door het onvoldoende meewerken van arbodiensten en het UWV.”

Juist, het ligt aan de anderen. Dat reïntegratie en vooral de besteding van de fondsen daarvoor niet zo bijster efficiënt verloopt is zeker. Maar de oplossing van MKB Nederland is dezelfde als altijd: de rekening wordt bij de werknemer gelegd.

House Of Lords - Come To My Kingdom [recensie]

Zeker, in elk boek staan lettertjes. De kans is bovendien groot dat ze er alle 26 in staan. Maar niet zoals in dit boek: maar 26 letters, als popup.

Phish - Live in Brooklyn

Het was me even ontgaan, maar er is een nieuwe versie van Grow uitgekomen. Deze keer is het de bedoeling in de juiste volgorde allerlei vaardigheden toe te voegen om daarmee een samenleving vorm te geven. Zei daar iemand Sim City? Maar mooi is’tie wel: Grow Island.

Toto - Tambu

Kent u die mop van die griep die niet wegging? Ik niet, want ik vond er weinig lolligs aan. Gelukkig was ik net op tijd (enigszins) hersteld om een bezoek te brengen aan Jam In The Dam, alwaar Umphrey’s McGee een van de deelnemende bands was.

Gelukkig voor mij schijnt wiet medicinale kwaliteiten te hebben, want toen ik de Max - de kleine zaal van de Melkweg - binnenkwam, kon je de wietwalm in plakjes snijden. Dat had ik niet meer zo erg meegemaakt sinds ik jaren geleden op Lowlands eens The Levellers zag.

Jam In The Dam is dan ook geen gewoon festival. Een rijtje Amerikaanse jambands komt voor vijf dagen naar Nederland, met in hun kielzog een vliegtuig vol met fans. De reden dat ze die bands niet op een Amerikaans festival gaan bekijken, ligt ‘m in de wiet als bijkomende attractie. Menig concertbezoeker was dan ook niet van plan het concertbezoek ten koste van de zuivere wietrooktijd te laten gaan - vandaar die walm…

Van de voorgaande band, Disco Biscuits, zag ik een uur van de set. Eerlijk gezegd vond ik dat ook meer dan genoeg. Drie van de vier muzikanten staarden een uur lang amechtig op hun eigen vingers en iemand had de gitarist verteld dat jammen hetzelfde is als oeverloos toonladdertjes op en neer gaan op de gitaarhals. U begrijpt: na een kwartier was hier de lol al af.

Umphrey’s McGee begon op een jetlagvriendelijk tijdstip: om kwart over twaalf ’s nachts, tot ongeveer half drie. De setlist was, zoals gebruikelijk bij Umphrey’s McGee, totaal anders dan de twee voorgaande dagen. Het was fraai om te zien hoe de band van vette funk naar metal naar reggae naar pop overschakelde zonder daarbij ook maar één tel te missen. De tekens kwamen daarbij van gitarist Jake Cinniger, maar de echte lijm in de band kwam van drummer Kris Myers. Wat een fantastische drummer is dat!

Na twee uur en een kwartier dik genieten had het van mij nog wel even door mogen gaan. Een voordeel: ik kan het binnenkort opnieuw meemaken, als het optreden - zoals élk optreden van de band - via de site te krijgen is. Dat zouden meer bands moeten doen.

Umphrey’s McGee - Live at The Murat [recensie]

De stichting Nederland Bekent Kleur organiseert zaterdag a.s. een manifestatie Manifestatie “tegen racisme, voor solidariteit”. Niets mis mee, en helaas heel erg nodig.

Jammer genoeg wordt de manifestatie - ook door de organisatie - steeds meer een manifestatie tegen Wilders. Wat mij betreft kan er niet genoeg geprotesteerd worden tegen de dommige retoriek van Wilders, maar juist bij een manifestatie moet je het volgens mij breder trekken.

Want waar zijn de andere partijen? Verdonk en de VVD hebben met jarenlange uitlatingen bijgedragen aan het klimaat waarin een demagoog als Wilders kan floreren. En wat te denken van de huidige coalitie, die uiteindelijk de dubbele nationaliteit afschaft? Bij de benoeming van Aboutaleb en Albayrak maakte Wilders er een shownummertje van, en iets meer dan een jaar later lijkt het al geen discussiepunt meer. Niemand die protesteert dat nationaliteit plots gelijk wordt gesteld aan loyaliteit, niemand die er op wijst dat Nederland zich steeds meer terugtrekt op het eigen eilandje, alsof alles wat anders is - of zelfs lijkt - een bedreiging is.

Wilders is een symptoom van iets wat een groot deel van Nederland in zijn greep heeft. De manifestatie tegen Wilders richten geeft allerlei anderen de mogelijkheid zich goed te voelen, “want zij zijn niet zo”, terwijl ze gewezen zouden moeten worden op hun eigen rol en hun eigen bekrompenheid. Een gemiste kans, dus.

Frank Marino - Juggernaut

De afgelopen week ben ik voornamelijk flink aan het snotteren geweest, maar twee recensie-cd’s maakten veel goed.

De eerste is van The Rhythm Chiefs, een rootsband uit Dordrecht die op het debuutalbum Ships Of Wonder  een fraaie staalkaart van americana ten beste geeft, met blues en rockabilly als hoofdingrediënten. De productie van de cd is prima, de muzikanten kunnen veel maar beperken de krachtpatserij voor extra effect, kortom een heerlijke cd. Dat de gitarist pas 16 is, doet er dan helemaal niet meer toe. Lees maar…

Umphrey’s McGee is mijn grootste ontdekking dankzij File Under. Sinds Anchor Drops ben ik helemaal verslingerd aan de compacte rocksongs met lange jams van deze band. Live heb ik ze nog niet kunnen bewonderen, maar dat gaat woensdagnacht (-nacht, ja) gebeuren. De dubbelaar Live at The Murat kwam afgelopen week precies op tijd binnen. Ja, het is een jamband en dat is te merken. Maar tegelijkertijd zijn hun songs strak en zeer herkenbaar en daarom de perfecte omlijsting voor die jams. Eigenlijk kwam deze plaat vorig jaar al uit, maar voor mij gaat dit waarschijnlijk de plaat van het jaar 2008 worden. Lees maar…

The Mars Volta - Scab Dates [recensie]