Het nieuwe album van Joe Satriani draagt de buitenissige titel Professor Satchafunkilus and the Musterion of Rock. Die past ook wel bij deze buitenissige plaat, want zoals vaker gaat Satriani op deze plaat het experiment bepaald niet uit de weg.

Meest opmerkelijk vind ik nog wel zijn poging-tot-anthem “I Just Wanna Rock”. Een vette AC/DC-riff, een voicebox en een koor voor de yell, dat verwacht je toch niet zo snel bij de man die vooral subtiele, technisch buitengewoon vaardige instrumentale hardrock laat horen. Maar verdomd als het niet waar is, ik betrap me er regelmatig op dat ik “I Just Wanna Rock” loop te neuriën. En zo gaat het met dit hele album: soms moet je er even aan wennen, maar steeds blijkt het toch weer een prima track.

Voor wie het zelf wil ervaren, is de cd nog te winnen ook. Lees maar

Deep Purple - Who do we think we are

Ik ben steeds op zoek naar tooltjes die het leven makkelijker maken wanneer je in Internet Explorer sites aan het bouwen bent.

Drie - gratis - tooltjes gebruik ik daarbij met grote regelmaat. De IE Developer Toolbar, vergelijkbaar met en soms zelfs beter dan de Webdeveloper extension voor Firefox, CSS Vista om on-the-fly je CSS aan te passen en meteen het resultaat te bekijken en een simpel maar effectief beeldschermliniaaltje, Pixelruler.

Van een cursist kreeg ik vorige week tips voor nog twee andere handige tooltjes voor IE7 en Firefox. Beide tooltjes worden als transparant schermpje over de pagina gelegd en helpen bij het zoeken naar CSS-eigenschappen. XRAY toont de eigenschappen van een element dat je aanklikt, MRI helpt je om te zoeken naar elementen die een bepaalde eigenschap hebben.

Het beste nieuws is overigens dat deze tooltjes vanaf de introductie van IE8 niet meer nodig zijn. Daarin worden uitgebreide developertools meegeleverd. Microsoft mag dan nog steeds eigenwijs zijn, het IE-team maakt hele grote stappen vooruit.

Black Sabbath - Dehumanizer

Tot mijn schande moet ik bekennen dat ik nog nooit van The BellRays had gehoord. Een gemiste kans, want hun broeierige mix van rock, blues en soul dampt de cd-speler uit. Dankzij de zangeres, die Beth Hart en Joyce Kennedy haast naar de kroon steekt, maar ook dankzij de lekker simpele productie van de muziek. Hard Sweet and Sticky klinkt daardoor zoals het hoort te klinken. Rock and Soul met ballen. Lees maar

Van Halen - Fair Warning

Sociale netwerken zijn reuze hip. Het begon ooit met Orkut, inmiddels zijn er Hyves, MySpace en nog een paar honderd andere. Het barst ervan en je schijnt overal lid van te moeten zijn. Ik heb er eerlijk gezegd niet zo heel veel zin in en maak er alleen gebruik van als het echt iets kan toevoegen. Ik ben dus wel actief op LinkedIn en Plaxo en met een beetje goede wil zou je Last.fm ook een social network kunnen noemen. Maar Hyves en aanverwanten laat ik graag aan me voorbij gaan.

Okee, er is een vierde waar ik me graag bij zou aansluiten. Maar dat kan dan vreemd genoeg weer niet

Carl Carlton And The Songdogs - Cahoots & Roots [recensie]

Gelezen bij elisabeth:

“Mijn nichtje zit in groep 3 en laat mij haar schrijfschrift zien. Op een van de bladzijdes is een oefening waar kinderen de fruitschaal moeten beschrijven. Roos heeft FRUIT opgeschreven.

De juf heeft er een dik kruis doorheen gezet en het correcte woord opgeschreven: FRUID.”

F.F.F. - Free For Fever

Elders op YouTube wordt meer uitleg gegeven over de herkomst van de Wilhelm Scream. Degene die uitleg geeft over de herkomst van dit uit 1953 stammende geluid beheert een website vol met dergelijke verhalen en weetjes: Hollywood Lost And Found. Smullen!

Iedereen kent de ergernis van televisiereclames die ineens veel harder klinken dan het programma dat door die reclames onderbroken wordt. En toch staat het volume - ook bij de zender - meestal niet harder tijdens die reclames.

Dat is het gevolg van de manier waarop het geluid gemasterd wordt. De afgelopen jaren zijn online diverse filmpjes geplaatst over dat verschijnsel, maar dan in verband met muziek-cd’s. Zeker daarbij is deze praktijk doodzonde, simpelweg omdat je een flink deel van de dynamiek in de muziek kwijtraakt. Als ik het hard wil hebben staan, draai ik wel aan de volumeknop…

De organisatie Turn Me Up! wil in elk geval dat muzikanten zelf kunnen kiezen voor de manier waarop hun muziek op een geluidsdrager terechtkomt. Willen ze de “moderne” mastering dan is dat best, maar willen ze het anders, dan moet dat kunnen. Door middel van een keurmerk op de cd kan de onderscheidende muziekkoper dan zien dat de muziek klinkt zoals de muzikant dat wil.

De site van Turn Me Up! staat overigens vol lezenswaardig materiaal hierover. Ook voor mensen zoals ik, die geen geluidstechnicus zijn maar wel horen of iets goed klinkt of niet.

(via my own music industry)

Velvet Revolver - Libertad [recensie]

Een van de merkwaardigste fenomenen in filmland vind ik de Wilhelm Scream. Dat is een geluid - van een schreeuw, uiteraard - dat steeds opnieuw in films gebruikt wordt. Een beetje zoals je in Duitse films de nagesynchroniseerde John Wayne steeds weer in andere films hoorde.

Het lollige is dat de Wilhelm Scream een zekere cultwaarde gekregen heeft en zodoende opduikt in films als Kill Bill. In het filmpje The Wilhelm Scream is een hele rij van filmfragmenten met de Wilhelm Scream achter elkaar gezet. Kill Bill, Lord Of The Rings, tekenfilms, en heel, heel vaak Star Wars. Aaaaaaaaaaaaaaaaah!

(via l-rs.org)

Het vreemdste verzoek sinds lang kwam zojuist tot mij via de mailinglist van een van mijn favoriete hangouts ten Wereldwijde Webbe: “Zeg, word weer eens werkloos” werd mij toegeworpen - voorzien van smiley hoor, en ik weet wie het zegt. Maar hoewel ik bij de betreffende hangout graag vaker kopij zou aanleveren, is werkloosheid niet een van de methoden die ik wenselijk of haalbaar acht.

Nou ja, het is in elk geval beter dan wat ik laatst te horen kreeg toen ik eerst een stukje voor de tweede keer invoerde en vervolgens een d/t-fout maakte. “Ben je verliefd of zo?” werd me vrolijk gevraagd. Helaas moest ik dat ontkennen en kon ik slechts concluderen dat het hooguit vroege Alzheimer zou kunnen zijn…

Steve Vai - Mystery Archives, Vol. 4

Historicus Arend Jan Boekestijn is nu VVD-kamerlid, maar vond zichzelf al lang voor die tijd een Sublieme Intellectueel. Een volstrekt onterecht beeld, wat mij betreft. Een treffende illustratie vind ik nog steeds zijn artikel op Sargasso, waarin hij met aan de hand van een reeks dommige generalisaties van andere stromingen bijna een pleidooi voor een soort Liberale Heilstaat neerzette. Van een historicus, zelfs geen hele goede, mag je verwachten dat hij ziet dat Nederland per definitie een mengvorm van stromingen is, waarin feitelijk elk van de partijen - op wellicht Wilders en Verdonk na - in een niet al te grote bandbreedte opereert.

Afgelopen week trok Arend Jan fel van leer in de Tweede Kamer - en stond hij ofwel enorm te blunderen, of heeft hij laten zien dat compassie niet in zijn woordenboek voorkomt. Wat was er gebeurd? Minister van Middelkoop zou naar Sudan gaan, maar kreeg geen visum, vlak na het verschijnen van het broddelwerkje van Geert Wilders. Direct werd tussen die twee zaken verband gelegd, hoewel de Sudanese regering sprak van een administratieve vergissing. Van Middelkoop zou binnenkort alsnog een uitnodiging ontvangen. Maar dat was niet eens het punt.

Samen met de PVV eiste de VVD - in de persoon van Boekestijn - om stopzetting van de ontwikkelingshulp aan Darfur als protest van de Nederlandse regering. Van de PVV is dat een reflex, dus daar kijkt niemand van op. Bij de VVD ligt dat wat anders. Die partij is niet per definitie tegen ontwikkelingshulp. Leuk diplomatiek drukmiddel toch, die ontwikkelingshulp? Zeker. Maar niet als de ontwikkelingshulp niet naar de Sudanese regering gaat, maar juist via andere kanalen naar de vluchtelingen gaat. De regering is partij in het conflict in Darfur en dus medeveroorzaker van wat daar allemaal gebeurt.

Arejnd Jan was dus van zins vluchtelingen tussen de Nederlandse en de Sudanese regering te zetten. Blijkbaar zijn voor Boekestijn Sudanezen allemaal hetzelfde, of ze nu vluchteling zijn of aanhanger van de regering aldaar. Ze lijken allemaal zo op elkaar, hè?

En zo was meneer de intellectueel bezig de levens van vluchtelingen op te offeren voor wat niet meer dan een signaal zou zijn aan de Sudanese regering. Die zou immers niets voelen van de stopgezette ontwikkelingshulp. Je kunt alleen maar hopen dat hij zich hier gruwelijk vergaloppeerd heeft. Het alternatief is immers dat hij wist waar hij mee bezig was…

Fishbone - Live in Amsterdam

De Vlamingen uit de reacties op dit postje hebben me helaas niet aan een goed alternatief voor ‘groenpluk’ kunnen helpen.

Maar voordat ik weer op Nederlandse bodem was, had ik zelf twee alternatieven bedacht: een poëtische beschrijving van de daders, schoolschuimers, en een functioneel alternatief, talentwieden.

Zo, en laat nu die strafregels maar komen.

Steve Vai - Mystery Archives, Vol. 3

Volgende Pagina →