May
18
Drie bekende namen uit de Frontiersstal.
Van Khymera had ik van deze drie de hoogste verwachtingen na het vorige album. Muzikaal is er ook nog steeds niets op aan te merken, met als opmerkelijkste feit de Pink Cream 69-bassist Dennis Ward als zanger. Helaas is het songmateriaal nog steeds vreselijk doorsnee en komt ook dit album tot niet meer dan een dikke voldoende.
Royal Hunt is een band die me nooit heel veel gedaan heeft. Vooral de té prominente toetsen zitten me dwars. Dat is ook zo bij dit album. Niettemin is dit wel een prima album. Voor anderen, dat wel.
De verrassing komt van White Lion. Alleen Mike Tramp is nog over van de oorspronkelijke bezetting en de afgelopen jaren is er voornamelijk gesteggel geweest over wie de naam zou mogen gebruiken. Blijkbaar is daar een regeling getroffen, want de band die eerst om juridische redenen Mike Tramp’s White Lion moest heten, heet nu gewoon White Lion. Maar tot mijn verrassing is het een prima album geworden. Niet dat Tramp ineens een briljante zanger is geworden, maar hij heeft rekening gehouden met zijn beperkingen en de band legt een verrassende stevig fundament. Resultaat is een prima poprock-cd die juist lekker heavy is gehouden in plaats van dat ‘ie is gladgestreken.
Lees maar: White Lion/ Khymera/ Royal Hunt.
Reacties
Reageer