Moet u dit nou eens lezen:

“Mensen maken te weinig onderscheid tussen geloofsovertuigingen en politieke opvattingen. Ik ben aanspreekbaar op mijn politieke opvattingen. Je bent ondemocratisch bezig als je bepaalde mensen van het debat wilt uitsluiten, als je zegt ‘Alles goed en wel, maar alsjeblieft niet de christenen’, of ‘alsjeblieft niet de moslims’. Het is een bange en intolerante houding. Mensen die naar aanleiding van het embryodebat riepen dat ‘de christenen praatjes begonnen te krijgen’ vind ik bange mensen.”

…en dit:

“Het CDA is altijd geneigd geweest om een compromis als vertrekpunt te nemen, als nieuwe norm. Voor mij blijft een compromis een compromis. Het ideaal is er nog niet mee bereikt.”

En wie is deze held van de onderdrukten, deze kampioen der rechtschapenheid, dit toonbeeld van tolerantie? Precies, André Rouvoet, de man die de bange en intolerante houding van zijn partij tegenover homo’s in zijn clubje naar buiten verkocht als een helder compromis, terwijl zijn aanhang er “Alles goed en wel, maar alsjeblieft niet de homo’s” mee kan blijven zeggen. “Het ideaal is er nog niet mee bereikt.” Ik ben bang dat ik weet wat zijn ideaal is.

Rouvoet klaagt over hoe hij benaderd wordt en toont tegelijkertijd glashelder aan dat hij ook niet beter verdient. De dappere taal ten spijt.

Hybride auto’s zijn helemaal in, vooral dankzij de staatssecretaris van Financiën. Ook ik ben erg blij met de 14% bijtelling.

Maar wat zou nou de bijtelling van zo’n komkommobiel zijn? Of van een van de andere Edimobiles, hier of hier?

Beetje water en (olijf)olie erin en karren maar!

Judas Priest - Nostradamus [recensie]

Hebt u ook altijd de neiging toch snel even te kijken of u de verschillen kunt vinden, ook al zijn de twee plaatjes nog zo flauw en kneuterig? Aardige varianten daarop zijn 5 Differences en het vervolg 6 Differences. Verschillen zoeken, maar dan anders. En lang niet altijd makkelijk.

5 Differences en 6 Differences.

Met Black Tide en 3 Doors Down kreeg ik twee typische MTV-bands te recenseren. Ik kan u vertellen dat dat geen onverdeeld genoegen was.

Black Tide is een nieuw bandje met een zanger/gitarist/songschrijver van nog maar 14 jaar. Wat zegt u? Tokio Hotel? Ja, die naam schoot me ook door het hoofd. Het klinkt allemaal best okee, maar ik bleef het gevoel houden dat dit een heel erg bedacht bandje was. Er zullen ongetwijfeld de nodige MTV-pubertjes zijn die dit prachtig vinden, maar voor de echte muziekliefhebber is dit net iets teveel marketing, zorgvuldig bij elkaar geschraapte invloeden en de onvermijdelijke cover, in dit geval Metallica’s “Hit The Lights”. Maar bijzondewr? Nou nee.

3 Doors Down zou op Arrow staan, maar moest op het laatste moment afzeggen.Na beluistering van dit album ben ik daar bepaald niet rouwig om. Het is namelijk MTV-rock van de slechtste soort. Alles mid-tempo, alles volgepropt in de productie en tegelijkertijd afgevlakt en dertein-in-een-dozijn-songs. Een van de slechtste albums die ik dit jaar besprak.

Twee keer MTV, twee keer kastvulling:Black Tide - Lights From Above en 3 Doors Down - 3 Doors Down.

Amaseffer - Slaves For Life [recensie]

Als een automobilist meent dat drive-in diners de enige soort zijn, kan het wel eens een tikkie rommelig worden. De bezoeker die een stukje meerijdt, blijft er niettemin verrassend nuchter onder…

Ooit brak ‘ie door via ons kleine kikkerlandje. Nog altijd heeft hij vooral in Europa succes met zijn bluesrock, die in de eerste plaats Degelijk is. In die jaren is zijn muziek - zeker live - weinig veranderd, waardoor een déja vu geen opmerkelijke gebeurtenis was bij zijn optredens. Op The Outsider zoekt Trout wat andere paden op, met meer akoestische gitaar en met harmonica, en dat doet zijn muziek zeker goed. Tel daarbij op dat Trout op dit album uitstekend zingt en je hebt een album dat zij die inmiddels wat Trout-moe waren toch nog eens moeten beluisteren: Walter Trout - The Outsider.

The Darkness - Permission To Land

Het schijnt heel belangrijk te zijn dat je beroemd wordt. Wired heeft daarom de Celebrity Meter. Daarbij hoor je wel je MySpace-account en je Twitter-url in te voeren. Laat ik die nu geen van beide hebben. Net zo min als Technorati-, Digg- en Nujij-knopjes op m’n site. Of een Hyvesaccount.

Mijn score blijft dan ook steken op een imposante 14. Ik ben blijkbaar zo ongeveer de laatste Grote Onbekende op het internet en ik vind het helemaal best. Op 1 augustus bestaat dit log zes jaar en al die jaren heb ik veel leuke reacties gehad, een relatief kleine maar trouwe groep lezers en heb ik veel leuke dingen beleefd en leuke mensen leren kennen door mijn geschrijf alhier. Door mijn geschrijf hier ben ik ook met genoegen verzeild geraakt op File Under, Sargasso en My Own Music Industry en indirect heb ik er zelfs mijn huidige baan aan te danken.

Zal ik u eens iets vertellen? Die volgende zes jaren gaan ook wel lukken zonder Hyves, Twitter en MySpace.

(via about:blank)

Dat platenmaatschappijen niet geïnteresseerd zijn in de muziek of de fans, dat is me al langer duidelijk. Dat een flink deel van de artiesten, met name uit de confectiesector, het niet doet voor de muziek of de fans, dat is me ook bekend. Maar dat dat voor een band als AC/DC ook blijkt te gelden verbaast me zeer. En toch is het zo.

Amerikaanse fans zullen hun exemplaar van het nieuwe album Dirty Rhytm in oktober moeten kopen bij de keten Wal-Mart, die daar het exclusieve recht op de verkoop heeft. “Och, slimme deal, en Wal-Mart zit daar toch overal?” denkt u nu misschien. Het laatste is niet helemaal waar, maar wat erger is, is dat Wal-Mart zich regelmatig bemoeid heeft met hoezen en zelfs teksten van platen die zijn in de schappen hadden liggen. Je neemt maar een regel opnieuw op of je plaat wordt niet bij ons verkocht, dat idee.

Juist echte muzikanten zouden zich verre van exclusieve deals moeten houden met bedrijven die hun artistieke integriteit niet respecteren. Dat Garth Brooks daar maling aan heeft, okee. The Eagles en Journey, triest maar niet helemaal verrassend. Maar “Rock And Roll Ain’t Noise Pollution”-AC/DC?

Voor Europese fans geldt dit allemaal niet, maar stiekem hoop ik dat het album slecht zal verkopen. Al moet ik meteen toegeven dat ik daar mijn bijdrage niet in zal leveren. Want als ik het album niet via File Under krijg, koop ik het zelf. De ongecensureerde versie, dat wel.

Marillion - Misplaced Childhood

Na de livedubbelaar eind vorig jaar verschijnt er nu alweer een live-dubbel-cd. Tikkie overbodig? Nou, toch niet. Het zijn namelijk 24 Jimmy Stewarts op dit album. 24 watte? Jimmy Stewarts, improvisaties die de heren bij diverse optredens hebben gespeeld. Ingebed in andere songs, maar van zichzelf eigenlijk al (instrumentale) songs. Zo kan het gebeuren dat er diverse songs twee keer opstaan en je toch niet steeds hetzelfde hoort, omdat op dit album alleen de Jimmy Stewarts aan elkaar gemixt zijn. Rare jongens, die Chicagonezen. Echt iets voor de liefhebber. Gelukkig ben ik er daar een van: Umphrey’s McGee - Jimmy Stewart 2007.

Scagnetti, Vega, Alabama, Hanzo…

In een Braziliaanse korte film heeft een filmliefhebber door hoe Quentin Tarantino’s geest werkt. Zijn films zijn niet zomaar films, ze zijn deel van een groter geheel. Lekker spannend in beeld gebracht en goed bedacht: Tarantino’s Mind.

Fish - Field Of Crows

Ome Alice maakt nog plaatjes, jazeker. Maar de bio, die theatrale rock en een heavier plaat dan ooit van Ome Alice beloofde, die jokkebrokte. De plaat kent een paar heavy tracks, maar bij het merendeel van de nummers lijkt de productie juist het tegendeel bewerkstelligd te hebben. Alice Cooper klinkt natuurlijk nog wel als Alice Cooper en het verhaaltje over seriemoordenaar Spider is aardig uitgewerkt, maar een uitschieter is ’s mans oeuvree is dit toch echt niet: Alice Cooper - Along Came A Spider.

h - Ice Cream Genius

Nou ja, een paar meer, want dit is postje nummer 5003. In net geen zes jaar tijd. En 500+ recensies, interviews en verslagen op File Under, columns op Sargasso en wat bijdragen op My Own Music Industry. En toch in al die tijd maar één toetsenbord versleten…

Wanneer ik zou zeggen dat ik Mötley Crüe een reuze interessante band vond, zou ik de waarheid ernstig geweld aandoen. Integendeel, muzikaal vond ik sommige songs leuk - goeie anthems schrijven kunnen ze wel - maar vond ik de productie vaak matigjes en hun gedrag - annex imago - vond ik puberaal en asociaal. Even hoopte ik op pret bij het live-album van een paar jaar terug, maar daar was de productie zo beroerd dat ook die nooit meer m’n cd-kast uitkwam.

Ik verwachtte dan ook niet zo bar veel toen ik dit album te bespreken kreeg. Mijn verbazing was groot toen ik het album van begin tot eind met plezier bleef beluisteren. Natuurlijk, het soortelijk gewicht is nog steeds erg gering en de autobiografische teksten negeer ik ook maar meteen, maar het is simpelweg een lekker album. Geen tracks die zwaar teleurstellen, een paar goede anthems en een productie die lekker heavy en tegelijkertijd evenwichtig is. Misschien wel hun beste album ooit: Mötley Crüe - Saints Of Los Angeles.

Vinkenoog/Spinvis - Ritmebox