Jul
26
What Do You Do For Money Honey
Gepost in muziek, samenleving
Dat platenmaatschappijen niet geïnteresseerd zijn in de muziek of de fans, dat is me al langer duidelijk. Dat een flink deel van de artiesten, met name uit de confectiesector, het niet doet voor de muziek of de fans, dat is me ook bekend. Maar dat dat voor een band als AC/DC ook blijkt te gelden verbaast me zeer. En toch is het zo.
Amerikaanse fans zullen hun exemplaar van het nieuwe album Dirty Rhytm in oktober moeten kopen bij de keten Wal-Mart, die daar het exclusieve recht op de verkoop heeft. “Och, slimme deal, en Wal-Mart zit daar toch overal?” denkt u nu misschien. Het laatste is niet helemaal waar, maar wat erger is, is dat Wal-Mart zich regelmatig bemoeid heeft met hoezen en zelfs teksten van platen die zijn in de schappen hadden liggen. Je neemt maar een regel opnieuw op of je plaat wordt niet bij ons verkocht, dat idee.
Juist echte muzikanten zouden zich verre van exclusieve deals moeten houden met bedrijven die hun artistieke integriteit niet respecteren. Dat Garth Brooks daar maling aan heeft, okee. The Eagles en Journey, triest maar niet helemaal verrassend. Maar “Rock And Roll Ain’t Noise Pollution”-AC/DC?
Voor Europese fans geldt dit allemaal niet, maar stiekem hoop ik dat het album slecht zal verkopen. Al moet ik meteen toegeven dat ik daar mijn bijdrage niet in zal leveren. Want als ik het album niet via File Under krijg, koop ik het zelf. De ongecensureerde versie, dat wel.
Reacties
Reageer