Casaspider is de organisator van de Webloggers voetbalpoule - ook al moet poule eigenlijk als pool geschreven worden. Geinig, dus ik deed vanaf vorig jaar mee.

Het is duidelijk waar ik in de rangschikking hoor: vorig seizoen eindigde ik glansrijk onderaan, nu - halverwege het eerste voetbalweekend - sta ik meteen op dezelfde plek.

Iets zegt me dat de toto niet aan mij besteed zal zijn…

AC/DC - High Voltage

Axl Rose mag dan al een jaar of vijftien bezig zijn met het uitbrengen van Chinese Democracy, Guns N’ Roses’ Appetite for Destruction is ook na al die jaren nog een heerlijk album. Een van de hoogtepunten daarop is uiteraard “Welcome To The Jungle”.

De song verandert wel wat als je het verhaal erachter hoort. Het is niet het verhaal van een stoere wannabe-rockster, maar vooral van een timide jochie van net achttien, Bill Bailey. Dat jochie kennen we nu als Axl Rose…

AC/DC - Back In Black

Voor de liefhebber van Americana is dit bijna een verplicht plaatje. Pat Todd doet niets vernieuwends, maar niet minder dan twintig songs lang rockt, country’t en bluest hij erop los. Lekker rauw op z’n tijd en nergens braafjes. Op zijn minst beluisteren dus: Pat Todd & The Rankoutsiders - Holdin’ Onto Trouble’s Hand.

Queensrÿche - The Art Of Live

Richie Kotzen is zo’n gitarist waarvan ik de albums graag goed wil vinden. Prima gitarist, harde werker, in staat om lekkere bluesock te spelen. Jammer genoeg wisselt Kotzen goede albums af met slechte. Juist het live-album blijkt niet een van zijn betere te zijn. Speelt ‘ie slordig dan? Nee. Zijn de songs slecht? Nee. Maar als enige gitarist in een powertrio moet je ervoor zorgen dat het geluid en de slaggitaarpartijen afwisselend zijn, wil het na verloop van tijd niet één grote brij worden. Een extra gitarist zou hier wonderen hebben verricht: Richie Kotzen - Live In Sao Paulo.

Frank Marino - Juggernaut

Minister Cramer van Milieu heeft blijkbaar niet veel te doen: ze gaat zijn bezig houden met godbetere het snelwegpanorama’s! Automobilisten moeten niet gestoord worden door het aanzicht van bedrijventerreinen en woonwijken, zo meent zij.

Blijkbaar snapt ze niet helemaal dat snelwegen soms juist het uitzicht en leefklimaat verpesten voor woonwijken. En waarom zou je bedrijventerreinen niet aan snelwegen leggen? Dat is beter dan midden in woonwijken.

Niet onbelangrijk vind ik persoonlijk ook dat mijn medeweggebruikers tussen het bellen, dvd-kijken en met de navigatie spelen door hun ogen op de weg houden. Daar rijd ik namelijk, en niet in de belendende woonwijk.

Zou het een restantje optimisme zijn? De steden en dorpen zijn al verloren, laten we dan maar proberen de snelweg als middelpunt van het milieubeleid te kiezen.

De bio zette me even op het verkeerde been, maar het duurde niet lang of ik wist dat ik met het album van Xavier Rudd iets heel moois had binnengekregen. Het leunt tegen de rauwe bluesy slidegitaarkant van Ben Harper, al langer een van mijn favorieten, maar Rudd brengt genoeg eigens mee om op zichzelf te staan.

Wat heet, psychedelica, gospel, didgeridoo, Rudd gebruikt het allemaal in heerlijk ontspannen songs. Maar de songs mogen ontspannen zijn, de arrangementen zijn reuzespannend. We hebben bovendien een prijsvraag, dus u kunt ‘m nog winnen ook: Xavier Rudd - Dark Shade s Of Blue.

Queen - Rock Montreal

Greg Howe is een veelgevraagd sessiemuzikant en heeft al heel wat grote namen uit de pop bijgestaan met zijn gitaarwerk. Ooit begon hij echter als vele andere gitaristen van zijn generatie bij het Shrapnel-label van shredderpionier Mike Varney.

Howe’s nieuwste album is in de VS ook bij Shrapnel uitgekomen en in Europa bij het bluesrocklabel Provogue. Maar shredden doet hij al lang niet meer. Het begint met jazz, en daar komen allerlei stromingen overheen. Knap, dat zonder meer, maar mij raakt het helaas geen moment: Greg Howe - Sound Proof.

Bif Naked - Superbeautifulmonster [recensie]

Wanneer ik tank bij een pomp die aan de dure kant is - lees: langs de snelweg - krijg ik een mailtje van het bedrijf dat de tankpas heeft verstrekt. Ik kan daarin tips waar ik goedkoper kan tanken. Niks mis mee.

Pesky detail: voor mijn laatste tankbeurt bij Delft krijg ik tips voor goedkope pompen in Utrecht, Zeist en De Bilt. Misschien moet ik de volgende keer gewoon doorrijden en ergens halverwege, bij Gouda of zo, bellen of ze een jerrycan benzine uit De Bilt kunnen brengen…

AC/DC - For Those About To Rock

Er zijn wel eens van die bands waarvan je de naam al heel lang kent en je toch het materiaal nooit gehoord hebt. Silent Rage was zo’n band voor mij. Deels zal dat te maken hebben met de naam. Bij een naam als Silent Rage verwacht ik eerlijk gezegd dertien-in-een-dozijn-rechttoe-rechtaan-metal. Mooi niet dus. Hardrock met een poppy tintje.

Desondanks werd ik niet blij van het album. De slechtste productie sinds lang, een rommeltje van arrangementen en maar weinig geslaagde songs. Frisbeemateriaal: Silent Rage - Four Letter Word.

Ik heb eerlijk gezegd geen idee meer waar ik ‘m vandaan heb, maar het is het Ei van Columbus voor Windows Explorer: Folder Size.

In de Windows Explorer (Verkenner) zie je wel de grootte van bestanden, maar niet die van de mappen. Dit handige dingetje zet er een kolom Folder Size bij. Niet meer dan dat. Maar voor Windows 2000/2003/XP maakt het een wereld van verschil. Han-dig!

En terecht. Een dubieus verleden mag, maar dan dien je onvoorwaardelijk afstand te nemen van dat verleden en volstrekte openheid te bieden. Het eerste had hij gedaan, het tweede niet.

Eerder op de dag had partijvoorzitter Nijhof gezegd dat het laatst bekende probleem uit Duyvendak’s actieverleden, het afdrukken de namen en adressen van ambtenaren in een actieblaadje, hoe dan ook onaanvaardbaar was als actiemiddel. Dat was een opluchting, want ik heb de afgelopen dagen pijnlijk veel mensen horen roepen dat Duyvendak’s acties minder ernstig waren omdat ze “voor de goede zaak” waren.

Pijnlijk, want met dergelijke argumenten worden nu op Guantanamo Bay mensen zonder vorm van proces vastgehouden en gemarteld. Juist als je voor een goede zaak zegt te strijden is het belangrijk om dat op een zo zuiver mogelijk wijze te doen. Burgerlijke ongehoorzaamheid kan op het randje zijn, inbraak en zeker de publicatie van adressen met bedreigingen als gevolg zijn daar ver overheen.

GroenLinks-fractieleider Femke Halsema benadrukte bij NOVA dat het Duyvendak’s beslissing was. Dat was jammer, want verder was ze heel duidelijk en helder. Eindelijk. Er werd in een reportage een actiefossiel ten tonele gevoerd met precies zo’n dubieuze moraal. Vervolgens werd van Halsema verwacht dat ze zou zeggen dat mensen met een dubieus actieverleden niet thuishoren in GroenLinks.

Daar ging ze niet op in. Ze benadrukte daarentegen dat fouten in iemands verleden niet per definitie het vertrek moeten betekenen. Terecht. Mensen kunnen leren van hun fouten. Belangrijker is of ze in woord en daad afstand hebben genomen van de gehanteerde middelen en volstrekte openheid hebben gegeven.

Gisteravond was Halsema eindelijk duidelijk. Het was alleen veel te laat - en dus heeft ook zij iets uit te leggen.

Michael Schenker Group - In The Midst Of Beauty [recensie]

Twee Duitse rockbands die absoluut niet Duits klinken in één recensie.

Van Soul Doctor werd ik twee studio-albums heel blij, dus een live-album zou helemaal dik feest worden. Dacht ik. Helaas, de prima songs en uitvoeringen worden verknald door een productie waarbij de gitaren veel te ver naar achteren staan. Het gevolg is een album dat het echte rockgevoel mist en derhalve minder is dan de studio-albums. Echt een gemiste kans.

De andere band is… ehm… zie je wel, ik ben ze nu al vergeten. Terecht, want muziek van de jaren tachtig spelen wil nog niet zeggen dat je de crappy productie uit die tijd ook moet gebruiken.

Twee tegenvallers dus: Soul Doctor - That’s Live! en Dark Sky - Empty Faces.