Liam Finn? Is dat niet…? Ja, dat is de zoon van, en regelmatig ook bandlid van. Maar op deze plaat is weliswaar te horen dat pa’s muzieksmaak vaak in huis geklonken zal hebben, het is allerminst een kopie. Liam - die live optreedt met een meemusicerende en -zingende dame - zit qua stijl echt een paar decennia verder dan Crowded House. Een goede keuze: Liam Finn - I’ll Be Lightning.

Merkwaardig. De ABN AMRO blijkt zich het recht voor te behouden je als klant te weigeren wanneer je binnen het politieke bestel de volgens hen verkeerde opvattingen hebt.

Goed, een extreem-rechts clubje, een organisatie die zich schuldig maakt aan of zich vereenzelvigt met criminele activiteiten of een anderszins omstreden organisatie, dat kan ik begrijpen. De ABN AMRO is, pardon was, een private onderneming en mag tot op zekere hoogte voorzichtig zijn wie als klanten worden aangenomen. Als je de bancaire activiteiten van een bordeelhouder naar tevredenheid ondersteunt is dat mooi, maar zou je wel eens binnen de kortste keren een eh… wat bontgeschakeerde clientèle kunnen hebben.

De ABN AMRO weigert nu echter als klant de Jonge Republikeinen, een debat- en lobbyclubje dat uitdrukkelijk de democratische weg kiest.

Eerst werd gekozen voor de argumentatie van ‘BKR-notering van een van de gemachtigden’ en ‘onduidelijke geldstromen’. Het eerste bleek lastig uit te leggen, want de enige die daarvoor in aanmerking zou komen was klant én kredietnemer bij de ABN AMRO en geldstromen waren er niet, laat staan dat ze onduidelijk zouden zijn.

Uiteindelijk komen ze met de argumentatie dat ‘inhoudelijke politieke activiteiten niet in overeenstemming zouden zijn met het beleid van de ABN AMRO’, die volgens een woordvoerder bovendien objectief zouden zijn. Wat dan het beleid is, willen ze er niet bijzeggen.

Misschien kan Wouter Bos nu die richtlijnen boven water krijgen?

(via Geen Commentaar)

Het kostte wat moeite om hem te pakken te krijgen, maar uiteindelijk kreeg ik Nuno Bettencourt toch aan de telefoon. Ik had er net een zware werkdag opzitten en was doodop, Bettencourt zat ergens waar de vogeltjes floten en volgens mij was hij intussen een eitje aan het bakken voor zijn ontbijt.

Maar over één ding waren we het eens: het is goed dat Extreme weer terug is. Over de verschillen tussen toen en nu, over de stand van de muziekindustrie, over het touren en over de plannen daarna: Interview Extreme.

Er staat een nieuwe column op Sargasso:

André Rouvoet is op ethisch gebied niet het meest vooruitstrevende jongetje van de klas. Van homo’s moet hij niets hebben - in elk geval niet als ze in zijn partij zitten -, al zegt hij dat niet hardop. Wat hij nu wel hardop zegt in de vandaag verschijnende nota van zijn hand, is dat mensen die willen scheiden eerst in therapie zouden moeten.

Klinkt beschaafd, want waarom zou je niet proberen om je huwelijk te redden, nietwaar? Maar wat hij blijkbaar niet wil weten, is dat je soms moet concluderen dat scheiden de beste oplossing is voor alle partijen.

Rouvoet komt vandaag met een nota waarin hij verplichte therapie voorstelt als mensen willen scheiden. De psychiaters hebben de champagne al ingeslagen met al die klandizie in het vooruitzicht: Beroep van de toekomst: psychiater.

Amaseffer - Slaves For Life [recensie]

Excel/DC

Gepost in muziek | Reageer

U bent gebonden aan een werkplek waar de firewall video blokkeert terwijl u graag de nieuwe clip van AC/DC wilt bekijken? Geen nood.

Doe de deur dicht of zet een koptelefoon op en start Excel op. Excel? Ja, Excel. Download dan dit bestand en geniet.

(De nerd in mij wil u wel even waarschuwen dat er redelijk nare virussen in Excel en Powerpoint kunnen zitten. Een recente virusscanner kan dus handig zijn. Het zal hier wel niet nodig zijn, maar een gewaarschuwd mens en zo.)

Rainbow - Down To Earth

Je zou het niet verwachten, maar kijk maar: na het fiasco van Queen + Paul Rodgers gaat Led Zeppelin zonder Robert Plant verder….

Huh? Verder alles goed Eric?

Ja hoor, prima, dank u. Maar vandaag stond er weer zo bezopen veel file dat ik pas om zeven uur in de auto zat. Gelukkig toeval was dat dat samenviel met een uitzending van NPS Kunststof met de Zuidafrikaanse singer-songwriter Chris Chameleon. (Met de podcast van NPS Kunststof kunt u zelf alsnog gesprek en liedjes beluisteren.)

Naast de verhalen in smakelijk half-Zuidafrikaans van deze sympathieke troubadour betekende dat ook een aantal nummers live in de studio. Wie Chameleon kent, weet dat dat ware stemkunst én fraaie liedjes oplevert.

Daarnaast verwierf ik daarmee de wetenschap dat Chameleon nu in Nederland is, zodat ik vermoedelijk zondagmiddag in mijn oude woonplaats Druten in het theater naar zijn liedjes zal luisteren. Wat weer een mooi contrast oplevert met het concert van Extreme op maandag…

Hmm, gevalletje slechte planning. Stukje nummer zeshonderd voor File Under is geen memorabel stukje. Net zomin als de plaat, overigens.

Joe Lynn Turner is een prima zanger, ook op zijn live-album Live in Germany, maar daar houdt het wel mee op. Van de dertien tracks zijn er maar liefst negen van Rainbow en bij de resterende vier zit nog Deep Purple’s “Burn”. Teren op oude roem, heet dat. Met een band die degelijk is, maar zeker niet de brille van de originelen weet te reproduceren. Integendeel: het orgelgeluid is vaak zo iel dat het alleen maar mijn gevoel bevestigt.

Drie keer draaien voor de nostalgie en daarna opbergen in de kast: Joe Lynn Turner - Live In Germany.

Vorige week vond CDA-kamerlid Jan ten Hoopen dat subsidies aan organisaties die verzet organiseren tegen bestaande wetgeving gestopt moesten worden. Sterker nog: ook een private organisatie als de Postcodeloterij moest geen geld geven aan organisaties als Greenpeace en Milieudefensie. Volgens Ten Hoopen hebben organisaties weliswaar het recht zich te verzetten tegen democratisch genomen besluiten - dat mocht nog net -, maar was het onbestaanbaar dat die organisaties ook nog eens gesubsidieerd worden.

Nog even afgezien van de vraag waarom politieke partijen dan nog subsidie krijgen, waarom kerken en kerkelijke organisaties en bijvoorbeeld het bijzonder onderwijs - inclusief Scholen met den Bijbel - dan eigenlijk niet gewoon zelf de broek op moeten houden, vertelde meneer Ten Hoopen er niet bij.

Toch zou het hem sieren wanneer hij nu met verve zou ageren tegen subsidieverstrekking aan de Gereformeerde Gemeenten en gelieerde organisaties. Die meenden immers protest aan te moeten tekenen bij de NS. Die hadden namelijk ter gelegenheid van Nederland leest een treinstel ingericht voor de feestelijke huwelijksvoltrekking van drie lesbische stellen. Dat had niet gemogen vonden ze: “U heeft daarmee de diepste religieuze gevoelens van onze kerkelijke achterban gekwetst.” Dat ze met hun uitspraken meer mensen kwetsen dan ze zelf vertegenwoordigen (zo’n 100.000 mensen, door de NS-woordvoerder fijntjes aangeduid als ’splintergroepering’) is blijkbaar iets heel anders. Logisch, want zij hebben immers een patent op de enig juiste normen en waarden.

Maar volgens mij is het huwelijk simpelweg opengesteld voor homoseksuelen. In de redenering van meneer Ten Hoopen onmiskenbaar een democratisch genomen besluit, dus van enige subsidie kan geen sprake zijn. Toch, meneer Ten Hoopen? Of was het toch alleen een redenering die eens fijn uithalen naar milieu-organisaties moest rechtvaardigen. Ik gok het laatste. Nou ja, ik weet het wel zeker.

NDV - Karma

Stelt u zich eens voor: een Duitse metalband die Dream Theater als grote inspiratiebron heeft. Dat wordt dus technisch, verantwoord over the top en gevarieerd maar met zang die cleaner is dan je zou verwachten. Dat het hier Zweden betreft en geen Duitsers is dan slechts een geografische vergissing:Seventh Wonder - Mercy Falls.

Sparks - Exotic Creatures Of The Deep [recensie]

Ik schreef al eerder over het huiskamerconcert van Mist. Het File Under-opperhoofd kreeg de cd, ik schafte ‘m zelf aan en moest ‘m toch recenseren, vond ‘ie. Nou ja, ik had ‘m toch al met plezier beluisterd, dus waarom niet. Ook al valt Mist wat buiten m’n normale muzikale aandachtsgebied, ik ben d’r blij mee: Mist - Period.

Ik voelde me vanavond weer even vijftien. Michael Schenker, de laatste tien jaar voornamelijk in het nieuws vanwege dor dranks en drugs verknalde optredens, stond in De Pul in Uden. Tja, dat krijg je ervan.

Maar het was in Uden - in een overigens heel aardige zaal - dik feest vanavond. Na het comeback-album In The Midst Of Beauty ging Schenker de kleinere zalen in, met Gary Barden als zanger, de in volume verdrievoudigde bassist Chris Glen, ex-AC/DC-drummer Chris Slade en Slavior’s toetsenist/gitarist Wayne Findlay.

Het drietal Glen/Slade/Findlay stond al borg voor een betonnen ondergrond, Gary Barden bleek nog verrassend weinig aan kracht ingeboet te hebben - maar de hoge noten haalde hij dus net zo min als twintig jaar geleden - en Michael Schenker bewees dat hij terug van weggeweest is. Dezelfde fraai afgeronde noten in zijn solo’s als destijds en hij maakte zowaar contact met zijn bandleden én het publiek - en dat is wel eens anders geweest.

Na de horrorverhalen van de afgelopen jaren hield ik mijn hart vast, maar dat was nergens voor nodig. De Michael Schenker Group putte uit de albums met Gary Barden in het verleden, speelde drie tracks van het nieuwe album die prima overeind bleven tussen de klassiekers en sloot af met een toegift met UFO’s “Doctor doctor” en - jawel - “Rock Bottom”.

Wie twijfelde heeft vanavond nog een kans in P3 in Purmerend. Ik twijfel alleen of ik óók daarnaartoe zal gaan…

Wishbone Ash - Live at Geneva

Een driehoek, verdeeld in kleinere driehoeken, en linksboven een symbool. Zoek de drie elementen die samen het symbool vormen bij elkaar en kies het kleine driehoekje dat overeenkomt met die combinatie.

Hmja, de uitleg is moeilijker dan het spelletje in principe is. In principe, dat wel: Merge.

House Of Shakira - On The Verge

Spock’s Beard luisterde ik al een tijdje veel en graag, maar gek genoeg uitsluitend uit het post-Neal Morse-tijdperk. Ik kende ’s mans werk dan ook niet. Niet met Spocks’ Beard, niet solo en niet met de progsupergroep Transatlantic.

Tot Storm me ’s mans laatste werkje toestuurde ter recensie. Inmiddels staat de teller cd’s met Neal Morse op negen, geloof ik. Ik ben de schade aan het inhalen, en dat is geen wonder: Neal Morse - Lifeline.

Volgende Pagina →