Dec
31
File Under Plantlife
Gepost in file under, muziek | Reageer
Plantlife is een tweemansband, met heren die mij in het geheel niet bekend voorkwamen. Gezien hun roots in hiphop en arrenbie is dat ook niet zo gek.
Toch was het niet zo onlogisch dat ik deze cd besprak, want hij staat vol Prince-achtige funk. Waar Prince op zijn betere platen nogal wat verschillende dingen laat horen, zijn deze heren echter de hele tijd aan het funken. Met negentien tracks was dat mij iets teveel van het goede: Plantlife - Time Traveller.
Dec
31
Niks voor mij
Gepost in vage observaties | 4 reactiesComments
De nieuwste aanmoediging om de bus of de trein te pakken schijnt te moeten zijn dat er een bos naar je wordt genoemd. Da’s leuk, maar wat als je Van den Bosch heet? Dat gaat op zijn minst een verwarrende naam worden…
Dec
30
Twee keer rammelrock, waarvan helaas slechts eentje echt leuk.
The Kneejerk Reactions maken namelijk de fout zo enorm into the sixties te zijn, dat ze het geluid inclusief beperkingen van die tijd opnieuw neerzetten. Een wat zinloze oefening wat mij betreft, die afleidt van waar het om gaat: de muziek. Die is best aardig, maar het klinkt letterlijk als sixties-opnamen. En dat is nu eenmaal niet best.
Knucklebone Oscar doet dat een stuk beter. Het wordt nergens gladjes, het rammelt diverse stijlen door en het plezier in de muziek is onmiskenbaar. Het klinkt enorm ouderwets-Amerikaans, wat voor een Fin knap is: The Kneejerk Reactions - The Electrifying Sounds of/ Knucklebone Oscar - Back To The Jungle.
Dec
30
Spinvis - Dagen van gras, dagen van stro
Dec
27
File Under Omar Rodriguez-Lopez
Gepost in file under, muziek | Reageer
De meneer met deze moeilijke naam is de man achter The Mars Volta. Een bandje met een minder moeilijke naam, maar met moeilijke muziek. De meesten zullen er vooral heel zenuwachtig van worden, ik vind het om redenen die ik zelf ook niet begrijpt vaak rustgevend.
In 2001 was Omar Rodriguez-Lopez net klaar met zijn vorige bandje At The Drive-In en was hij op zoek naar wat hij wilde gaan doen. De sessies uit 2001 leverden maar liefst vier albums op, waarvan nu met Absence Makes The Heart Grow Fungus nummer drie is gereleased. Je hoort op dit instrumentale album duidelijk de contouren van The Mars Volta ontstaan. Tegelijkertijd hoor je dat de bijdrage van zanger Cecil Bixler in The Mars Volta helpt om de improvisaties en gekke geluidjes een beetje in toom te houden. Dit is derhalve voor een echte liefhebber nog wel interessant om te horen, maar The Mars Volta was op al zijn albums beter: Omar Rodriguez-Lopez - Absence Makes The Heart Grow Fungus.
Dec
27
Black Knight Insurrection
Gepost in de spelende mens | Reageer
Schaakstukken en een schaakbord zijn het decor, het paard is de speler. Dat paard moet vanaf de beginsituatie naar een ster zien te komen, daarbij eventueel andere stukken slaand. Maar pas op, want ze kunnen jou ook slaan als de op de verkeerde plek staat: Black Knight Insurrection.
Dec
27
In de cd-speler (949)
Gepost in file under, muziek | Reageer
Birds of Avalon - Outer Upper Inner EP [recensie]
Dec
26
Eh…?
Gepost in vage observaties | Reageer
Van Middelkoop bezocht de Nederlandse troepen in Aghanistan, en wat zei de verslaggever?
Het Kerstbezoek van de Minister was zoals gewoonlijk geheim gehouden.
Dec
26
Top 10 2008
Gepost in file under, muziek | 4 reactiesComments
Het jaar is nog niet ten einde, maar File Under publiceert de jaarlijstjes met de Kerstdagen, dus ook het mijne. 2008 was weer een buitengewoon fijn muziekjaar. Een goede maatstaf vind ik altijd het aantal voor mij nieuwe bandjes dat ik ontdek dankzij het recenseren, en dat waren er weer heel wat dit jaar. Er ligt nog het een en ander uit 2008 om te recenseren, maar ik verwacht niet dat dat nog wijzigingen in het lijstje gaat aanbrengen. Daar gaat ‘ie:
10. TNT - Atlantis
Bloedcommercieel, soms bijna pop, maar uitstekend gitaarwerk en fraaie meerlaagse zang. Aanvankelijk stond er een ander album op deze tiende stek, maar vanwege wat voor mij de song van het jaar was is het alsnog TNT geworden. “Peter Sellers Blues” heet het, en het is een slow blues met poprefrein. Echt waar!
9. Extreme - Saudades De Rock
Het interview met Nuno Bettencourt was niet een van m’n beste, maar hun album en het concert in 013 in Tilburg waren geniaal. De meesters van de commerciële poprock zijn terug, en hoe!
8. Sparks - Exotic Creatures Of The Deep
Ik had al heel lang niets meer van ze gehoord. Mijn beeld van ze was vooral dat van die rare knakker met het Hitlersnorretje. Dit album vond ik aanvankelijk ook vooral vreemd, maar gaandeweg ontdekte ik dat het dan wel weirde electropop is, maar tegelijkertijd bijzonder knap in elkaar zit. En wat belangrijker is: dat het een intrigerend album oplevert.
7. Neal Morse - Lifeline
Sinds een paar jaar is Spock’s Beard een van m’n favorieten. Gek genoeg had ik niets in de kast staan met Neal Morse, noch met Spock’s Beard, noch met Transatlantic. Met dit album veranderde dat. Morse mag dan wel enorrum in de Here zijn, hij vergeet niet er heerlijke muziek bij te maken.
6. Judas Priest - Nostradamus
Megalomaan, bombastisch, over-the-top, het is allemaal van toepassing op dit album. Maar Judas Priest nam de ambitieuze handschoen op en is wat mij betreft met vlag en wimpel geslaagd. En dan vooral Rob Halford, die van de eerste tot de laatste minuut schittert.
5. TV On The Radio - Dear Science
Hun debuutalbum was mijn eerste recensie voor File Under, maar het vervolg viel me zwaar tegen. Met album nummer drie zitten ze weer helemaal op het goede spoor. Grappig is wel dat bijna elke recensie spreekt van volstrekt nieuwe muziek of een origineel geluid. Ik heb drie cd’s in de kast staan van Geggy Tah, een bandje van twee erg blanke jongens, dat eigenlijk al hetzelfde doet. Geggy Tah bestaat echter niet meer, dus ik ben blij dat TV On The Radio er is. Wat heet.
4. The Mars Volta - The Bedlam In Goliath
Aanvankelijk stond deze niet in m’n jaarlijstje, simpelweg omdat ik het idee had dat het een album van vorig jaar was. Nee dus. Geniaal, weird en toch blijft het verrassend snel in je kop hangen.
3. Amaseffer - Slaves For Life
Een Israëlische band, bestaande uit mannen die vooral filmmuziek schrijven. Dat is te horen ook, want er wordt een verhaal verteld op dit album, zowel muzikaal als tekstueel. Tekstueel versta ik de helft van de teksten niet - want in het Hebreeuws -, maar ga er voor zitten en er gaat een wereld voor je open. En misschien nog wel het beste nieuws: dit is het eerste deel uit een trilogie.
2. Spock’s Beard - Live
Het is steeds minder ongewoon om een cd te hebben met opnamen van een concert waar je zelf bij was, maar dit was de eerste keer dat ik Spock’s Beard live zag. Waar je van progbands gewend bent dat ze de dynamiek van een luiaard hebben en vooral heel moeilijk staan te kijken, was het hier onmiskenbaar een rockband aan het werk, met heel veel plezier met elkaar en met het publiek. Ook op de live-cd is dat te horen, vandaar de tweede plaats.
1. Birds Of Avalon - Bazaar Bazaar
Het album schijnt uit 2007 te komen, maar ik kreeg het ter recensie in 2008. Het vervolg, de EP Outer Upper Inner, was in de VS al uit toen ik dit album besprak en hoort eigenlijk ook op deze eerste plaats. Bazaar Bazaar is retrorock, een beetje stoner, een beetje hippiepop, een beetje electro. Aanvankelijk leek dit album te belanden in de categorie “leuk, maar niet meer”. Totdat ik in de auto een paar keer werd verrast door de shufflefunctie van m’n iPod en eerst niet wist wat ik hoorde. Toen begon het album te groeien voor me, en dat hield niet meer op. Vier songs zijn hier gratis te downloaden.
Dec
24
Mijn stuk van gisteren is alsnog op Sargasso geplaatst: De nieuwe integratiekoers van de PvdA.
Dec
24
Burn After Reading
Gepost in wie?waar?web! | 3 reactiesComments
Afgelopen weekend was ik nog in staat om Burn After Reading in de bioscoop te gaan bekijken. Het is de nieuwste film van de Coen-broertjes. Ze hebben al een flinke lijst films op hun naam staan. The Big Lebowski, O Brother, Where Art Thou? en No Country For Old Men bijvoorbeeld. Bij deze film kun je met Brad Pitt, George Clooney, George Malkovich en Frances McDormand gerust spreken van een sterrencast - sterren door hun acteren, en niet omdat ze het zo leuk doen op de rode loper en in de roddelblaadjes.
Het is een typisch Coen-verhaal: een disc met de memoires van een geheim agent komen terecht bij twee fitnessinstructeurs, die besluiten daar een slaatje uit te slaan. Vooral Brad Pitt is geniaal als fitnessinstructeur die zelfverzekerder is dan ‘ie snugger is. De pogingen om het geld te pakken te krijgen zorgt voor een reeks bijna kluchtige ontwikkelingen. Het is dan misschien geen diepe of zware film, in de handen van deze acteurs wordt het wel een buitengewoon vermakelijke film. Niet hun beste, maar nog steeds een uitstekende film.
Tot slot een quote van het einde van de film die aardig weergeeft waar het om draait, zonder meteen de hele plot weg te geven. Als u ‘m niet wilt zien, vooral niet verder klikken…
Read more
Dec
24
Kruis door X-Mas
Gepost in wie?waar?web! | Reageer
“The elves have filed a class action lawsuit against one Kris Kringle. Christmas may be in jeopardy.”
Dec
24
In de cd-speler (948)
Gepost in file under, muziek | Reageer
Dec
23
Zilch
Gepost in de spelende mens | Reageer
Zilch is een vrij simpel dobbelspelletje dat wel iets wegheeft van Yahtzee, maar juist omdat het korte spelletjes zijn is het typisch zo’n spelletje dat je even tussendoor opstart - om er een uur later achter te komen dat de nog steeds bezig bent…: Zilch.
Dec
23
Een paar weken geleden werd Ella Vogelaar op vrij oncharmante wijze uitgeleide gedaan als minister van Wonen, Werken en Integratie, naar verluidt omdat ze zo slecht communiceerde. Nu liet haar presentatie inderdaad te wensen over, maar het blijft een wat magere reden. Er lijkt vooral een verschuiving in de integratiestandpunten van de PvdA gaande. Een interview in De Volkskrant met PvdA-voorzitter Liliane Ploumen bevestigt dat. Ze rakelt namelijk de kwestie van de dubbele paspoorten nog maar eens op.
“Loyaliteit heeft voor mij niets met nationaliteit te maken. Maar de greep van herkomstlanden moet verdwijnen. Om Nederlander te worden moet je je oude nationaliteit in principe opgeven.”
Met de laatste zin toont ze zelf aan dat ze de eerste niet meent. Dat is leuk voor Aboutaleb en Albayrak. Met terugwerkende kracht krijgen ze nog een trap van de partijvoorzitter, nadat bij de start van het kabinet Wilders en even later Marijnissen al loyaliteit en nationaliteit aan elkaar verbonden.
Ook de PvdA sluit zich hiermee aan bij het koor van provincialen, dat in een wereldomspannende samenleving een klein hoekje van prikkeldraad probeert te voorzien. Juist door te stellen dat je geen Nederlander kunt worden met nog een andere nationaliteit “vanwege de greep van herkomstlanden”, zeg je dat mensen - al dan niet vrijwillig - minder loyaal zijn met een tweede nationaliteit.
De andere kant wordt door Ploumen ook genoemd. Of toch niet?
“Er is ook een ander verhaal. Kinderen van Turkse of Marokkaanse ouders, die in Nederland zijn geboren, worden de laatste jaren opeens weggezet als allochtoon. Migranten die hier al jaren wonen, hebben de indruk dat ze meer dan ooit worden afgerekend op hun achternaam, huidskleur, afkomst of geloof.”
Of nationaliteit, hè mevrouw Ploumen? Bovendien werd Vogelaar mede afgerekend op het afwijzen van een registratie van Antillianen. Hmm, Antillianen, dat zijn toch Nederlanders? Nou, mevrouw Ploumen rekent ze nog maar eens af op hun afkomst. Werd die Marokkaan vroeger niet op zijn naam afgerekend? Dan was dat hooguit omdat heel Nederland deed alsof ‘gastarbeiders’ allemaal weer terug zouden gaan naar hun land van herkomst. We vonden het allemaal prima als ze hun eigen buurt en verenigingen hadden. Dat het nu van auw gaat, heeft alles te maken met de realisatie dat de samenleving definitief verandert. Maar door rare symboolpolitiek als de dubbele nationaliteit blijf je mensen afrekenen op kleur, nationaliteit of achternaam, in plaats van op hun daden.
Ja, er zijn problemen met Marokkanen en Antillianen. Daar mag je niet voor weglopen. Maar daarmee is het nog niet waar dat de Marokkanen en de Antillianen voor problemen zorgen. Laat staat dat zo’n tweede paspoort oorzaak is van welk integratieprobleem in de samenleving dan ook. Zeker, Marokko is een land dat onaanvaardbaar veel invloed probeert uit te oefenen op in Nederland woonachtige Marokkanen. Maar behalve dat je daar Marokko op moet aanspreken en niet de hier woonachtige Marokkanen of Nederlanders met ook een Marokkaans paspoort, is nu net Marokko een land dat het opgeven van de nationaliteit niet toestaat.
Maar de grondvraag is veel simpeler: waarom kan in de Haagse blikvernauwing iemand niet gewoon een trotse burger met grote of kleine bijdragen in de samenleving zijn en tegelijkertijd trots op zijn Nederlanderschap én zijn afkomst? Met rare uitspraken als deze wordt weer iedereen met een tweede paspoort neergezet als iemand die je toch niet écht kunt vertrouwen.
Wilders mag wel oppassen: als dat zo doorgaat wordt zijn clubje nog een middenpartij…
Dec
23
In de cd-speler (947)
Gepost in file under, muziek | Reageer
Status Quo - In Search Of The Fourth Chord [recensie]
Dec
22
File Under Venice
Gepost in file under, muziek | Reageer
Zeer afwijkend van mijn gebruikelijke smaak is Venice - hoewel, The Eagles gaat er ook in als koek. Het nieuwe live-album is een akoestisch live-album met vier studiotracks. De nieuwe studiotrack “Evolve” en de waanzinnig mooie live-uitvoering van “A Horse With No Name” zijn de hoogtepunten van deze plaat. Het niveau van Amsterdam haalt het niet, maar mooi blijft het: Venice - “Good Evening…”.
Dec
22
The TimeWaster Ultra
Gepost in de spelende mens | Reageer
Dit spelletje is enkel een kwestie van knoppen drukken. Maar er staan/liggen/vallen wel wat veel knoppen om het makkelijk te maken: The TimeWaster Ultra.
Dec
20
File Under Drumbo
Gepost in file under, muziek | Reageer
Drumbo is de bijnaam van John French, de voormalige drummer van Captain Beefheart. Beefheart heeft zich al lang geleden uit de muziek teruggetrokken, maar Drumbo en andere Beefheartgetrouwen spelen sinds 2004 weer samen. En anders dan je misschien zou verwachten klinkt het ouderwets goed, met French die zich op dezelfde wijze als Beefheart door de songs gromt en kreunt.
De twaalf nieuwe songs zijn prima en de overtuiging is aanwezig, zodat het uiteindelijk resulteert in een heerlijke plaat ergens tussen Beefheart, Zappa en Waits: Drumbo - City Of Refuge.
Dec
20
Shooting Stars
Gepost in wie?waar?web! | Reageer
Als u een liefhebber bent van de Mike & Thoams Show, raad ik u aan op 30 december te kijken naar de eerste nieuwe aflevering van Shooting Stars op de BBC. Want hoewel het nooit op de aftiteling stond, was de Mike & Thomas Show een vernederlandste versie daarvan met piano’s.
Bij Shooting Stars is naast Bob Reeves en Vic Mortimer ook Matt Lucas te zien, die nu furore maakt in Little Britain. In Shooting Stars begon Matt Lucas als George Dawes (”George Dawes, what are the scores?”), gekleed in een roze babypakje (nou ja, babypak) en achter een drumstel. Later kwam hij in het personage Marjorie Dawes, de moeder van de giant baby. Inderdaad, Marjorie Dawes van de Fat Fighters in Little Britain.
Weirdo humor voor mensen met een heeeeeele lage humordrempel…