Een spelletje dat ik aanvankelijk niet meer dan aardig vond, maar dat me gaandeweg is gaan intrigeren is Cyclomaniacs. Fietsen door verschillende landschappen, waarbij je aan vereisten moet voldoen  om volgende niveau’s en extra’s te ontsluiten. Die vereisten zijn zeer gevarieerd: je moet op een bepaalde plaats eindigen (van de 10 fietsers in een level), je moet een bepaalde tijd op je achterwiel gereden hebben of je moet simpelweg niet op je snufferd gaan.

De prestaties zijn makkelijker of moeilijker met het personage dat je gebruikt. Van Elvis tot Sir Clive Sinclair of The Wheel (”Some say his underpants are fire resistant and good for 300 bhp and that his mother breast fed him on gasoline. All we know about him is that his name is The Wheel…), elk personage heeft zijn voor- en nadelen. Het maakt dat dit spelletje leuker en leuker wordt: Cyclomaniacs.

Lars Eric Mattsson is de baas van Frontiers, een label dat vooral veel shredders en neo-klassieke gitaristen onder contract heeft. Zelf speelt hij ook een mopje, en dit is een rerelease van zijn tweede album uit 1989. Helaas is het qua composities hoorbaar een album uit die tijd en qua sound óók nog steeds. De livesongs zijn wat beter, maar het blijft onvoldoende om er een interessante release van te maken: Lars Eric Mattsson - No Surrender + Live.

Self - Subliminal Plastic Motives

Recentelijk heb ik afscheid genomen van Sargasso. Nou ja, als schrijver. Nou ja, als vaste schrijver. Nou ja, voorlopig.

Zoals op dit log ook te merken is, is de energie en inspiratie voor stukken over maatschappij en politiek al een tijdje ver te zoeken, laat staan voor de zwaardere stukken die ik op Sargasso plaatste. Tja, Het Echte Leven, nietwaar? Ik heb leuk werk, waarin ik veel energie steek. Het zij zo. Het zal vast wel weer veranderen, maar op korte termijn zie ik dat niet gebeuren. Maar om dan nog steeds als blogger te boek te staan op Sargasso is niet heel erg logisch als anderen het werk doen. Vandaar een voorlopig afscheid als vaste medewerker. Als ik een stuk schrijf dat ik zelf Sargassowaardig acht, kan ik dat altijd nog als gastschrijver plaatsen.

Blijft u vooral Sargasso lezen en er reageren. Doe ik ook.

Het Franse gezelschap Mörglbl (spreek uit: Morgulbal) bestaat uit drie instrumentale kanonnen, onder leiding van Charles Grodin. Naast allerlei andere bands en projecten is dit het fusionvehikel van Grodin. Meer rock dan de vorige keer, maar nog steeds muzikaal erg knap en - niet helemaal gebruikelijk in het genre - coherent: Mörglbl - Jäzz For The Deaf.

Muffx - Small Obsessions [recensie]

“Jongens, allemaal naar het dak en blazen zo hard je kunt!”

Bij het Radio 1-Journaal wordt een weblog bijgehouden en uitgesproken door twee onderzoekers, die op de Noordpool respectievelijk de Zuidpool vertoeven. Bij de aankondiging op de radio wordt daarbij gesproken over “de uiterste randen van onze aardbol”. Dat was vast de tekst van een journalist met pretpakket, zonder wiskunde….

Billy Sheehan - Cosmic Troubadour [recensie]

Wanneer je nageslacht krijgt en die van een naam en voorletters gaat voorzien, is het zo langzamerhand zaak om een niet te opvallende naam te kiezen. Door sites als wieowie.nl wordt het namelijk steeds makkelijker om gegevens te achterhalen. Dat is soms handig, maar soms ook zeer ongewenst.

Natuurlijk, je hebt het voor een flink deel zelf in de hand. Door het gebruik van nicks, het redelijk spaarzaam en vooral niet te netjes bij elkaar vermelden van persoonlijke gegevens en voorzichtig gebruik van Hyves, Facebook en verwante sites kun je het heel aardig in de hand houden.

Maar ook op andere sites worden je gegevens vermeld, zonder dat je daar meteen invloed op hebt. Dan helpt het wanneer je, zoals ik, een akelig gewone naam hebt en voorletters die afwijken van mijn roepnaam. Vaak is dat lastig, maar het wordt steeds handiger.

Voorlopig valt het in elk geval niet mee om uit de resultaten op wieowie.nl te destilleren wie ik ben, of wat en waar. Jarenlang zat ik met meerdere Eric/Erik’s in de klas, en bij mijn eerste baan bleek mijn directe leidinggevende dezelfde achternaam te hebben. Wat al die jaren een bron van ergernis was, blijkt inmiddels een blessing in disguise…

Michael Schenker Group - Tales Of Rock ‘N’ Roll

Da’s niet waar hoor, want binnen het ene level van dit spelletje zitten diverse stages. Ja, zo kan ik het ook. Maar leuk is het wel. Van de maker van Achievement Unlocked, met inderdaad hetzelfde olifantje, met dezelfde omgeving en wederom een fijn metaspelletje: This Is The Only Level.

Prey met Knights Of The Revolution, dat klinkt als een metalplaat met de wortels diep in de NWOBHM. Nee dus.

Het is jaren-tachtig-radiorock, met gitaren die steviger lijken dan ze eigenlijk zijn. De heren noemen Ratt (kent u deze nog-nog-nog-nog?) als voorbeeld en daar heeft het wel wat van weg. En Ratt was ook al niet mijn bandje… Prey - Knights Of The Revolution.

(O, en ja, ik ben er weer. Soms zit Het Echte Leven even in de weg. Straks nog een spelletje.)

Michael Schenker Group - Tales Of Rock ‘N’ Roll

Dat het Britten zijn, is snel duidelijk. Al in het eerste nummer klinkt het “Rule Brittannia” al, in een sirenestijl die meteen aan Iron Maiden’s Bruce Dickinson doet denken.

En het is waar, de eerste associatie is die met ouderwetse Britse hardrock. Maar als je goed luistert, blijkt er heel wat meer in te zitten. Het resultaat is een album met het heerlijk nostalgische hardrockgevoel en tegelijkertijd muzikale inventiviteit: Tribe - Pray For Calm… Need The Chaos.

Milan Polak - Murphy’s Law

Er is net bedacht dat flink gecontroleerd moet worden op drugsgebruik in het verkeer. Net als dat bij drank gebeurt, wordt er dan gezegd. Net zoals het zou moeten, dan. Want als het u net zo vaak gecontroleerd wordt als ik, dan bent u al jaren niet meer gecontroleerd. Mijn laatste keer zal inmiddels meer dan tien jaar geleden zijn.

Speciale parkeerplaatsen in stadscentra en bij café’s zouden merkwaardig genoeg wellicht ook helpen, vooral als ze creatief vormgegeven zijn.

Tja, het is een cd met originele songs, maar daar is het dan ook mee gezegd. Rhino Bucket imiteert al zeven cd’s lang AC/DC, en het schijnt te verkopen. Maar ik heb het na één draaibeurt wel gezien: Rhino Bucket - The Hardest Town.

OHMphrey - OHMphrey

Gelezen bij Sargasso:

In het Vrije Westen dragen wij al groene broeken sinds Nostradamus (1503-1566), een ontwikkeling die de islamitische wereld nog moet doormaken.

Volgende Pagina →