Sep
30
Canufit
Gepost in de spelende mens | Reageer
Canufit moet je lezen als “Can You Fit” en dat geeft meteen aan wat de bedoeling is. Je krijgt een vorm te zien, een stel letters en vervolgens is het de bedoeling die letters in de vorm te krijgen zonder dat ze elkaar of de randen raken. Verrassend simpel en verrassend leuk: Canufit.
Sep
30
File Under Intentions
Gepost in file under, muziek | Reageer
Intentions is een Gronings progpopgezelschap, dat met Place In Time debuteert. Wat je noemt een verdienstelijk debuut, want de songs kloppen helemaal, de muzikale uitwerking is strak en toch lekker luchtig gehouden en de productie is ook uitstekend. Je kunt slechter debuteren. Sterker nog: dat doen de meesten ook. Intentions - Place In Time.
Sep
30
In de cd-speler (1064)
Gepost in muziek | 13 reactiesComments
Dream Theater - Greatest Hit (And 21 Other Pretty Cool Songs)
Sep
29
File Under E.Vil
Gepost in file under, muziek | Reageer
E.Vil staat voor Elias Viljanen en dat is weer de gitarist van sprookjesmetalband Sonata Arctica. Dit is een bijna instrumentaal solo-album van zijn hand. Iets gladder en commerciëler dan de meeste instrumentale gitaarplaten en daarmee iets opvallender. Viljanen is goed maar geen Satriani, dus dat werkt weer in z’n nadeel. Wat resteert is een aardige gitaarplaat. Helemaal niet vervelend, maar ook bepaald niet onmisbaar, vrees ik: E.Vil - Fire-Hearted.
Sep
29
Europe - Last Look At Eden
Sep
28
Crane
Gepost in nerdiness, wie?waar?web! | 1 reactie
Worth1000, of beter gezegd het bedrijf erachter, Aviary, heeft een nieuwe image editor uitgebracht, Crane. Een geniaal staaltje thinking outside the box:
Crane is Aviary’s first venture into the newly discovered concept of non-web based applications. The system will work from anywhere and, amazingly, does not require an internet connection.
(..)
We’ve taken on the arduous task of back engineering familiar tools from image editors such as Phoenix and Photoshop, and creating tangible versions of these functions in Crane.
Ik ben me er al in aan het verdiepen en de mogelijkheden zijn echt ongekend.
Sep
28
File Under Clutch
Gepost in file under, muziek | 1 reactie
Dit is Clutch’ negende album en toch had ik nog nooit van ze gehoord. Ze schijnen nogal wat van stijl te wisselen, van prog tot punk, maar dit is een heel degelijke retro-bluesrockplaat.
Weinig instrumenten, maar die paar instrumenten leveren wel uitstekende memorabele riffs en een strakke ritmesectie op. Als dan ook de zanglijnen nog eens lekker op de melodieën leunen, is het plaatje compleet. Iets meer variatie in tempo had nog gemogen, maar verder is het dikke pret met Clutch - Strange Cousins From The West.
Sep
28
Meat Loaf - 3 Bats Live
Sep
23
Inglourious Basterds
Gepost in wie?waar?web! | Reageer
Afgelopen zondag heb ik eindelijk Inglourious Basterds kunnen bekijken, de nieuwe film van Quention Tarantino. De enige filmmaker waarvan ik het extreme geweld zelfs maar trek, overigens.
De vorige film, Death Proof, was voor de Nederlandse versie uitgerekt en dat was te merken. Een mager verhaaltje, met wel alle Tarantino-kenmerken maar bepaald geen topper. Zou Inglourious Basterds beter zijn? In elk geval had hij er tien jaar aan gewerkt, had hij ooit een script voor een meerdelige tv-serie, had hij miniscripts gemaakt over elk van de hoofdfiguren zonder de bedoeling die ooit te verfilmen, kortom het was een project waar Tarantino nogal wat energie ingestoken had.
Toch waren de reacties vooraf zeer wisselend. Sommigen vonden het te langdradig en slecht opgebouwd, anderen waren ronduit lyrisch en Tarantino vond het zelf zijn beste sinds Pulp Fiction.
Om met dat laatste te beginnen: ik niet. De film is heel veel beter dan Death Proof, maar Kill Bill - en daarmee ook Reservoir Dogs en Pulp Fiction - sla ik toch echt een tandje hoger aan. Niettemin: alle Tarantino-ingrediënten zijn in overvloed aanwezig. Fraaie dialogen, meesterlijk acteerwerk, extreem geweld, humor en een opmerkelijke soundtrack.
Met name die eerste twee maken dit een prettige film. Niet zozeer Brad Pitt, wiens accent ik teveel vond afleiden, en al helemaal niet de rol van Mike Myers als Engelse generaal. Blijkbaar menen hij en Tarantino dat zijn Austin Powers-Engels authentiek Oxford-English is. Tja.
Waar wel iedereen het over eens is, is de rol van Christoph Waltz als SS’er Hans Landa. Terecht, want zijn vertolking met charme en verfijning aan de oppervlakte en nietsontziend cynisme vlak daaronder is. Hij is de man die de film draagt. Hij en andere hoofdpersonen komen veel in close-up in beeld, wat bijdraagt aan de ingehouden spanning.
Het verhaal is qua opbouw typisch Tarantino: een paar losse episodes die langzamerhand samenkomen in een gewelddadige scène en een alles-zal-reg-kom-epiloog.
Een aantal zaken bleven me echter storen in deze film. De accenten van Pitt en Myers, zoals gezegd, maar ook de muziekkeuze. Een film die zich afspeelt in de Tweede Wereldoorlog met seventiesfunk en David Bowie op de soundtrack bleef me te gekunsteld voorkomen. Een ander bezwaar vond ik dat er op een gegeven moment een verteller komt die decennia terugkijkend uitleg geeft over nitraatfilms in de jaren veertig. Dat kan best werken, maar als je dat maar één keer doet blijft het net als de muziekkeuze, een anachronisme.
Kortom: voor fans is Inglourious Basterds verplichte kost, maar als kennismaking met Tarantino is het wellicht niet de beste keuze.
Sep
23
File Under Geff
Gepost in file under, muziek | Reageer
De naam zei me niets, de hoes was spuuglelijk, dus aanvankelijk verwachtte ik niet zoveel van Geff’s Land Of The Free. Maar nadat ik een paar keer verbaast had zitten kijken wat die heerlijke classic rock was en de naam Geff daarbij tevoorschijn kwam, ging ik eens op zoek. En wat bleek? Göran Edman bleek de zanger en Anders Johansson de drummer. Beiden toch echt uit de Zweedse hogeschool van de rock.
Het bleek overigens de band van de mij volstrekt onbekende gitarist Ralf Jedestedt. Vanaf nu ken ik de naam en houd ik ‘m in de gaten. De songs zijn bovengemiddeld en een paar keer ronduit fantastisch, het geluid is helemaal perfect voor classic rock. Dit is dan ook echt een album voor liefhebber van Whitesnake, Guns N’Roses en andere iconen uit de jaren tachtig: Geff - Land Of The Free.
Sep
23
Meat Loaf - Bat Out Of Hell Live
Sep
22
Getuige aan de lijn
Gepost in samenleving | 3 reactiesComments
Dat de gegevens van een melder aan een anonieme tiplijn doodleuk in het strafdossier terechtkomen is heel kwalijk, dat een woordvoerder van het OM vervolgens weet te melden dat de vrouw misschien beter had moeten nadenken voor ze de tiplijn belde is verbijsterend.
Maar over één ding lijkt verbazingwekkend weinig ophef te ontstaan: waarom een mogelijke getuige doodleuk wordt afgeluisterd. Ze is eenmaal eerder gehoord, maar was geen ooggetuige en heeft geen enkele rol gespeeld in de steekpartij waar het om ging. Vervolgens is ze vóór het tweede verhoor al afgeluisterd. “Om de zaak te kunnen afronden, besloot de politie in overeenstemming met het Openbaar Ministerie de telefoons van de verdachten en hun omgeving af te luisteren” (bron: Spitsnieuws).
Ho, wacht even. Dus als er in je omgeving iets gebeurt en je bent buurman, familie, vriend of vriendin van een betrokkene dan kun je verwachten dat je wordt afgeluisterd?
Dat er in Nederland akelig veel wordt afgeluisterd (1681 telefoontaps per dag), wist ik al. Maar hier lijkt het erop dat er wel heel makkelijk een groot aftapnet over de omgeving wordt uitgegooid. Dat daarmee de anonimiteit van een tiplijn volkomen waardeloos wordt, is nu onderwerp van gesprek.
Wat ik zou willen weten is hoeveel mensen er hiervoor werden afgeluisterd en welke criteria daarvoor werden gehanteerd.
O, en hoeveel Nederlanders nog nooit zijn afgeluisterd. Da’s dan vast makkelijker te tellen dan andersom.
Sep
22
File Under SpeakLOW
Gepost in file under, muziek | 4 reactiesComments
Stiekem houd ik enorm van wijdepijpenfunk. U weet wel, die funk die te horen is in blaxploitationfilms. Het begon voor mij ooit met Curtis Mayfield’s Superfly, maar ook in de Lage Landen bleek het genre tot in de perfectie uitgevoerd te worden door de Belgische Wizards Of Ooze. Spanje kan ik nu toevoegen in het rijtje, want wat SpeakLOW laat horen is fenomenaal. Het album is grotendeels instrumentaal, maar dat merk je amper. Grootste verrassing is nog wel de cover van Michael Jackson’s “Thriller”. Per ongeluk goed getimed, maar vooral geniaal verfunkt en wat mij betreft vele malen beter dan het origineel: SpeakLOW-Hands Up!.
Sep
22
In de cd-speler (1060)
Gepost in file under, muziek | Reageer
Michael Katon - MK [recensie]
Sep
21
File Under Big D And The Kids Table
Gepost in file under, muziek | Reageer
De titel Fluent In Stroll is prachtig en de losse nummers die ik aanvankelijk hoorde smaakten naar meer. Maar toen ik het album van dit ska(pop)gezelschap een paar keer in z’n geheel draaide, bleek het me toch iets te lang. Close, but no cigar: Big D And The Kids Table - Fluent In Stroll.
Sep
21
Civballs 2
Gepost in de spelende mens | Reageer
Over het eerste deel schreef ik hier al eens, en deel twee is meer van hetzelfde en daarmee zeer geslaagd. Mooi vormgegeven, lastig maar niet ondoenlijk en dus een physicspuzzel van hoog niveau: Civballs 2.
Sep
21
Savatage - The Wake Of Magellan
Sep
17
File Under Atomic Workers
Gepost in file under, muziek | Reageer
Garagerock met psychedelica is niet het meest vertegenwoordigd in mijn collectie, maar juist daardoor is het heel erg leuk om het zo nu en dan toegestuurd te krijgen. Het uit Italië, Nederland en Engeland afkomstige bandje Atomic Workers weet het echter niet lang genoeg spannend te houden. Na afloop van de cd zette ik ‘m nog maar ’s op, omdat ik geen idee meer had wat ik nu gehoord had. Da’s geen goed teken…: Atomic Workers - Third Disaster.
Sep
17
Vorig jaar was ik getuige van Extreme dat na jaren weer toerde, afgelopen dinsdag was hetzelfde het geval bij Mr. Big. De beide bands hebben veel overeenkomsten: ze zijn vrijwel alleen bekend door één enkele ballad, die op zoveel rockballadverzamelaars staat datniemand ‘m nog kan aanhoren. Ook zijn beiden bij rockfans bijna not done. Niet alleen vanwege die ene hit, maar ook omdat beide bands in staat waren en zijn hele goede popsongs te schrijven, een vaardigheid die in rockkringen nog wel eens wordt onderschat.
Net zoals bij Extreme vorig jaar was het een waanzinnig goed concert en was het plezier op het podium evident. Mr. Big had weinig nieuw materiaal terwijl Extreme toen net een prima plaat uithad, dat was wel een verschil. Niet dat het veel uitmaakte, want met in de eerste drie songs al “Daddy, Brother, Lover, Little Boy (The Electric Drill Song)” en “Green-Tinted Sixties Mind” zat de sfeer er meteen in. Dat de heren volop contact maakten met elkaar en het publiek hielp daarbij ook. Eric Martin dartelde nog steeds over het podium alsof hij een ventje van 26 was, Paul Gilbert - als altijd getooid met koptelefoon - stond breed te grijnzen, Pat Torpey drumde snaarstrak en Billy Sheehan…. wauw!
Sheehan mag dan in rare verhaaltjes over aliens geloven, als bassist is hij fenomenaal. Hij trekt, plukt, slaat, streelt, tokkelt met de basgitaar in alle standen. Bij een van zijn bassolo’s leek het even alsof hij zelfs gewoon een gitaar bespeelde. De ritmesectie van Mr. Big is meteen een van de grootste verschillen met Extreme. Bij Extreme is de ritmesectie goed maar dienend en vult gitarist Nuno Bettencourt alle gaatjes, bij Mr. Big zetten Torpey en Sheehan een zodanige muur van geluid neer dat zelfs met één gitarist het risico bestaat de het geluid te vol wordt.
Zowel popliefhebbers als rockers als instrumentfreaks kwamen aan hun trekken. Hoewel er maar twee ballads te horen waren in de twee uur dat Mr. Big tekeerging, bleven er genoeg uitstekende popsongs over. Een deel daarvan was te horen in de lange versie van “Addicted To That Rush”, waarin onder andere stukken van Cream’s “Sunshine Of Your LOve” en Steve Miller’s “Fly Like An Eagle” te horen waren. Zie voor beeld en geluid hier en hier. Ook elders zijn volop beelden te vinden. De instrumentfreaks konden genieten van gitaar-, bas-, drumsolo’s, gitaar/basduels en al het moois in de songs zelf.
In oktober komt er een live-cd uit. Reken maar dat die in mijn collectie komt…
Sep
17
In de cd-speler (1058)
Gepost in file under, muziek | Reageer
Zita Swoon - Camera Concert: A Band In A Box