Lokatie: restaurant
Gezelschap: vriendin, vriend en ik
Stemming: licht melig, exponentieel stijgend meligheidsgehalte
We zitten op een prachtige plek bij de bar, met uitzicht op de gang richting keukens, maar vooral een perfect uitzicht over het restaurant. Eén gezelschap trekt onze bijzondere aandacht. Aanvankelijk stommelen ze, glas in de hand, naar boven, enige tijd later komen ze naar beneden en nemen plaats aan twee lange tafels recht tegenover me.
Het is een gezelschap waarvan je in één oogopslag ziet dat het een groepje collega's op bedrijfsuitje is. Al snel zitten we te raden van wat voor bedrijf ze zijn.
"Het is in elk geval geen heel flitsende afdeling of zo, geen snelle pakken en vastgeplakte mobieltjes."
"Vrij administratief, denk ik."
"Hmm, ja."
"Woningstichting?"
"Zou kunnen..."
We bekijken het gezelschap nog even, maar we komen er niet echt uit.
"We zouden het gewoon even aan de serveerster kunnen vragen..."
Zo gezegd, zo gedaan.
"Mogen we even iets vragen? Weet je toevallig wat voor gezelschap dat is? We zitten ze al een tijdje te bekijken, maar komen er niet echt uit."
"Daar? Dat zijn mensen van een bank."
"Heb je misschien ook een idee wat voor afdeling?"
"Hmm...nee, geen idee."
Bij het eten filosoferen we verder wat voor afdeling het dan zou zijn.
"Vastgoed?"
"Nah, da's een pakkenafdeling."
"Debiteurenbeheer?"
"Mja, zou kunnen."
Na verloop van tijd de onvermijdelijke suggestie :
"We zóuden het ze gewoon kunnen vragen, natuurlijk..."
Uiteindelijk sta ik op.
"Ik houd het op debiteurenbeheer. Jij?" vraag ik aan de even enthousiast meeradende vriend.
"Hmmm....zakelijk, denk ik."
"MKB?"
"Ja, klein zakelijk."
Ik stap naar de tafel met degene die de baas van het gezelschap lijkt en zeg:
"Zou ik iets mogen vragen? We zitten daar", ik wijs naar ons tafeltje, "te raden wat voor gezelschap jullie zijn. We hadden het idee van een bank", jat ik de informatie van de serveerster.
Verraste blik.
"Ja, dat klopt."
Ik ga verder:
"Maar we zaten ons ook af te vragen wat voor afdeling."
"Wij zijn van de Servicedesk Zakelijk."
"MKB?" vraag ik.
"Ja, klopt."
"Hmm, dan hadden we dat goed."
Verrassing en hilariteit aan de tafel. Ik bedank vriendelijk voor de informatie en keer terug naar mijn tafel.
Maar ja, het eten was nog niet op en de bar nog niet gesloten, dus wat doe je dan? Je gaat raden wie wat doet.
Terwijl degene die wij vermoedden de manager te zijn zo nu en dan een blik onze richting op wierp, met een grijns als hij zag dat wij nog steeds hun kant op keken, waren we druk bezig de verschillende personeelsleden in te schatten. "Die dame is de afdelingssecretaresse. Zij is receptioniste/telefoniste. Dat is een accountmanager."
Plotseling word ik op mijn schouder getikt. De "manager" naast me, op de terugweg van de toiletten.
"Jij weet nu wel wat wij doen, maar nou wil ík weten wat jij doet", grijnst hij.
Mja, niet meer dan terecht, natuurlijk.
"Niks, op het moment. Ik ben it'er en was hiervoor trainer, maar ben nu op zoek naar werk."
We kletsen nog even na over de it en vertel dat ik onlangs zijn bank vergeefs benaderd heb, na een tip uit de kennissenkring van een vriendin.
"Tja," reageert hij, "alle externen worden er ook uitgewerkt, op het moment."
Een afscheidsgroet en hij gaat terug naar zijn gezelschap.
We hervatten het etentje en de inschatting van het personeel.
"Hij doet iets administratiefs, absoluut!"
"Die is even terug op uitnodiging, maar zit al in de VUT."
"Zij doet klantencontact."
"Volgens mij is dat een account-manager in opleiding."
Een tijdje later zien we de "manager" weer richting toiletten gaan.
"Als 'ie terugkomt vragen we 'm of hij inderdaad de manager is", besluiten we.
Bij terugkomst schieten we hem aan.
"Mogen we nog even iets vragen? We zaten ons af te vragen wat u was. We hadden het idee dat u de manager was. Klopt dat?"
Brede grijns.
"Ja, dat klopt."
Dan vertellen we dat we ook bij anderen een functie hebben bedacht. We nemen een deel van zijn personeel door. Sommige van zijn personeelsleden zitten we er finaal naast, verschillende hebben ooit gedaan wat we ingeschat hadden of zouden dat in de toekomst gaan doen, bij enkele van zijn tafelgenoten blijkt onze inschatting een schot in de roos.
Toch verrassend, dat je zoveel kunt opmaken uit de kleding, houding en reakties op elkaar van mensen. En nog veel verrassender dat je dat gewoon kunt vragen...grijns.
Bij het afrekenen valt het ons op dat de glaasjes water netjes vermeld zijn met een prijs van nul euro. De dame in het gezelschap krijgt na het afrekenen de hik en gaat een glaasje water halen aan de bar. Ja goh, wat kun je dan nog doen...? Precies, een bonnetje vragen:
Zoals we de hele avond al merken heeft ook het personeel aangenaam veel last van gevoel voor humor. Er gaat wel het een en ander mis - of zoals een van de serveersters iets puntiger opmerkt:"We zijn vanavond een stelletje randdebielen!", maar het is er de hele avond gezellig.
O ja, trouwens, de shepherd's pie is heerlijk....
Update: de dame in het gezelschap heeft mij inmiddels laten weten dat zij zich, bij afwezigheid van de twee anderen, op lafhartige wijze aan de verantwoordelijkheid onttrokken heeft in een conversatie met onze serveerster. (-"ik kan wel doen alsof ik niet bij ze hoor, maar ja" -serveerster:"geeft niet hoor, ik begrijp 't wel") Tuurlijk, ze zat met haar rug naar het gezelschap, maar het spreekt voor zich dat zij een ernstig katalyserende rol vertolkte in het geheel. Schande! *grijns*