Er is een tweede soldaat gesneuveld in Irak, maar de partijen buitelen over elkaar heen om te verzekeren dat dat geen verschil gaat maken voor de inzet van soldaten. De situatie is niet veranderd, zo roepen zij om het hardst.
Dat laatste is nogal de vraag. Bij het vorige sterfgeval werd nog gesproken van een incident en dat leek ook wel terecht. In dit geval was sprake van een georganiseerde hinderlaag, zoals die al lange tijd werden toegepast om Amerikaanse soldaten in Irak.
Het kabinet hield heel lang vol dat er een duidelijk verschil was in de manier waarop de Nederlandse soldaten de Iraakse bevolking tegemoet traden. Steeds duidelijker blijkt dat een klein, maar goed georganiseerd en gewelddadig gedeelte van de bevolking daar geen boodschap aan heeft. Nederland is onderdeel van een bezettingsmacht en dient derhalve bestreden te worden. De laatste resolutie van de Veiligheidsraad was een poging om legitimiteit te geven aan de bezettingsmacht in Irak, maar feitelijk veranderde er niets aan de situatie.
De Nederlandse soldaten worden volledig vereenzelvigd met het grootste deel van de troepenmacht, de Amerikanen. Nu die op korte afstand van de Nederlandse soldaten bezig zijn de "heilige stad" Najaf uit te roken, is de nuance al helemaal verdwenen.
Van een rustige situatie in het zuiden van Irak, wat merkwaardig genoeg steeds een argument was om soldaten te sturen, is geen sprake meer. Het verzet is en blijft goed georganiseerd en diverse religieuze stromingen bestrijden elkaar het machtsvacuüm, waarbij vaker wapens gebruikt worden dan overleg.
Zo makkelijk als de Amerikanen ooit Irak in trokken, zo moeilijk wordt het nu voor de Amerikanen én de Nederlanders om zich weer terug te trekken. Dat een groot deel van de bevolking alleen in rust verder wil kunnen leven, wil nog niet zeggen dat je dat dan even kunt opleggen.
Het feit dat de Nederlanders steeds vaker zwaarbewapend, met helmen en in pantserwagens patrouilleren, maakt de situatie niet beter. Gelukkig dragen de Nederlanders niet ook nog eens voortdurend spiegelende zonnebrillen zoals veel Amerikaanse soldaten, maar rustig overleg wordt steeds lastiger. Een machinegeweer is nu eenmaal niet bevorderlijk voor een rustige conversatie.
De religieuze verzetsgroepen maken gebruik van guerillatactieken in een omgeving die zij vele malen beter kennen, in wijken waar zij vele malen meer actieve steun krijgen dan de Nederlandse soldaten. Deze groepen boeken aanzienlijk meer successen dan de troepen van de bezettingsmacht. Het is nu eenmaal makkelijker om oliepijpleidingen op één plaats op te blazen, dan diezelfde pijpleiding over honderden kilometers te bewaken. Zij hebben vooralsnog alleen baat bij een samenleving die volstrekt ontwricht raakt.
De soldaten kunnen echter niet meer teruggetrokken worden. Ofwel wordt er geroepen dat er dan aan terreur wordt toegegeven, ofwel je laat een groot deel van de bevolking in de steek. Dat betekent echter wel dat er ooit, bij de deelname aan de bezettingsmacht, een beslissing genomen is die steeds moeilijker terug te draaien is naarmate de situatie moeilijker wordt.
De Amerikanen zouden wel eens democratie brengen en Nederland huppelde daar als een padvinder achteraan. We zijn alleen vergeten aan de weg terug te denken...
Gepost door Eric om 10:11 pm | Link | Reakties (5) | TB (1)
Ik vind het een mooi stukje, alleen weet ik niet helemaal waar je naar toe wilt, Eric...
De oorlog in Irak heeft een aantal fases doorlopen.
Saddam is verslagen en de Sji'iten eisen nu de macht op. Niet helemaal onverwachts voor mij is het feit dat de Sji'iten a) de Amerikanen niet echt dankbaar zijn en b) een stukje extremistischer zijn dan de soennieten.
Nederland heeft militaire steun toegezegd en gestuurd. Het feit dat er doden vallen, ook onder de Nederlanders is een feit dat men in zo'n geval dient te accepteren. Al zal geen Nederlandse politicus dat hardop zeggen.
Beoordeling of men zich dient terug te trekken is (in mijn ogen) afhankelijk van de steun die de kunstmatige Irakese regering krijgt van de plaatselijke bevolking.
Het mag niet zo zijn dat een kleine groep schreeuwerds een meerderheid wegdrukt.
Als ik de beelden op televisie zie en me enigszins in de Irakees in probeer te leven, bekruipt me echter het gevoel dat men liever een echte sji'itische staat van Irak maakt. Met alle consequenties vandien. Dat zullen de USA niet leuk vinden, maar het gaat aardig die kant op.
Als deze stelling inderdaad waar is, is het beter om alle legers uit Irak terug te trekken. Maar zeker niet vanwege het gevaar en de tweede dode!
Mijn stelling is dat de oorlog in Irak precies die kant op gaat waar geen van de grotere politieke partijen aan wilde: een langdurige oorlog.
Het was te voorzien dat dit machtsvacuüm zou ontstaan, ten eerste omdat de motieven van de Amerikanen verre van zuiver waren, ten tweede omdat het een erg naïef was om te denken dat er "even" democratie gebracht zou kunnen worden en ten derde omdat er allerlei voormalige bannelingen nu aan de macht zijn, die vaak of al decennia niet meer in Irak waren geweest, óf ooit juist handlangers van Saddam Hussein waren.
De omwenteling die de Amerikanen wilden had alleen met Arabische steun bewerkstelligd kunnen worden. Of het daarvan gekomen zou zijn is nog maar de vraag, trouwens. De Arabische wereld is zelf volstrekt verdeeld in facties.
Nu, na dik een jaar ellende in Irak, blijkt de beslissing om troepen te sturen zonder VN-mandaat een beslissing die de Nederlandse regering en Tweede Kamer niet meer met goed fatsoen kunnen terugdraaien. De politieke beslissing in Den Haag over Nederlandse inzet wordt nu bepaald door de situatie in Irak en niet meer door de dames en heren politici. De volgende parlementaire enquete kan vast ingepland worden....
Geplaatst door: Eric op 17 augustus 2004 03:05Ik ben het nooit eens geweest met de beslissing om naar Irak te gaan. Maar nu het Nederlandse leger daar eenmaal geïnstalleerd is vind ik dat wij onze taken af moeten maken. Doden of niet.
Als we nu weggaan dan lopen we weg voor verantwoordelijkheid waar wij zelf om hebben gevraagd.
Wat de werkelijke beweegredenen zijn geweest van de amerikanen ( lees George Bush) om Irak binnen te trekken zal voor mij altijd wel een raadsel blijven. We hebben vorige week van Hans Blix ( hoofd wapeninspectie VN in Irak ) al gehoord in NOVA dat Saddam zich keurig aan alle sancties en regels van de VN heeft gehouden w.b de "vernietigingswapens". Sterker nog, ze waren allemaal al vernietigd en de nederlandse regering was daarvan op de hoogte. Ik zal er maar vanuit gaan dat de heer Blix geen enkele reden heeft om te liegen. Blijft dus over de olie in de regio ( amerika is grootverbruiker nummer 1). En ondanks het feit dat de regering op de hoogte was van het feit dat er vanuit Irak geen enkele dreiging te verwachten viel, zijn Balkenende en zijn maten kritiekloos achter Bush gaan staan en hebben meteen troepen aangeboden. En waarom??? Omdat J de H.S zo nodig baas van de nato moest worden.
En met dit gegeven in het achterhoofd word ik alleen verdrietiger om het sneuvelen van deze militair. En je kunt het de bevolking van Irak niet kwalijk nemen dat ze aktie nemen tegenover een buitenlandse bezetter! Want zo zien deze mensen ons kennelijk...............
Wie verwacht dat mensen die een tientallen jaren durend schrikbewind van Saddam Hussein hebben overleefd ineens keurige democraten worden, is wel erg naïef. Hoe lang zijn er al buitenlandse troepen, al of niet onder de vlag van de Verenigde Naties, op Cyprus, in Kosovo en andere brandhaarden uit het verleden? Amerika trekt steeds meer troepen terug uit Europa. Waarom waren die troepen ook alweer hier? En hoe lang al? De geschiedenis gaat langzaam en duurt lang, langer dan een mensenleven.
Geplaatst door: geert op 21 augustus 2004 00:27