Het was me even ontgaan: de HEMA is in de online cursussen gegaan. Hoeveel vertrouwen je daarin moet hebben is nog de vraag. Zo bieden ze onder andere de cursus Nederlands foutloos schrijven aan. Blijkbaar hebben de makers daarvan niet door dat dat iets wezenlijk anders is dan Foutloos Nederlands schrijven…

Ik liep bij een van mijn favoriete platenzaken binnen en bekeek de nieuwe releases naast de ingang. In mijn ooghoek zag ik ineens Stef Kamil Carlens op een hoesje staan. Inderdaad, een nieuwe Zita Swoon!

Nou ja, nieuw is een overstatement. Zeven songs verschenen eerder, waarvan vijf op het voorlaatste album Big City. Dat maakt dat het album toch echt niet meer dan een tussendoortje genoemd kan worden. Voor een liefhebber van hun werk van de laatste jaren is het wel een lekker en coherent album, met de bekende warme sound, de waanzinnige stemmen van de gezusters Gysels en toenemende latin-invloeden door het spel van toetsenist Tom Pintens en percussionist Amel Serra. Nieuw is het niet, lekker wel: Zita Swoon - Big Blueville.

Drie bekende namen uit de Frontiersstal.

Van Khymera had ik van deze drie de hoogste verwachtingen na het vorige album. Muzikaal is er ook nog steeds niets op aan te merken, met als opmerkelijkste feit de Pink Cream 69-bassist Dennis Ward als zanger. Helaas is het songmateriaal nog steeds vreselijk doorsnee en komt ook dit album tot niet meer dan een dikke voldoende.

Royal Hunt is een band die me nooit heel veel gedaan heeft. Vooral de té prominente toetsen zitten me dwars. Dat is ook zo bij dit album. Niettemin is dit wel een prima album. Voor anderen, dat wel.

De verrassing komt van White Lion. Alleen Mike Tramp is nog over van de oorspronkelijke bezetting en de afgelopen jaren is er voornamelijk gesteggel geweest over wie de naam zou mogen gebruiken. Blijkbaar is daar een regeling getroffen, want de band die eerst om juridische redenen Mike Tramp’s White Lion moest heten, heet nu gewoon White Lion. Maar tot mijn verrassing is het een prima album geworden. Niet dat Tramp ineens een briljante zanger is geworden, maar hij heeft rekening gehouden met zijn beperkingen en de band legt een verrassende stevig fundament. Resultaat is een prima poprock-cd die juist lekker heavy is gehouden in plaats van dat ‘ie is gladgestreken.

Lees maar: White Lion/ Khymera/ Royal Hunt.

De hoes toont een nogal onrocky getekende afbeelding met dames in hoefddoek en een indiaan en de muziek is al net zo eigenwijs. In de eerste tracks lijkt Birds Of Avalon vooral een desert rockband, met vooral een flinke groove. Maar de elementen die erbij komen nopen tot een andere conclusie. Want psychedelica en progressieve stijlelementen passen niet echt bij desert rock. De ook volop aanwezige classic rocksolo’s dan weer wel.

Het grappige is dat Birds Of Avalon erin slaagt die elementen wel te verbinden. In relatief korte tracks, die flink kunnen verschillen en toch een eenheid vormen. Dat ik er enorm vrolijk van word is ook nog eens een flink pluspunt bij Birds Of Avalon - Bazaar Bazaar.

Storm, het opperhoofd van File Under doet nog wel eens een poging mij muzikaal op te voeden. Soms lukt dat, soms ook niet. Temple of Soul werd me meer in de schoot worpen, met een “jij houdt toch ook van Prince?”

En inderdaad, van lekkere funk en een beetje soul vermengd met de nodige rock ben ik zeker niet vies. Temple of Soul beloofde veel goeds, met onder andere bassist T.M. Stevens en Springsteens toeteraar Clarence Clemons in de band. Helaas lijkt de voornaamste invloed toch bij Narada Michael Walden te liggen en dat is nou net iemand die gladde arrenbie aflevert. Dat is dit album niet, maar sprankelend wordt het nergens. Matige songs - met uitzondering van Hendrix’ “Purple Haze”, al zou je die song na deze uitvoering prompt ook beroerd gaan noemen - en heel erg gladgestreken. Supermarktmuziek.

Van Was (Not Was) zou ik eerder een enorm radiovriendelijk album verwachten. Nu is dat wel uitgekomen, maar ze zijn er niettemin in geslaagd een prettige, swingende verzameling soul en funk neer te zetten. Rock is het eigenlijk zelden, lekker daarentegen de hele tijd. De heren Was zijn bovendien begenadigd producers van minder gladde acts en dat betaalt zich uit. Zeker met zomerse temperaturen is dit een echt plaatje voor in de auto. Raam open, cd aan en swingen in de file: Was (Not Was) - Boo! en Temple Of Soul - Brothers In Arms.

Het duurde even voor er nieuw werk van Whitesnake uitkwam, maar David Coverdale was de afgelopen jaren erg enthousiast over zijn samenwerking met Doug Aldrich. Dat de band prima is, was op het Arrow Rock Festival van 2006 al te zien. Maar toen was het materiaal voor een groot deel afkomstig uit de tijd van het succesalbum 1987 met gitarist John Sykes. Hoe zou het nieuwe werk klinken?

Nou, dat is simpel: hetzelfde. Aldrich doet erg zijn best om als John Sykes te klinken, de productie is heavy en op stadionformaat en zelfs in het songmateriaal zijn heel wat meer dan toevallige overeenkomsten te vinden in zanglijnen en gitaarpartijen.

Na de eerste teleurstelling daarover, bleek ik het album echter steeds leuker te gaan vinden. Ondanks de wel heel zichtbare gelijkenissen met 1987 blijkt het na enige gewenning dan misschien niet origineel te zijn, maar toch weer een ontzettend lekkere plaat:Whitesnake - Good To Be Bad

Dat Eric Sardinas een plaat uitbrengt op het label van Steve Vai verraste me aanvankelijk nogal. Sardinas is namelijk op het eerste oog een vertegenwoordiger van de blues and boogie-stroming van bijvoorbeeld Michael Katon. Dat Vai, liefhebber van het doordachte en vaardige gitaarwerk, toch iets zag in Sardinas is bij nadere bestudering niet zo gek.

Sardinas is veel in de weer met een resonatorgitaar - bij velen vooral bekend onder de merknaam Dobro - en is allesbehalve een doorsnee slidegitarist. Dat het allemaal een tandje steviger is dan bij Favored Nations gebruikelijk lijkt me op zich al een aanwinst voor de catalogus van het label. Aan het slot van het album laat Sardinas echter horen ook zonder het extra volume een aanwinst te zijn: Eric Sardinas and Big Motor - Eric Sardinas and Big Motor.

Minus komt uit IJsland. Hardrock en metal daarentegen zelden. Misschien is het daarom dat Minus na jaren van soortgelijke bandjes de zoveelste Queens Of The Stone Age-kloon is. Ik word er in elk geval niet warm of koud van: Minus - The Great Northern Whalekill.

Various Artists - Secondhand Smoke - a tribute to Frank Marino [recensie]

Tot mijn schande moet ik bekennen dat ik nog nooit van The BellRays had gehoord. Een gemiste kans, want hun broeierige mix van rock, blues en soul dampt de cd-speler uit. Dankzij de zangeres, die Beth Hart en Joyce Kennedy haast naar de kroon steekt, maar ook dankzij de lekker simpele productie van de muziek. Hard Sweet and Sticky klinkt daardoor zoals het hoort te klinken. Rock and Soul met ballen. Lees maar…

Carl Carlton And The Songdogs - Cahoots & Roots [recensie]

Road II Ruin - Road II Ruin [recensie]