Nou ja, nieuw is een overstatement. Zeven songs verschenen eerder, waarvan vijf op het voorlaatste album Big City. Dat maakt dat het album toch echt niet meer dan een tussendoortje genoemd kan worden. Voor een liefhebber van hun werk van de laatste jaren is het wel een lekker en coherent album, met de bekende warme sound, de waanzinnige stemmen van de gezusters Gysels en toenemende latin-invloeden door het spel van toetsenist Tom Pintens en percussionist Amel Serra. Nieuw is het niet, lekker wel: Zita Swoon - Big Blueville.

“Principieel en zorgvuldig”, noemde André Rouvoet het voorspelbare advies van de partijcommissie over het wel of niet accepteren van praktiserende homoseksuelen als vertegenwoordiger van de ChristenUnie. Zeker, maar dan wel in de zin dat homoseksuelen niet principieel geaccepteerd worden.

Dat daar amper reactie op gekomen is, mag merkwaardig heten in een tijd dat tal van partijen doen alsof het onderdeel is van de Nederlandse cultuur dat homoseksualiteit geaccepteerd wordt. Nog merkwaardiger is het dat een regeringspartij daarmee wegkomt.

Lees verder in Een cultuur van twee maten.

Bij de foto’s krijg je overigens wel het idee dat er eerst foto’s zijn gemaakt met lege platen en dat daar later het echte kenteken overheen gephotoshopt is. En behoorlijk beroerd bovendien…

Van Khymera had ik van deze drie de hoogste verwachtingen na het vorige album. Muzikaal is er ook nog steeds niets op aan te merken, met als opmerkelijkste feit de Pink Cream 69-bassist Dennis Ward als zanger. Helaas is het songmateriaal nog steeds vreselijk doorsnee en komt ook dit album tot niet meer dan een dikke voldoende.

Royal Hunt is een band die me nooit heel veel gedaan heeft. Vooral de té prominente toetsen zitten me dwars. Dat is ook zo bij dit album. Niettemin is dit wel een prima album. Voor anderen, dat wel.

De verrassing komt van White Lion. Alleen Mike Tramp is nog over van de oorspronkelijke bezetting en de afgelopen jaren is er voornamelijk gesteggel geweest over wie de naam zou mogen gebruiken. Blijkbaar is daar een regeling getroffen, want de band die eerst om juridische redenen Mike Tramp’s White Lion moest heten, heet nu gewoon White Lion. Maar tot mijn verrassing is het een prima album geworden. Niet dat Tramp ineens een briljante zanger is geworden, maar hij heeft rekening gehouden met zijn beperkingen en de band legt een verrassende stevig fundament. Resultaat is een prima poprock-cd die juist lekker heavy is gehouden in plaats van dat ‘ie is gladgestreken.

Lees maar: White Lion/ Khymera/ Royal Hunt.

Het is te gek voor woorden dat deze bommen - die meerdere kleinere bommen en landmijnen afwerpen en daardoor een groot oppervlak bereiken - ooit door Nederland werden afgeworpen in de Balkan en dat we ons liever laf achter de NAVO verschuilen dan dan te vertellen waar we ze precies hebben gedropt, zodat ze kunnen worden opgeruimd. We zijn liever het braafste jongetje van de NAVO zodat Balkje bij Bush op bezoek mag komen, dan dat we (burger)slachtoffers voorkomen van jaren na dato nog exploderende mijnen.

Nog genanter is dat Nederland een van de landen is die pleit voor slechts een gedeeltelijk verbod op clustermunitie. Als wij met bommen gooien vallen er immers alleen maar schuldige slachtoffers. Al Q’aida-strijders van vier, die dank zij de prothese geen gevaar meer vormen voor de westerse waarden. Of gevaarlijke Talibanaanhangers van negen, die nooit meer thuiskomen.

Wat is dit toch een laf en hypocriet klotelandje geworden…

Het zal toch niet weer zo’n site zijn waar een van de verplichte velden alleen voor IE is gemaakt en alle andere browsers straal negeert? Nog even iets proberen. 19. 02. 65. Verzenden.

Ploep, verzonden. Nou jaaaa!