Recently in vage observaties Category
De originele "Charlie and The Chocalate Factory" met Gene Wilder vind ik een briljante film. Aangezien regisseur Tim Burton ook mijn warme belangstelling heeft, werd het hoog tijd diens remake met Johnny Depp te bekijken.
De eerste tien minuten gingen echter nogal aan me voorbij. Die Grandpa Joe in de film, die kende ik toch? Dat mondje, die vriendelijke doch ietwat suffige blik?
Plots herkende ik Grandpa Joe: David Kelly, de man die mijn favoriete aflevering van Fawlty Towers zo briljant maakte door zijn vertolking van de incompetente Ierse aannemer O'Reilly! "Oh Mister Fawlty, if the Good Lord wanted us to worry he'd given us something to worry about...!"
Opgelucht kon ik de afstandsbediening pakken en weer naar het begin van de film gaan.
Al heel wat jaren ben ik deelnemer aan online NIPO-onderzoeken. (O, ben jij dat? Ja, dat ben ik. Ik zorg voor grotere standaarddeviaties op de meeste onderwerpen...)
Van tijd tot tijd zijn de vragen op zijn zachtst gezegd geen wonderen van logica. Wat dacht u van deze:
Op de dagen dat u deze mobiele telefoon gebruikt, hoeveel keer per dag belt u met uw mobiel?
1: Minder dan 1 keer per dag
2: ...
Het is hier lang stil geweest. Voor mijn doen, in elk geval. Maar ja, trainingen geven en volgen, toenemende pijn in mijn kaak waar door een wortelkanaalbehandeling een einde aan gemaakt moest worden en nog wat andere beslommeringen maakten dat ik dit weekend zelfs een hele dag geen pc aan heb gehad. Dat was al jaren niet voorgekomen...
Maar ach, gebeurde er zoveel opmerkelijk? Hmnee.
Ja okee, het kabinet besloot zonder enige openbare discussie tot verlenging van de missie in Uruzgan en de PvdA stelde ferme eisen. Net als twee jaar geleden eisten ze dat aan het einde van de missie Nederland hoe dan ook zou vertrokken. En natuurlijk wilden ze dat de nadruk op opbouw zou leggen. Net als twee jaar geleden, inderdaad.
Wilders is van mening dat het feit dat hij gekozen is betekent dat hi alles mag zeggen en dat niemand daar kritiek op mag leveren. Doekle Terpstra roept op tot een brede tegenbeweging tegen Wilders' bezopen uitspraken en Wilders meent dat dat anti-democratisch is. Maar is het nieuws? Wilders die enige redelijkheid tentoonspreidt, dat zou pas nieuws zijn.
Waar ik de afgelopen week wel plezier aan heb beleefd? Fences puzzeltjes. Veel, en vooral lang....
Daucus carota + kunstmatige waterweg = aaaaaaauw!
Dit bericht komt tot u vanuit Londen. Greater London, helaas, ver naar het westen. Vanuit een hotel dat geenszins goedkoop te noemen is, hoewel het zich wel zo afficheert. "Pay for things you don't want? That's crazy!" zo zegt een reclamedingetje op m'n kamer. Geen flesjes shampoo en zo, prima. Geen haardroger of strijkijzer? Zit ik niet mee. Maar een wektelefoontje? "We don't do wake up calls"! Nah!
Maar goed, wel draadloos internet en heel dicht bij de klant waar ik morgen moet zijn. Zo nog even wat dingen doornemen en ik ben er klaar voor.
Het reizen kost overigens meer tijd dan het bezoek aan de klant. Zeker na een hoop gedoe op de luchthaven, waar je van alles moet af- en uitdoen, waaronder iets levensgevaarlijks als een broekriem. M'n vullingen mochten er nog net in blijven zitten.
Morgenavond weer terug en een dagje met flink woon-werkverkeer zit erop. O, en ik had nog bijna een stropdas gekocht op de luchthaven. Hij was mooi, maar het merkje Versace betekende dat het ding 75 euro moest kosten. Tax-free....
Volgende week ga ik een training geven in Engeland. (Voor de kenners: vlakbij Slough...) Toen ik een collega vroeg of hij een "Engelandse futvoederomvormer" voor me had, begreep 'ie meteen wat ik bedoelde. Is die collega gewoon raar, net zoals ik - hetgeen ik niet geheel uitsluit - of was het stiekem toch een heel duidelijke omschrijving?
Sommige mensen hebben een one track mind, ik heb een two track mind. Track one is muziek, track two is internet en alles daaromheen.
En zo kon het gebeuren dat ik tijdens installatiewerkzaamheden werd getriggerd door een woordje dat voorbij kwam vliegen - en even later tot mijn eigen verbazing dit nummer in m'n hoofd had hangen...
Misschien bent u wel zo iemand als ik, die steevast in de rij staat voor de kassa die het langzaamst vordert. In de loop der jaren heb ik me erbij neergelegd. Uiteindelijk scheelt een minuutje of twee, dus niet te druk om maken.
De laatste tijd dreig ik echter de grote-mensen-variant te ontwikkelen: een weg oprijden vlak voordat bekend wordt dat de weg afgesloten is.
De eerste keer was al een paar jaar geleden. Op de A1 besloot een vrachtauto vergeefs te keren op de snelweg, zodat de biervaten uit de oplegger de weg versperden. Klaarblijkelijk was ik de op een na laatste die de weg opdraaide voor de afrit werd afgesloten, want ik heb dik een uur stilgestaan op de snelweg, met maar één enkele auto achter me. Dat is een rare gewaarwording, op een snelweg. Helaas was ik ook op weg naar een klant, waar een mannetje of zeven op me zat te wachten. De cursus werd uitgesteld, en ik kwam zo'n 2,5 uur te laat.
Vorige maand slaagde ik erin om om kwart over acht 's ochtends te vertrekken uit Bilthoven en om half twaalf tachtig kilometer verder aan te komen. Ik had bij Gouda de keuze of ik via Den Haag of via Rotterdam naar Delft zou rijden - en ik koos Den Haag. Zodat ik prompt in een file reed die van Gouda naar Zoetermeer sukkelde en daar nog eens een uurtje ging stilstaan. Maar goed, er zaten geen cursisten te wachten.
Vandaag wel. Net nadat ik de grens overschreed, hoorde ik dat het verkeer naar Antwerpen gestremd was. En hoe. De klant verwachtte me na een telefoontje mijnerzijds niet meer om negen uur 's ochtends, maar half een 's middags? Pffff....
Nog iemand een Ultra Light vliegtuig te koop?
Gisteren was er nieuws over een prachtige nieuwe dienst: PINhint. Als je zevenendertig pasjes hebt, met vijfentwintig PIN-codes, is het lastig die PIN-code te onthouden. Op PINhint kun je je pincode invoeren, bijvoorbeeld met het bankrekeningnummer erbij, een getal dat je kiest om in mindering gebracht te worden op de PIN-code en hey presto, je krijgt een kaartje met gecodeerde PIN-codes. Je hoeft alleen een beetje hoofdrekenen te doen bij de PIN-automaat en je bent klaar.
"We vragen geen naam en adres", zo verklaarde de initiatiefnemer geruststellend op de radio. Nee, maar bijna iedereen heeft tegenwoordig een vast IP-adres. Wanneer je een eigen domein hebt, is met een eenvoudige controle met een whois in veel gevallen eenvoudig te vinden waar je woont. Intussen heb je wel al je PIN-codes ingevoerd bij een website die niets meer is dan een privé-initiatief.
Zelf versleutelde codes in je agenda zetten is wel zo veilig. Zeker in mijn geval. Ik heb geen agenda...
Volgens mij moeten we eens praten over vergoedingen voor chronisch alleenstaanden...
Uitroep van een collega: "Ik *haat* nieuwe software!"
(Het betrof hier - uiteraard - niet onze eigen software, maar dat begreep u al...)
Knappe jongen die me nu nog voor tien uur m'n nest uit krijgt in het weekend...
Vandaag stond ik achter een personenauto met de nieuwe kentekencombinatie: twee cijfers, drie letters, een cijfer.
Althans, dat dacht ik. Op de site van de Rijksdienst voor het Wegverkeer staat toch echt dat het laatst uitgegeven kenteken (op dit moment) 79-XS-DN is.
Nadere bestudering van de RDW-site leert dat lichte bedrijfsauto's al op 1 oktober 2006 zijn overgegaan naar de nieuwe combinatie. De auto in kwestie, type PC Hoofttractor, was dus een auto op grijs kenteken.
Wat me nog het meest verbaast, is dat ik zo'n kenteken sinds 1 februari - de dag waarop de dagelijkse deelname aan de file begon - nog nooit gezien had. Ik weet dat ik niet op m'n omgeving let en braaf op het verkeer let, maar dit is wel heel erg...
Ik geef het toe, ik ben niet de meest gestructureerde persoon. Ik vergeet dus wel eens wat. Ik had daarom al - een paar keer... - een memobord kado gekregen. Een luidruchtige stille wenk, zeg maar. Maar ja, zo'n ding moet je ophangen. En op de een of andere manier kwam dat er nooit van.
Sinds vandaag prijkt er dan toch echt een memobord aan de muur. Drie zaken stonden erop voor de boodschappen van vandaag: diepvrieszakken, magnetronfolie en punaises. Zojuist kwam ik met mijn boodschappen thuis. Mooi zo, alles in huis. Hoewel....juist, geen diepvrieszakken, geen magnetronfolie, geen punaises...
Althans, volgens de meneer die ik zojuist hoor beweren dat een belediging van de koningin een belediging van ons allemaal is.
Maar als dat echt zo is: waarom mag ik mezelf niet beledigen?
Wilders krijgt groene-zeepbehandeling
(van onze correspondent)
DEN HAAG - Onder instemmend gejuich van 139 van de 150 Tweede Kamerleden is vandaag bij Geert Wilders zijn mond uitgespoeld met groene zeep. Dit naar aanleiding van de toenemende onparlementaire taal in zijn Kamervragen. Behalve Wilders' eigen PVV-fractie hielden Mark Rutte en Jan Marijnissen zich afzijdig.
"Als dit zo doorgaat kan ik mij natuurlijk niet rechtser voordoen dan Verdonk", zo mopperde een teleurgestelde VVD-fractieleider Mark Rutte. Jan Marijnissen bekeek het schouwspel vanuit de wandelgangen. "Natuurlijk snap ik het wel," zo zei de SP-voorman. "Maar het gaat niet zozeer om wat hij zegt, als wel om de timing ervan." Desondanks benadrukte Marijnissen dat het een dikke extra plus zou zijn als de PVV-fractieleider zijn woorden in de toekomst zorgvuldiger zou kiezen.
...een fijne wedstrijd, een lollig plaatje, een leuk linkje (via eamelje.net) en men roere flink. Het resultaat - al dan niet strafbaar -:
(klik op het plaatje voor de volledige versie)
Update: En hier uiteraard de inzending...
Amerikanen staan niet bekend om hun subtiele gevoel voor humor, maar uitgerekend zij hebben buitengewoon lollige uitdrukkingen voor mensen die - in saai Nederlands - doordraaien en met een vuurwapen beginnen te zwaaien. Okee, ze zien dat gezwaai met wapens ook wat meer, misschien dat je daarom zelfs daar eufemistische uitdrukkingen voor kunt gebruiken.
Al lang in zwang is de uitdrukking "going postal". In het Nederlands zou je dat misschien vertalen met "hij ging tekeer als een postbode". Mja, Amerikaanse postbodes gaan wat vaker over de rooie dan Nederlandse. In de loop der jaren zijn juist in postkantoren de nodige medewerkers neergemaaid door (ex-)collega's.
Gisteren hoorde ik weer een mooie: "He got all Tarantino on me". Al helemaal onvertaalbaar, aangezien we in Nederland niet verder komen dan Dick Maas...
Tja, opportunisme viert hoogtij. Er is een renner betrapt, en een andere ploeg - gesponsord door een farmaceutisch bedrijf... - dient prompt een schadeclaim in. Een gevalletje Moreni lijkt me dan wel prettig. Die zat immers 's morgens nog bij het protest tegen dopinggebruik om 's avonds te horen dat hij betrapt was en zijn ploeg kon vertrekken.
Oud-renner Jans Koerts vertelde gisteravond dat voor hem nog maar enkele jaren geleden de keuze was om ofwel je carrière te beëindigen en als min of meer mislukt te beschouwen, ofwel mee te doen en doping te gebruiken.
Maar echt, het zijn individuele misstappen, de dopingbestrijding werkt enorm goed - kijk maar! al drie renners en twee ploegen de Tour uitgegooid! - en de controle binnen de ploegen is enorm scherp. Dat de ploeg van Vinokoerov niet had gemerkt dat hij bloeddoping had gebruikt, dat de ploeg van Sinkewitz wel testte maar toevallig niet op testosteron en dat de Raboploeg niet doorhad dat hun renner drie weken op het verkeerde continent zat, dat zijn details. We blijven immers te allen tijde eh... positief.
Fraai linkje via
Beroepsdeformatie is een ding, maar wat is er aan de hand als je in je beroep last hebt van die beroepsdeformatie? Het onderstaande stond in een Worddocument dat ik vandaag mijn cursisten voorschotelde...
